Tienduizend kilo lichter

Zo beschrijft Stan het als hij uiteindelijk thuis vertelt dat hij homo is.
Mijn vader zei: ‘Zolang jij maar gelukkig bent’.
Ik was zó opgelucht dat ik werd geaccepteerd.
Het voelde alsof er tienduizend kilo van mijn schouders viel.

‘Ik kan mezelf zijn.
Dat geeft zo’n gevoel van vrijheid.
Ik hoef niet meer met een geheim rond te lopen.
Dat is heerlijk.’

https://www.pzc.nl/zeeuws-nieuws/stan-19-kwam-uit-de-kast-alsof-er-tienduizend-kilo-van-mijn-schouders-viel~a5692d60/?fbclid=IwAR2EV4g_kn3RNDgTBVXRWbJQPLoG46Uplvh

Biseksueel

Hoeveel jonge homotieners zouden eerst van zichzelf denken dat ze biseksueel zijn? Heel veel.
Natuurlijk kan dat écht zo zijn, maar vaak is het een tussenstap.
Goed dat Stan vrienden heeft met wie hij daar over kan praten.
Vaak hebben die dat allang door, soms nog eerder dan jezelf.
En als je dan zegt dat je verliefd bent op een jongen, doen ze daar ook niet moeilijk over.
Eén van hen zei: ‘Ik geloofde al niet dat je bi was. Ik wist al dat je homo was.’

Geen geheim

Gepraat wordt er toch, dat weet je.
Zo gaat het nu eenmaal op scholen.
En dat er flauw over je gedaan wordt ook.
Maar dat doen ze over iedereen.
Leuk dat hij het zelf plagen noemt, geen pesten.
Echt pesten gebeurt, maar veel minder.

Thuis

School, vrienden, club weten het allang, maar thuis zegt hij niets.
Ook dat hoor je vaker, banger voor de reactie van ouders dan van vrienden.
Ik wist niet hoe ze zouden reageren.
Ik was bang om afgewezen te worden.
Als mijn moeder alleen thuis was, dan probeerde ik het wel eens te vertellen, maar dan deed ik het op het laatste moment toch niet.

Overal

Dit speelt in Zeeland,  maar het zou overal kunnen.
In alle steden, stadjes, dorpen, dorpjes, gehuchten, overal.
Als je uit gaat van die 6% die niet hetero is, kun je zo uitrekenen hoeveel er net zo zijn als jij.

En dat gevoel van tienduizend kilo lichter kennen veel homojongens die uit de kast gekomen ook.