Mogen ze helpen

je ouders?

In de link van de laatste blog zag je het verhaal van Splinter Chabot.
Kijk nog eens naar de laatste drie minuten.
En let dan goed op het gezicht van die vader ná de vraag:
Heb je hier iets gehoord dat nieuw was voor je…?

https://www.youtube.com/watch?v=bb4SdfQqE0k

Blijkbaar zijn jongens als jij heel goed in het verstoppen van hun echte gevoelens.
Die vader heeft nooit geweten van het grote verdriet van zijn zoon.
Hij wilde dat hij dat wél had.
Dan had hij naast hem kunnen staan in zijn worsteling.
Best heftig voor ouders om te horen dat hun zoon serieus overweegt een einde te maken aan zijn leven terwijl zij van niets weten.

Moet je ze dat kwalijk nemen?

Blijkbaar kan Splinter heel goed toneel spelen.
Uit het eerste stuk van dit gesprek blijkt dat zijn ouders er nooit moeilijk over gedaan hebben dat hij homo is.
Ze wisten het allang.
En tóch kon en wilde hij niet uit de kast komen.
Moet je dat die ouders kwalijk nemen?
Hadden ze dat door moeten hebben?
Blijkbaar onderschatten ouders de strijd van hun homo-kinderen,
hoe positief ze ook zijn over LHBT…

Moet je dat Splinter kwalijk nemen?

Hij wíst hoe zijn ouders dachten over homo’s.
Die opmerking van zijn moeder dat ze minstens één schoonzoon wilde hebben, was duidelijk.
Hij wist ook dat ze de woorden van Marc Marie voor hem door had.
En toch…
Blijkbaar lukt het toch niet, blijkbaar is de weerstand, de weerzin zó groot dat je daar heel moeilijk overheen kunt stappen.
Herkenbaar?
Mogen ze helpen, je ouders?
Vaak willen ze wel.
Maar ze kunnen niets als jij ze niet de gelegenheid geeft…