Doe er wat aan!

Vervolg op de vorige blog: hoe lees je onderzoekcijfers.
Deze gaat over verdrietige uitslagen.
Die zíjn er helaas en dat moet je accepteren.
Maar de vraag blijft: Wat dóé je er aan – mee – tegen?

Zesje

LHBT-jongeren geven hun leven een zesje, hetero jongeren een acht-min.
Dit is een gemiddelde, sommigen oordelen hoger, anderen lager.
Niet zo gek dat homo’s hun leven minder leuk vinden.
Je hebt er niet voor gekozen om zo te zijn.
En bij een minderheidsgroep horen wil je ook liever niet.
In sommige klassen/teams tel je dan niet mee en word je buitengesloten.
Dat kan verrekte zeer doen…
En dus: accepteer het niet als jouw levenscijfer zo’n mini-zesje (of lager) is.
Nú ervaar je dat blijkbaar zo.
Maar dat hoeft niet altijd zo te blijven!
Dat hang ook van jóú zelf af…

Nog steeds

Het zelfmoordcijfer is bij homo’s nog steeds 5 x zo hoog.
Dit is een logisch gevolg van de vorige uitslag.
Als je het leven minder leuk vindt en je weet niet hoe je daar mee om moet gaan, zit je in een spiraal naar beneden.
Helemaal als je daar met niemand over durft te praten.
Daarom is de boodschap van deze blogs vooral: doe je mond open en praat er wél over.
Misschien zie je het nú (even?) helemaal niet meer zitten.
Maar dat zegt niets over je toekomst.
Die zou wel eens heel mooi kunnen worden!
Zeker als je daar zelf hard aan mee werkt…

Hulpverlening

Volwassen homo’s doen verhoudingsgewijs vaker een beroep op hulpverleners omdat ze depressief zijn, angststoornissen hebben, stemmingswisselingen, zelfmoordgedachten.
Ook geen leuke uitkomst, maar blijkbaar is het zo.
En dat geldt ook voor jónge homo’s.
Dus: niet in je uppie blijven tobben met negatieve gedachten en verdrietige gevoelens.
Ja, je bent nu eenmaal homo, en daar kun je niets aan doen.
Maar je kunt best léren om een happy homo te zijn.
Waarom níét?
Alle hetero’s zijn ook niet automatisch gelukkig…