Als je het niet aan je ouders durft te vertellen…

Misschien helpt deze brief.
Herken je jezelf daar in?
Jij zou andere woorden gebruiken.
Maar je zou hetzelfde willen zeggen.

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/09/04/Brief-als-homo-aan-gelovige-ouders

Ik ben ik

Onze homoseksualiteit voelt voor ons niet als een keuze.
Het is wie we zijn en dus zit er geen aan- of uitknop op.
Daarom voelt het voor ons niet onnatuurlijk,
maar iets waar we vertrouwd mee zijn.
We weten niet beter dan dat dit bij ons hoort als mens.
Misschien komt dat niet overeen met jullie verwachtingen toen we op deze wereld werden verwelkomd.

Niet gek dat het voor je ouders ook niet gemakkelijk is.
Niemand hoopt of verwacht een homo-zoon te krijgen.
Toen ze je in de wieg zagen liggen, dachten ze niet: Hoera, een homo!
Die ontdekking was voor jou een schok, maar voor hen ook…

Eigen keuzes

We maken liever onze eigen keuzes, op een manier die ons gelukkig maakt.
Dat doen we niet om jullie dwars te zitten, maar omdat we net zoveel behoefte hebben aan onvoorwaardelijke liefde als ieder ander.
We richten ons leven in op een manier die voor ons goed voelt,
zonder jullie daarin bewust te willen kwetsen.

Ouders

Dat laatste is wel belangrijk.
Hoe weet je of je ouders achter je staan als je ze niets vertelt?
Je dénkt, je vermóédt… ja, maar dat weet je niet zeker.
Vaak hebben ouders algemene meningen over homo’s,
tot ze daar ineens  mee te maken krijgen.
Bijvoorbeeld in hun eigen gezin…

Hou van me!

Wij vragen jullie niet om het in alles met ons eens te zijn.
Houd van ons om wie we zijn!
Ontken onze eenzaamheid niet,
het onbegrip waar we soms tegenaan lopen,
de strijd die we hebben gevoerd of dagelijks nog steeds voeren.
Wees dichtbij ons, houd van ons en omarm ons.

Geef je ouders de kans naast je te staan, achter je.
Zet ze niet automatisch tegenover je…