Ik voel me schuldig

Ik weet dat het onzin is,
maar toch voelt het zo…
Ik ben geboren als homo, daar heb ik niets aan gedaan.
Daar hoef ik me dus niet schuldig over te voelen.
Dat doe ik ook niet over de kleur van mijn huid, mijn haar, mijn ogen,
of de lengte van mijn neus en de maat van mijn schoenen.
Die aanleg heb ik van mijn ouders meegekregen.
Dus áls er al sprake is van schuld, ligt die bij hen, niet bij mij.
Herkenbaar?

Familie

Grote kans dat er in je familie meer homo’s zijn:
ooms, tantes, neven, nichten, twee of drie generaties terug.
Vroeger werd daar vaak niet of nauwelijks over gepraat.
Zulke ooms en tantes waren vrijgezel en bleven bij moeder wonen.
Of ze trouwden toch en kregen kinderen…
Voor de buitenwereld was alles normaal,
maar zelf wisten ze wel beter.
En hun partner ook…

Kerk en cultuur

In enkele (zwaar)kerkelijke kringen is dat nog zo,
in andere culturen soms ook.
Daar wordt je homoseksualiteit gezien als straf op zonde.
Soms die van jezelf, soms die van je voorgeslacht.
Soms word je buitengesloten, afgewezen,
en willen je ouders niet meer erkennen als hun zoon.
Soms word je echt het huis uit gezet.
Op YouTube staan daar verhalen over waar je van schrikt.
Meestal gaat het niet zo ver, gelukkig niet!
Meestal krijg je van huis uit de ruimte om te zijn wie je bent.

Verkering dan?

Maar… als je ziet dat je ouders en familie teleurgesteld zijn in je?
Dat ze heel graag hadden gewild dat je anders was?
Als ze met goed bedoelde adviezen proberen je een leuk meisje aan te smeren?
Wat dan?
Sommige jongen gaan daarin mee.
Om hen een plezier te doen,
maar ook omdat ze hopen dat het ‘helpt.’
En soms lijkt dat ook echt zo, voor een poosje…
Arme meid en arme jij!
Want zij wordt niet gelukkig van verkering met een homo
en jij wordt geen hetero door met een meisje te vrijen.
Wie als homo geboren is zal altijd homo blijven.
Je schuldig voelen daarover heeft geen zin.
Daar word je alleen maar depressief van.

Praat erover met mensen die je begrijpen.