Accepteren dat je bent wie je bent

Transgenderkoor

Vorige week: roze viering waar het transgenderkoor zong.
Jongens en mannen die bezig zijn vrouw te worden,
meisjes en vrouwen die bezig zijn man te worden
omdat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn.

https://www.facebook.com/transsupportkoor/

Het was ontroerend en geweldig.
Diep respect voor deze mensen.
Je kiest er niet voor om zo geboren te worden.
Maar zij hebben er wél voor gekozen om zo te worden als ze zijn.
Daar hebben ze alles voor over.
Of de omgeving dat nou leuk vindt of niet: Dit is het en zó ben ik.
Voor het zover is moet er misschien nog heel wat gebeuren,
maar het eindresultaat zal zijn dat ik ook lichamelijk zal zijn wie ik ben!

Relativeren helpt

En daar stond ik met mijn moeite te accepteren dat ik homo ben.
Ik voelde me beschaamd.
Deze jongens/meiden/mannen/vrouwen moeten een veel moeilijker weg gaan dan ik.
Hun verdriet en pijn is veel groter
geweest, nu, en misschien in de toekomst ook nog wel.

Ik weet het, je moet je eigen pijn ook serieus nemen,
daarover praten en niet wegduwen.
Maar het helpt ook die te relativeren als je je beseft dat anderen het nog veel moeilijker hebben.

En die koorleden zouden achter die laatste zin zetten ‘gehad.’
Zij kijken naar de toekomst die voor hen ligt:
mooi, hoopvol: IK BEN DIE IK BEN!

Moet ik ook meer doen…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.