Tegen beter weten in

Steeds duidelijker voelen van binnen dat je anders bent,
dat je eigenlijk ‘op jongens valt,’
maar dat niet willen, niet toegeven,
tegen beter weten volhouden dat het niet zo is.
Kan het verhaal van Gerard dat van jou zijn?
Of van een van je klasgenoten?

https://www.youtube.com/watch?v=9_vswNirGAs&feature=youtu.be&fbclid=IwAR2j-XyATfB56BZBsa1dCrIlkZQ24PYglD0fITVenmfLX8PnrDs3qAmXp9I&app=desktop

Hoe verder?

Als je er voor uit zou komen, wat dan?
Hoe verder?
Dat weet je niet.
En dus houd je je mond en doe je net of die gevoelens en gedachten er niet zijn.
Want je weet dat je problemen gaat krijgen, thuis en op school.
Tenminste, dat denk je, en soms (vaak?) is dat terecht.
En dus probeer je je zo hetero mogelijk te gedragen,
met je kleding, hoe je loopt, hoe je praat,
waar je over praat met klasgenoten.
Vooral niet opvallen, want niemand mag het weten.

Lukt dat?

Ja, in het begin wel, een tijdje wel.
Maar je loopt een keer vast.
Je kunt wel proberen iemand anders te zijn,
maar daar hangt een prijskaartje aan.
Je gaat je steeds rotter en banger en eenzamer voelen.
En het verlangen naar een leuke vriend wordt steeds groter.
Want je zie dat klasgenoten verkering krijgen,
samen leuke dingen doen, hun ervaringen delen, knuffelen.
En dat zou jij ook zo graag willen.
Misschien heb je dat ook wel geprobeerd met een meisje…

Tegen beter weten in

Veel homo jongens hebben dat gedaan.
Want als je verkering hebt, hoor je er ook bij.
Dan blijkt toch dat je geen homo bent!
Tegen beter weten in, want van binnen wéét je dat het niet klopt,
dat je jezelf voor de gek houdt, en dat meisje ook.
Je probeert het serieus en je wilt het zo graag.
Zeker als dat ook is wat er van je verwacht wordt, thuis, in de familie, op school (in je kerk)

Goeie vrienden zijn meteen meisje kan prima, maar dat ‘meer’ wat je hoort van andere jongens, dat is er niet en zal er ook nooit zijn.
En dus?
Zeg het zelf maar…