Youth Pride Ambassador

Op de Facebook-site van benikhomo staat een berichtje van Daniël v.d. Bergh, dat hij graag de nieuwe Youth Pride Ambassador wil worden.

https://www.facebook.com/YouthPrideNL/photos/a.1071071526572350/1070962276583275/?type=3&theater

In een paar gastblogs schrijft hij over zijn leven.
Herkenbaar…?

Basisschool

‘Ik ben homoseksueel. Dat weet ik al sinds ik 11 of 12 jaar was, maar ik ben het pas gaan accepteren vanaf dat ik 16 was.
Vanaf groep 3 ben ik gepest.
Ik speelde veel met mijn nichtje en ik hield van roze en barbies.
Mijn klasgenoten pestten me en scholden me uit voor homo.
Ik was zo jong, ik wist helemaal niet wat dat was.
In groep 8 was het heftiger dan ooit.
Eerst waren het woorden en grapjes achter je rug om, later werd het in mijn gezicht gezegd, werd mijn tas door de gang gegooid.’

Jouw reactie

Wat denk je als je dit leest? Wat voel je?
Medelijden? Begrip? Had hem willen helpen?
Wat had je kunnen doen?

Of roept dit irritatie op?
Wat een slappeling, had hij er op los moeten slaan,
hadden zijn ouders hem op boksles of judo moeten doen?
Overal worden duizenden kinderen worden gepest, op alle scholen, in alle klassen.
Blijkbaar los je dit niet zomaar op.
De zwakste, degene die anders is, wordt gepakt.
Verhoudingsgewijs veel homo-jongetjes.

Middelbare school

‘Op de middelbare school werd het niet beter.
Ik paste nergens tussen.
Ik werd in elkaar geslagen, bedreigd met van alles en nog wat.
Ik kreeg zelfs doodsbedreigingen naar mijn hoofd.
Op school, op het schoolplein, tijdens de lessen en buiten school.
Een keer werd ik in elkaar geslagen toen ik zat te wachten bij de bushalte.
Ik ben trainingspakken gaan dragen en veel gaan gamen om zo min mogelijk op te vallen en te vluchten van de realiteit.
Ik kwam steeds vaker verdrietig thuis, of met een blauwe plek en sloot mezelf op op mijn kamer. Ik had weinig vrienden.
En toen mijn moeder ook nog ongeneeslijk ziek bleek, brak ik.
Ik kon niet meer. Ik wilde niet meer.’
 

Jouw reactie

Zelfde vraag: medelijden of irritatie?
De pijn in je eigen hart die je nu voelt?
Je eigen machteloosheid (van toen) die opspeelt?
De boosheid op die pestkoppen die het je zo moeilijk gemaakt hebben?
Die dat misschien nog steeds doen…?

Hoe is het nu met je?
Práát je erover, thuis, op school?
Daniël is eruit gekomen, anders zou hij nu niet jeugdambassadeur willen worden.
Hij begrijpt heel goed hoe jij je voelt, veel volwassen homo’s doen dat.
Gelukkig veel hetero’s ook, leerkrachten, jeugdleiding, hulpverleners.
Maar je moet ze wel de kans geven…