Jojo

Ik doe het niet!

Ik ga het aan niemand vertellen, echt niet!
Ik wil het niet! Ik doe het niet!
Ze kunnen nog zo zeggen dat het normaal is,
dat het niet uit maakt op wie je valt,
dat mensen nu eenmaal verschillen
en dat het ene niet slechter of beter is dan het andere…
Dat kun je makkelijk zeggen als je zelf hetero bent!

Ik dóé het gewoon!

Ik ga het gewoon thuis vertellen,
aan tafel, waar iedereen bij is:
ik ben homo, ik vind jongens leuker dan meisjes
en ik hoop dat ik gauw verkering krijg met een leuke knul.
Dat is net zo normaal als toen mijn zus vertelde dat ze een vriendje had.
Dat vond iedereen leuk.
Ze hoopten dat ze hem gauw een keer mee zou brengen.
Nu is het mijn beurt.

Ik doe het niet!!

Ik heb er geen zin in dat iedereen me uit gaat lachen,
dat ze me stom en gek zullen vinden.
Ik denk dat mijn vader boos wordt en mijn moeder verdrietig.
De meiden op school zullen me een idioot vinden
en de jongens me uitschelden.
Van de week op het journaal was ook weer een homo in elkaar geslagen.
Dat wil ik niet.
En al zou ik het wél willen, ik dúrf niet…

Ik dóe het gewoon!

Waarom zou ik het niet doen?
Iedereen weet het toch al.
Ze hebben heus wel door dat ik een beetje anders ben dan de andere jongens.
De meesten hebben daar geen moeite mee.
Als ik daar zelf het woord ‘homo’ voor gebruik, is het duidelijk.
Thuis, op school, op club, overal en voor iedereen.
Ze zien het aan me, ze merken het, ze voelen het.
Waarom doe ik er dan zo moeilijk over?

Jojo

Zo’n rond ding aan een touwtje dat op en neer gaat
als je de juiste beweging maakt.
Zo voel ik me. Is dat gek?

Niet gek, voor een tijdje is dat gewoon zo.
Dan weet je niet wat je wilt,
weet je niet wat je doen moet,
ben je bang voor de gevolgen als je zegt dat je misschien wel homo bent.
Maar laat dat ‘tijdje’ niet te lang duren.
Práát er over!