Persoonlijk verhaal

Een jongen van 17, ook homo, reageerde op deze site.
Hieronder het eerste deel van zijn verhaal.
Hij gaat nog meer schrijven…

Verborgen

Vijf jaar lang heb ik het verborgen gehouden voor iedereen.
Verborgen gehouden dat ik homo was.
En nu merk ik pas wat voor invloed dat op mij heeft gehad.
Alles en iedereen waar ik van hield stond onder spanning,
want ik was erg onzeker geworden.
Nu na die vijf jaar, heb ik het eindelijk durven te vertellen.

Veel mensen zeggen dat vijf jaar lang is,
maar ik weet dat er mensen zijn die er al veel langer mee zitten.
Daarom wil ik jullie ook vertellen hoe fijn het is om het te zeggen,
hoe fijn het is om die last van je af te halen,
want ik weet als geen ander hoe zwaar het is om eenzaam homo zijn.

Zwaar

Toen ik erachter kwam op m’n twaalfde,
wist ik nog niet dat het zo zwaar zou worden.
Elk jaar werd nog iets zwaarder,
kwam er meer druk op me te staan.
Ik heb altijd het gevoel gehad alsof iedereen over me praatte,
dat niemand me accepteerde.
Toen ik 14 jaar was heb ik het zelf geaccepteerd.
Dat is de eerste stap die je moet zetten,
jezelf lief hebben,  jezelf ‘accepteren’.
Toen ik dat deed, voelde ik een last van me afgaan.
Ik hield weer van mezelf.

Vertellen

Toen ik mezelf lief had moest ik de wereld ook laten houden van mijn nieuwe(echte) ik.
Dat is het moeilijkste wat je kan doen.
Vertellen dat je niet diegene bent die ze van jou verwachten.
Ik wist niet hoe ik het kon vertellen,
ik dacht altijd dat iedereen boos op me zou worden en me zou haten.
Ik heb nog nooit zo verkeerd gedacht.
In de 4de van HAVO( toen ik 17 was) heb ik het verteld aan mijn moeder in de auto.
Ik dacht dan kan ze niet boos worden,
want ze moet toch op de weg letten.
Toen ik het vertelde was ze stil.
Ik heb nog nooit zo’n ongemakkelijke rit gehad.
Maar ik had het wel gezegd, eindelijk…

Gastblog

wordt vervolgd