Splinter Chabot

Je wil niet

anders zijn dan je had verwacht.
Ook als je opgroeit in een milieu waar je wéét dat niemand er moeilijk over zal doen als je vertelt dat je homo bent, heb je daar moeite mee.
Gewoon omdat je dat niet wíl!

Dan ga je op reis, in je hoofd:
een donkere weg,
je weet niet hoe de route loopt
en waar je uit gaat komen.
Je ‘wiebelt’ op dat pad
want je hoort op tv dat mannen zoals jij (straks) in andere landen in elkaar worden geslagen.
Je hoort dat er mensen zijn die vinden dat jij wel homo mag zíjn, maar niet zo mag léven.
Dat maakt je bang en onzeker,
ondanks alle je-bent-okee-zoals-je bent opmerkingen om je heen.
En je durft er met niemand over te praten.
Want je bent bang voor de reactie van je ouders, je broers,
bang dat ze zullen schrikken, verdrietig zullen zijn, teleurgesteld
omdat jij niet voldoet aan hun verwachtingen.
Uniek zijn is prima, als je daarvoor kiest.
Maar jij bent anders omdat je daar toe gedwongen wordt.
Jij kunt niet anders, zij wel…

https://www.youtube.com/watch?v=bb4SdfQqE0k

Sprinter Chabot

Goed dat hij zijn verhaal doet bij DWWD.
Goed ook dat zijn ouders daar bij aanwezig zijn.
Het is zo herkenbaar voor alle homo’s.
Dit is de worsteling waar je doorheen moet.
Accepteren dat jij jij bent en je eigen weg moet gaan in het leven.
En daarbij ontdekken dat verreweg de meeste mensen achter je staan.

Confettiregen

Hij heeft die zoektocht als vijftienjarige vastgelegd en er een boek over geschreven: Confettiregen.
Hij wil vertellen dat het leven van jonge homo’s ook zonder de bedreiging van niet begrijpende ouders of godsdienst een hele strijd is (kan zijn).
Compleet met alle ellende en gedachten aan zelfmoord…
‘Dat mijn ouders en familie even verdrietig zijn over mij, is beter dan dat ze dat hun hele leven zijn…’

Blij dat hij dat niet gedaan heeft!
Wat hij ook zegt, wat alle oudere homo’s tegen je zullen zeggen:
Hou vol, het wordt beter! Je komt hier doorheen!