Kinderoffers…?

Vervolg op de vorige blog: Therapie is verboden

Wat moet je

als je opgroeit in zo’n gemeenschap, als je weet dat je ouders en je kerk zó zullen reageren op jouw homo-zijn?
Wat moet je als je weet dat ze zullen komen met voorstellen om je daarvan te ‘verlossen?’
Wie dat zelf graag wil, zal je daar in mee gaan.
Maar als je dat níét wilt, als je níét (meer) gelooft dat ze je af kunnen helpen van je geaardheid?
Wat dan?
Dan blijf je toch in de kast en laat je niets merken!
Tot je achttiende heb je immers geen andere keus?
Wie gaat studeren in een andere plaats en niet meer thuis woont
kan dan zijn eigen weg gaan.
En vaak gebeurt dat in eerste instantie stiekem
omdat ze er thuis niets van mogen merken.
Begrijpelijk, maar wel jammer
Veel jonge homo’s uit die kringen verlaten daarom de kerk.
Ook begrijpelijk…
Hopelijk lukt het ze hun geloof wél vast te houden.

Wie thuis blijft wonen en in die kerk blijft,
loopt vast, maar kan dat niet laten merken.
Soms trouwen die homojongens dan toch maar,
al of niet op aandrang van de gemeenschap.
Dat zo’n huwelijk zelden een blijvend succes is, zal je niet verbazen.
Soms blijven ze vrijgezel, omdat ze ‘toevallig’ nooit tegen de juiste partner aangelopen zijn.
Soms gaan ze een dubbelleven leiden,
wat een rel geeft als het uit komt.
Begrijpelijk maar triest.
De  verdrietige consequentie van de uitleg en interpretatie van een paar bijbelteksten…

Kinderoffers

In de bijbel worden ze verboden, logisch.
Toch waren de mensen die zulke offers brachten er van overtuigd
dat ze het goede deden en dat hun goden dat van hen vroegen.
Is dit is net zoiets?
Ouders en volwassenen kunnen en mogen dat geloven
en er zelf voor kiezen daar naar te leven.
Maar mogen ze van hun kinderen eisen datzelfde te doen?
Kinderen opofferen aan je eigen overtuiging is niet goed,
die moeten hun eigen weg kunnen gaan.

Zoek hulp als je vast loopt in deze worsteling,
je bent niet de enige…

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.