Katholiek en homo

De combinatie Reformatorisch en homo is niet gemakkelijk,
dat is bekend.
Hoe is dat met Katholiek en homo?

Ik heb Onze Lieve Heer naar beneden gebeden
dat mijn eigen homoseksuele gevoelens weg zouden gaan.
Al vanaf mijn zesde voelde ik dat het bij mij “anders zat”,
maar het kon niet, het mocht niet, het bestond niet.
Het was zondig.
Tot ik over mijn oren verliefd werd op een man.
Ik kon er niet meer om heen.
“God, Mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten, ver blijft Uw redding bij mijn kreet om hulp” (Psalm 22: 2) zo riep ik uit tegen de Man op het kruisbeeld in mijn kamer – de woorden herhalend die Hij Zelf sprak op het kruis – midden in mijn verliefdheid.
Ik voelde me naakt en kwetsbaar, bang en verward
en was tegelijkertijd zo ontzettend verliefd.
Ik wist het allemaal zo zeker, was behoorlijk orthodox katholiek
en alles begon te wankelen.
Maar juist bij deze kwetsbare Man op het kruis Die hetzelfde schreeuwde als ik, vond ik troost…

Van internet

https://johnlapretravels.wordpress.com/2017/09/14/juist-bij-de-kwetsbare-man-op-het-kruis-vond-ik-troost/?utm_content=bufferd93fb&utm_medium=social&utm_source=facebook.com&utm_campaign=buffer

Ontroerend
Herkenbaar?
Uit de rest van het artikel blijkt dat hij inmiddels rust gevonden heeft
en al jaren samen woont met een vriend.
Maar dat hij anoniem wil blijven, zegt ook wat…

Officiële leer

In vooruitstrevende parochies zal je homo-zijn minder problemen geven dan in behoudende.
De ene paus is de andere niet en ook onder de priesters en pastoors heb je ‘scherpslijpers en lankmoedigen.’
Maar de officiële kerkelijke leer is duidelijk:
je mag het wel zijn, je mag het niet doen
en dus moet je als homo leven “in kuisheid.”
Met alle verdrietige gevolgen van dien…

Hopelijk kan de man van dit artikel je helpen als je dat nodig hebt…