Transgender

Krijg je een vriendschapsverzoek van iemand die je niet kent,
een jongen, Indische naam.
Van hier, uit Indonesië, Suriname?
Waarom wil hij vriend zijn?
Toch even op zijn pagina kijken.
Daarop staat een foto: hij met bloemen in zijn haar…

Wat denk je dan?

Een jongen in een meisjeslichaam?
Een meisje in een jongenslichaam?
Er staat een soort gedichtje bij, volgens de vertaaltoets:
Niemand die mij echt kent, niemand die mij begrijpt…
Wat is hij? Wie is hij?
Transgender?

Bij ons

In Nederland kan dat, mag dat, is dat bespreekbaar,
krijg je de ruimte om te zijn wie je bent (nou ja…),
zijn er medische mogelijkheden om te worden wie je bent.
Hoe is dat dáár?
Wat zijn zijn/haar toekomstmogelijkheden?
‘Niemand die mij echt kent en begrijpt…’
Ja, zo voelt dat…
Herkenbaar?

Jij en ik

Voor ons wel, zo lang je in de kast zit zeker.
Je hebt een geheim, niemand mag dat weten.
Doodsbang dat ‘ze’ er achter komen, want dan…

Volgens de ervaring van (bijna) alle homo’s is die angst ongegrond.
Achteraf zeggen ze (bijna) allemaal: was ik maar eerder uit die kast gekomen.
Ja, er zullen altijd mensen zijn die je niet accepteren…
Ja, je zal soms een rotopmerking naar je hoofd krijgen…
Ja, de kans dat je gepest wordt (of nog erger) is groter…
Maar de meeste mensen zullen je nemen zoals je bent,
je accepteren zoals ze iedereen accepteren,
je waarderen om je bijdrage aan de groep waar je bij hoort,
je klas, school, club, straat, omgeving, maatschappij.

Gedeelde smart…

En die Indische jongen?
Heb hem als vriend geaccepteerd!
Laat hem deze blogs maar lezen.
Misschien voelt hij zich iets minder alleen,
realiseert hij zich dat er meer jongens/meisjes zijn zoals hij.
Helpt hem dat?
Gedeelde smart is halve smart.
Voor hem ook…