Je ouders lopen ook vast…

Als je vader en moeder vanuit hun geloof overtuigd zijn dat jouw homoseksualiteit zonde is, zitten ze net zo knel als jij.
Ouders willen niet dat hun kind ‘voor eeuwig verloren is’ of naar de hel gaat.
Dat ze er alles aan doen om dat te voorkomen is een teken van liefde.
(Als het hun gaat om de schande in de familie of hun naam in de kerk, ligt het anders…)

Geen keuze

Jullie zitten in hetzelfde schuitje.
Jij hebt er niet voor gekozen op jongens te vallen en niet op meisjes.
Zij hebben er niet voor gekozen een homo-zoon te krijgen.
Ideaal is dat jullie dat van elkaar weten en zien,
dat je ouders jouw moeite en strijd met je identiteit accepteren
(ook als je daarin een andere weg gaat dan zij)
en jij hun verdriet en pijn daarmee.
Daarvoor zijn open gesprekken nodig,  eerlijkheid en vertrouwen,
geen veroordeling maar respect.

Maar als je ouders daarover praten in hun kerk kunnen ze support en bevestiging van hun mening verwachten.
Jij ook…? Als jij net zo denkt als je ouders misschien wel.
Maar wat als je dat niet doet, niet kan, niet (meer) wil?
Dan sta je alleen, eenzaam, verward, onzeker…
Je bent niet gek als je om hulp vraagt!

Niet alleen

Je mag best beseffen dat je vader en moeder het ook moeilijk hebben.
Maar je ouders zijn volwassen, jij nog niet.
Je ouders zouden achter en naast je moeten staan in je zoektocht naar ‘wie ben ik?’
Als ze dat niet doen, heb jij het dubbel moeilijk.
Dan zal je alleen die weg moeten gaan.
Maar weet dat er dan ánderen zijn die je willen helpen daar bij.
Toch weer dat ‘You’ll never walk alone…’

https://www.youtube.com/watch?v=G1WpGqEOCOg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.