Mogen ze helpen

je ouders?

In de link van de laatste blog zag je het verhaal van Splinter Chabot.
Kijk nog eens naar de laatste drie minuten.
En let dan goed op het gezicht van die vader ná de vraag:
Heb je hier iets gehoord dat nieuw was voor je…?

https://www.youtube.com/watch?v=bb4SdfQqE0k

Blijkbaar zijn jongens als jij heel goed in het verstoppen van hun echte gevoelens.
Die vader heeft nooit geweten van het grote verdriet van zijn zoon.
Hij wilde dat hij dat wél had.
Dan had hij naast hem kunnen staan in zijn worsteling.
Best heftig voor ouders om te horen dat hun zoon serieus overweegt een einde te maken aan zijn leven terwijl zij van niets weten.

Moet je ze dat kwalijk nemen?

Blijkbaar kan Splinter heel goed toneel spelen.
Uit het eerste stuk van dit gesprek blijkt dat zijn ouders er nooit moeilijk over gedaan hebben dat hij homo is.
Ze wisten het allang.
En tóch kon en wilde hij niet uit de kast komen.
Moet je dat die ouders kwalijk nemen?
Hadden ze dat door moeten hebben?
Blijkbaar onderschatten ouders de strijd van hun homo-kinderen,
hoe positief ze ook zijn over LHBT…

Moet je dat Splinter kwalijk nemen?

Hij wíst hoe zijn ouders dachten over homo’s.
Die opmerking van zijn moeder dat ze minstens één schoonzoon wilde hebben, was duidelijk.
Hij wist ook dat ze de woorden van Marc Marie voor hem door had.
En toch…
Blijkbaar lukt het toch niet, blijkbaar is de weerstand, de weerzin zó groot dat je daar heel moeilijk overheen kunt stappen.
Herkenbaar?
Mogen ze helpen, je ouders?
Vaak willen ze wel.
Maar ze kunnen niets als jij ze niet de gelegenheid geeft…

 

 

Splinter Chabot

Je wil niet

anders zijn dan je had verwacht.
Ook als je opgroeit in een milieu waar je wéét dat niemand er moeilijk over zal doen als je vertelt dat je homo bent, heb je daar moeite mee.
Gewoon omdat je dat niet wíl!

Dan ga je op reis, in je hoofd:
een donkere weg,
je weet niet hoe de route loopt
en waar je uit gaat komen.
Je ‘wiebelt’ op dat pad
want je hoort op tv dat mannen zoals jij (straks) in andere landen in elkaar worden geslagen.
Je hoort dat er mensen zijn die vinden dat jij wel homo mag zíjn, maar niet zo mag léven.
Dat maakt je bang en onzeker,
ondanks alle je-bent-okee-zoals-je bent opmerkingen om je heen.
En je durft er met niemand over te praten.
Want je bent bang voor de reactie van je ouders, je broers,
bang dat ze zullen schrikken, verdrietig zullen zijn, teleurgesteld
omdat jij niet voldoet aan hun verwachtingen.
Uniek zijn is prima, als je daarvoor kiest.
Maar jij bent anders omdat je daar toe gedwongen wordt.
Jij kunt niet anders, zij wel…

https://www.youtube.com/watch?v=bb4SdfQqE0k

Sprinter Chabot

Goed dat hij zijn verhaal doet bij DWWD.
Goed ook dat zijn ouders daar bij aanwezig zijn.
Het is zo herkenbaar voor alle homo’s.
Dit is de worsteling waar je doorheen moet.
Accepteren dat jij jij bent en je eigen weg moet gaan in het leven.
En daarbij ontdekken dat verreweg de meeste mensen achter je staan.

Confettiregen

Hij heeft die zoektocht als vijftienjarige vastgelegd en er een boek over geschreven: Confettiregen.
Hij wil vertellen dat het leven van jonge homo’s ook zonder de bedreiging van niet begrijpende ouders of godsdienst een hele strijd is (kan zijn).
Compleet met alle ellende en gedachten aan zelfmoord…
‘Dat mijn ouders en familie even verdrietig zijn over mij, is beter dan dat ze dat hun hele leven zijn…’

Blij dat hij dat niet gedaan heeft!
Wat hij ook zegt, wat alle oudere homo’s tegen je zullen zeggen:
Hou vol, het wordt beter! Je komt hier doorheen!

Ten zuiden van de hemel

Het verhaal van een film

Komt een jongen naar huis voor zijn verjaardag, is zijn jeugdvriend daar. In stilte is hij al lang verliefd op hem, maar dat mocht niemand weten. Dat zouden ze thuis en in de kerk nooit accepteren.
Een thema waarvan je je afvraagt: Zijn we nou nog niet op uitgekeken?
Blij voor je als dat in jouw omgeving al lang geen punt meer is.
Maar blijkbaar heel herkenbaar voor anderen, nog steeds…

https://winq.nl/articles/231180/interview-ten-zuiden-van-de-hemel/?fbclid=IwAR04OVEkLFPs2GcH7lwXFEunUOctY-JymVbXcIl-18pzc7IvZIBAc-Bl9w0

https://www.hatseflatsmedia.nl/ten-zuiden-van-de-hemel/

Geen probleem meer?

Uit het artikel: Eh, nee, geen probleem…
totdat we op zoek gingen naar kerken waar we mochten filmen.
Twee kerken stonden er voor open.

Alle(?) andere blijkbaar niet.
Acceptatie? In naam wel, maar in de praktijk…?
Want wat moet je als jij bijvoorbeeld je vriend niet mee mag nemen op vakantie met het gezin en je broer wel zijn vriendin…?
Niet gek dus dat veel kerkelijke jongeren zich nog steeds niet vrij voelen om openlijk uit de kast te komen.

Vooroordelen

De film doet niet mee aan de stereotiepe vooroordelen over ‘de’ kerk.
Jij wel?
Kun je beter niet doen, DE kerk bestaat namelijk niet.
Kerken heb je in allerlei soorten, variërend van modern en vrolijk,
tot… die inderdaad overeenkomen met jouw vooroordelen.
Maar ze zijn echt niet allemaal hetzelfde.
Dat laat die regisseur in zijn film ook eerlijk zien.

Film met een boodschap

In de filmwereld heeft ‘Ten zuiden van de hemel’ veel prijzen gewonnen. Blijkbaar is het een goeie.
De worsteling van die jongen is duidelijk, ook als je daar niets mee te maken hebt. Zeker als je daar zelf mee zit, of gezeten hebt.

En die boodschap lees je ook in dit artikel:
Begin met luisteren, dan zet je jezelf er voor open dat bijvoorbeeld je zoon, moeder, dochter of broer een ander pad in het leven bewandelt dan jijzelf.
Daar niks mis mee is zolang diegene gelukkig is.

 

 

 

 Jij bent oké!

Hoe streng ben jij voor jezelf?

Je bent niet volmaakt, maar dat hoeft ook niet.
Je bent mens,
met je fouten, missers en blunders,
met je angst en je twijfels,
met je gevoelens van schuld en schaamte.
Dat geldt voor iedereen,
jongen of meisje, man of vrouw, jong of oud.
Accepteer dat van jezelf.
Dat heeft niets te maken met homo of hetero zijn.
Jij bent oké!

Omdat

Je maakt geen fouten OMDAT je homo bent.
Je toekomst is niet hopeloos OMDAT je homo bent.
Je bent niet stom of gek of raar OMDAT je homo bent.

Je bent niet slecht OMDAT je dat niet kunt veranderen,
niet minder waardevol OMDAT je dat niet kunt veranderen.
Je leven is niet minder zinvol OMDAT je dat niet kunt veranderen.
Jij bent jij en dat is goed!
Jij bent oké!

Alleen meer op jongens

Jij hebt net zo veel liefde in je als iedereen,
alleen richt die van jou zich meer op jongens dan op meisjes.
Jij kunt zo veel om een ander geven als iedereen,
net zoveel aandacht, betrokkenheid, genegenheid,
alleen richt die van jou zich meer op jongens dan op meisjes.
Jij hebt hetzelfde vermogen om iemand gelukkig te maken,
blij, tevreden, voldaan, verzadigd
alleen richt dat van jou zich meer op jongens dan op meisjes.
Jij bent jij en dat is goed.
Jij bent oké!

Niet zo streng zijn

Je hoeft jezelf niet te veroordelen.
Je bent zo kostbaar en waardevol als iedereen,
net zo kwetsbaar en net zo sterk
Je hebt dezelfde mogelijkheden om te leven en te genieten
en dat te delen met anderen.

Kijk naar jezelf en weet:
ik ben ik en dat is goed.
Jij bent oké!

 

 

Voorlichting op scholen

Op de eerste site hieronder lees je een interview met iemand die op scholen vertelt over homoseksualiteit en hoe leerlingen daarop reageren.
Gebeurt dat bij jou op school ook?
Als je dat zou willen, kun je dat aanvragen.

Is dat nodig?

Blijkbaar wel.
Want soms hoor je nog steeds: “Homo’s zijn ziek”, “het is een stoornis”,
en “ze kunnen klappen krijgen” (uit het jaarverslag van COC Amsterdam, jan. 2020).
Niet gek dat jij heel goed nadenkt of het wel zo wijs is op school uit de kast te komen als je weet dat er zó over je gedacht wordt in je klas…
Door zo’n les gaan je klasgenoten toch anders denken…

Christelijke scholen werken liever samen met ‘Homo in de klas.’
Ook goed, die organisaties zijn geen concurrenten.

https://www.facebook.com/groups/gaykrant/permalink/2235961420042745/?__tn__=K-R

https://www.cocamsterdam.nl/vo…/voorlichting-een-jaar-verder

https://www.homoindeklas.nl/

Drie soorten klassen

In het interview noemt die mevrouw
een alles-kan klas,
een het-kan-ongeveer-maar-we-praten-er-niet-over klas
en een we-willen-er-niks-van-weten klas.
In wat voor klas zit jij?

In die eerste? Dan bof je, dan zeggen je medeleerlingen in ieder geval absoluut geen moeite te hebben met homoseksualiteit.
LHBTI zijn is de normaalste zaak van de wereld.

Die andere twee zijn moeilijker.
Vaak hebben je klasgenoten nog nooit echt een serieus gesprek gevoerd met iemand die homo is.
Tijdens zo’n voorlichting blijkt dat dan ineens ‘ een gewoon gezellig iemand’ te zijn en klopt hun vooroordeel niet meer.
In hoeverre zijn de stoere jongens met een hoop kabaal van binnen bang voor hun eigen gedachten en gevoelens?
Of geldt dat juist voor de stillen die niks zeggen?

Voorbeeld

Tijdens zo’n voorlichting zie je iemand net zo als jij,
iemand  voor wie zijn/haar homo-zijn geen probleem meer is,
iemand die net zoals iedereen ‘gewoon’ méns is,
die gelukkig is met zijn-haar partner en/of met zichzelf,
die een baan heeft en ‘gewoon’ in de maatschappij lééft.

Best bemoedigend toch…?!

 

 

 

 

Seks is leuk!

Uit het filmpje van Dogmavrij

Schaamte en seksualiteit zou helemaal niet zo’n vanzelfsprekende combinatie moeten zijn.
Seks vraagt er om gevierd te worden.
Seks is leuk.

Er is niks beschamends aan dat je opgewonden raakt als iemand je liefdevol aanraakt, dat is gewoon een biochemische reactie van je lichaam, dat kun je niet tegen houden.

Seksuele ontlading is leuk en ontspannend, maar ook gezond en voorkomt een hoop stress.

https://www.youtube.com/watch?v=MiR5MfpDdFk&feature=youtu.be&fbclid=IwAR2Mar5nszW99xHMEidcZU1toFpqkSOh8gmJ-CFhyvp4Qw7k3KfF6n6epMs

Seks en streng kerkelijk

Volgens dit filmpje voor ‘grote mensen’ geven veel volwassenen uit die kringen aan dat ze nooit seksuele voorlichting gehad hebben.
Hoe is dat nu?
Als jij uit zo’n gezin komt: wat heb jij te horen gekregen?
Vast niet de info uit het eerste deel van dit filmpje…
Ook uit het boekje ‘Bijna twaalf?’

Wat hebben je ouders (en je school) je verteld?
Een verhaal over zaadjes en eitjes,
over ‘geslachtsgemeenschap,’ wat niet mag voor je getrouwd bent,
over je lichaam rein bewaren
en het slechte van zelfbevrediging,
over dat seks vooral bedoeld is om je voort te planten,
dat grapjes daarover ongepast en onheilig zijn,
en je voor al niet ‘van begeerte moet branden’
dat je alles wat tot een seksuele gedachte kan leiden moet uitbannen uit je leven?
Samengevat: dat seks iets super heiligs is waar je als jongen ver van weg moet blijven?

Dus zeg je niks

Als dát de informatie is die van huis (en school) uit meekrijgt over seks, is het logisch dat je niks zegt over je eigen grote stijve die zo lekker voelt als je daar mee speelt.
Dus vertel je ook niet dat je droomt van leuke jongens die je zoenen.
En al helemaal niet wat er dan gebeurt van onderen…
Want homoseksualiteit is toch wel meest verschrikkelijke seksuele zonde.

Porno

De mevrouw uit dit filmpje stelt dat juist door dit soort negatieve informatie over seks, jongeren uit die streng kerkelijke kringen sneller terechtkomen bij porno.
Dan weet je tenminste hoe jongens en meisjes er uit zien van onderen, en ook hoe je moet vrijen.
Maar wat je dáár te zien krijgt is lang niet altijd mooi en leuk voor allebei.
Soms gaat het er behoorlijk grof en hardhandig aan toe
en sommige jongens-mannen kicken op machtsmisbruik.
Dus wat voor ideeën krijg je dán over seks?
Dan ben je heel ver weg van dat ‘Seks is leuk!’

Jammer is dat.
Je boft als je van thuis en school meekrijgt dat seks iets moois en leuks is.

 

 

 

Dertien, refo en homo

Citaat uit het artikel hieronder:
‘Een relatie tussen twee personen van hetzelfde geslacht kan niet bestaan,’ zegt twintig procent van de Nederlandse reformatorische scholen.
In hun schoolprofielen geven 34 scholen aan dat seksualiteit alleen plaats kan vinden binnen een huwelijk tussen één man en één vrouw. 

https://pointer.kro-ncrv.nl/artikelen/een-op-de-vijf-reformatorische-scholen-vindt-homohuwelijk-moreel-onacceptabel?fbclid=IwAR1DdJas-b2zNjvKQGQyk4-dYRAEZg_5KPxVL

Dertien

En daar zit je dan: ben je dertien…
Heb je net ontdekt hoe leuk en lekker het is om met je lijf te spelen,
krijg je te horen dat seks alleen mag binnen een huwelijk en jouw solo-seks dus verkeerd is.
Vraag je je net af of dat opwindende gevoel wat je hebt bij die leuke jongen van voetbal verliefdheid is en of je dus homo bent, is dat ook zonde.
Wat moet je nou?

Volgens je school, je kerk (en je ouders?) is dat geen vraag.
Je moet je voor de rest van je leven seksloos en alleen blijven,
want dát is volgens hen wat God van je vraagt.
Hoe dat voor jou voelt is minder belangrijk, het gaat om gehoorzaamheid.

Als goede, gelovige refo-jongen

blijf je dus voortaan met je handen af van je snikkel,
kijk je absoluut niet meer naar seks op je mobiel of je laptop,
kap je iedere gedachte aan leuke jongens direct af,
bid je dagelijks om vergeving omdat je toch steeds faalt,
praat je daar uiteraard met niemand over,
schaam je je diep voor je zondige verlangens en begeerten,
en word je langzaam wanhopig omdat het je niet lukt te leven zoals ‘ze’ zeggen dat het moet.
Herkenbaar?

En daarna word je boos

Waarom mag ik niet zijn en leven zoals ik ben?
Kan ik er wat aan doen dat mijn lijf naar seks verlangt?
Zo heeft God mij toch geschapen?
Waarop  mag een heterojongen wel verlangen naar een leuke meid en een homojongen niet naar een leuke knul?
Maar als je dat hardop zegt ben je brutaal of onchristelijk.
Je moet het niet beter willen weten dan je ouders, je school en je kerk.
Je moet je onderwerpen aan de voorschriften van God.
Vraagtekens zetten daarbij steng verboden.
De gedachte dat de interpretatie van die paar bijbelteksten afkomstig is van oudere mannen die wél gezellig een paar keer per week toegestane seks hebben met hun vrouw omdat ze toevallig hetero zijn en getrouwd, is zondig.

En dus hoef je niet verbaasd te zijn

dat veel jongens zoals jij depressief zijn,
dat in verhouding het aantal zelfmoorden onder jullie hoog is,
dat de onenigheid thuis bij jullie vaak hoog op loopt,
dat de meesten van jullie niet meer naar de kerk willen,
dat in God geloven zoals ze thuis doen steeds moeilijker wordt.
Hoe moet je verder?

Zoek eens contact met ‘Homo in de klas…’
Daar begrijpen ze je in ieder geval.

https://www.homoindeklas.nl/

 

Mooie jongens

Goed artikel in de krant van de week over jongens die het leuk vinden om zich op te maken.
Daar schamen ze zich niet voor.
Opgemaakt en wel gaan ze naar school.
Inderdaad: mooie jongens.

https://www.trouw.nl/leven/lefgozers-mats-robin-en-mylan-gaan-gewoon-met-make-up-naar-school~b870fcce/

Homo?

Zou kunnen, maar hoeft niet.
Zij vinden het leuk, ze worden er vrolijk van, ze vinden het mooi.
Dus gebruiken ze het.
En, zoals Mylan zegt: “Je kunt toch alleen maar jezelf zijn?”
Natuurlijk krijgen ze ook wel eens negatieve reacties, maar daar trekken ze zich weinig van aan.
Thuis en op school en met vrienden krijgen ze de positieve aandacht die iedereen nodig heeft.
Ze hebben er plezier in en doen geen mens kwaad.
Een van de drie uit dit artikel is toevallig homo, maar volgens hem heeft dat niks te maken met zijn plezier in zichzelf opmaken.

Shockeren?

Misschien dóén ze dat wel, maar daar gaat het hen niet om.
Extra aandacht trekken of je afzetten tegen een bepaalde cultuur hoeft van hen ook niet.
Maar intussen zijn ze wel degelijk bezig met een revolutie: door ongegeneerd te zijn wie ze zijn, stellen ze de heersende normen over wat mannelijk en wat vrouwelijk is net zo goed ter discussie.

Ze zijn jongens die het toevallig leuk vinden om make-up te gebruiken.
Ze geloven alleen niet in typische jongens- of meisjesdingen.
En daarin staan ze niet alleen.

Is dat gek?

Nee, waarom?!
Die jongens doen wat ze leuk vinden, dúrven te doen wat ze leuk vinden.
Doe jij dat? Durf jij dat?
Of schaam jij je voor wie je bent?
Niet doen. Hoeft niet.
Jij bent jij en dat is oké!
Zolang je niemand beschadigt of pijn doet kan en mag dat.
Dit is een site voor jongens die  homo zijn, of zich afvragen of ze dat zijn.
Niks mis mee.
Ga maar op ‘ontdekkingsreis,’  je komt er vanzelf wel achter.
Ga leven zoals jij bent, zoals jij leuk vindt.
Of zoals een van die jongens uit dit artikel zegt: “Iedereen moet doen waar je je oké bij voelt.”
Dat zal je gelukkig maken.

 

 

Youth Pride Ambassador

(Vervolg op vorige blog)
Daniël is nu 19 en kan terugkijken naar vroeger.
Als je jonger bent is dat moeilijker, helemaal als je midden in zo’n hopeloze situatie zit.

Ik had intussen zelf ook een heel negatief beeld van homoseksualiteit.
Als mensen het vroegen zei ik altijd dat ik op meisjes viel.
Door dat pesten accepteerde ik mezelf niet.
Ik wilde geen homo zijn.
Ik ging ook stoer praten en anders lopen.
Ik was mezelf niet.

Herkenbaar?

Heel veel volwassen homo’s herkennen dit, dat hebben zij ook gedaan.
Geprobeerd anders te zijn, verkering met een meisje ‘genomen’
en zich ‘hetero gedragen’ om te bewijzen dat ze geen homo zijn…
Dat laatste zinnetje klopt heel erg: dan ben je jezelf niet.
En dus loop je vast.
Heel veel zijn depressief geworden en hadden hulp nodig om te leren zichzelf te accepteren.
Hoe jonger je erkent dat jij JIJ bent, hoe beter!

Niet alles is negatief

Mijn ouders waren altijd heel open over homoseksualiteit.
Mijn moeder is mijn beste vriendin, nog steeds.
Ik heb ook een hele lieve opa en oma.
Maar je familie kan nog zo goed voor je zijn, je moet toch vijf dagen per week naar school…
En omdat ik daar telkens naar beneden werd gehaald kon ik niet meer zien hoeveel liefde ik wél om me heen had…

Daarnaast heb ik heel veel gehad aan Scouting.
Daarover in een andere blog.

Het positieve zien

Goed dat hij dat noemt.
Want dat is er ook, hoe rot en hopeloos het soms ook lijkt.
En als het er NU niet is, dan is het morgen wel,
of volgende week, maand, jaar.
Het blijft niet voor de rest van je leven moeilijk en somber.

Gelukkig is het nu allemaal stukken beter.
Anders had hij niet de moed gehad Youth Pride Ambassador te willen worden.
Ik ben nu volwassen en wijs genoeg om te weten in welke mensen ik wel of geen energie steek.
Natuurlijk zullen er altijd zijn die het niet met je eens zijn als jij gaat leven zoals je echt bent.
Maar het is niet onze schuld dat die zo kortzichtig zijn.

Advies

Houd van jezelf en probeer je verhaal kwijt te kunnen bij mensen waarvan je zeker weet dat ze niet anders tegen je aan zullen kijken als ze weten wie je echt bent.
En probeer jongeren te vinden van je eigen leeftijd die net zo zijn als jij.
Bij voorbeeld op de meetings van COC Nederland.
Dan zie je dat je niet de enige bent.

Googel maar eens op https://www.jongenout.nl/

 

 

 

 

 

 

 

 

Youth Pride Ambassador

Op de Facebook-site van benikhomo staat een berichtje van Daniël v.d. Bergh, dat hij graag de nieuwe Youth Pride Ambassador wil worden.

https://www.facebook.com/YouthPrideNL/photos/a.1071071526572350/1070962276583275/?type=3&theater

In een paar gastblogs schrijft hij over zijn leven.
Herkenbaar…?

Basisschool

‘Ik ben homoseksueel. Dat weet ik al sinds ik 11 of 12 jaar was, maar ik ben het pas gaan accepteren vanaf dat ik 16 was.
Vanaf groep 3 ben ik gepest.
Ik speelde veel met mijn nichtje en ik hield van roze en barbies.
Mijn klasgenoten pestten me en scholden me uit voor homo.
Ik was zo jong, ik wist helemaal niet wat dat was.
In groep 8 was het heftiger dan ooit.
Eerst waren het woorden en grapjes achter je rug om, later werd het in mijn gezicht gezegd, werd mijn tas door de gang gegooid.’

Jouw reactie

Wat denk je als je dit leest? Wat voel je?
Medelijden? Begrip? Had hem willen helpen?
Wat had je kunnen doen?

Of roept dit irritatie op?
Wat een slappeling, had hij er op los moeten slaan,
hadden zijn ouders hem op boksles of judo moeten doen?
Overal worden duizenden kinderen worden gepest, op alle scholen, in alle klassen.
Blijkbaar los je dit niet zomaar op.
De zwakste, degene die anders is, wordt gepakt.
Verhoudingsgewijs veel homo-jongetjes.

Middelbare school

‘Op de middelbare school werd het niet beter.
Ik paste nergens tussen.
Ik werd in elkaar geslagen, bedreigd met van alles en nog wat.
Ik kreeg zelfs doodsbedreigingen naar mijn hoofd.
Op school, op het schoolplein, tijdens de lessen en buiten school.
Een keer werd ik in elkaar geslagen toen ik zat te wachten bij de bushalte.
Ik ben trainingspakken gaan dragen en veel gaan gamen om zo min mogelijk op te vallen en te vluchten van de realiteit.
Ik kwam steeds vaker verdrietig thuis, of met een blauwe plek en sloot mezelf op op mijn kamer. Ik had weinig vrienden.
En toen mijn moeder ook nog ongeneeslijk ziek bleek, brak ik.
Ik kon niet meer. Ik wilde niet meer.’
 

Jouw reactie

Zelfde vraag: medelijden of irritatie?
De pijn in je eigen hart die je nu voelt?
Je eigen machteloosheid (van toen) die opspeelt?
De boosheid op die pestkoppen die het je zo moeilijk gemaakt hebben?
Die dat misschien nog steeds doen…?

Hoe is het nu met je?
Práát je erover, thuis, op school?
Daniël is eruit gekomen, anders zou hij nu niet jeugdambassadeur willen worden.
Hij begrijpt heel goed hoe jij je voelt, veel volwassen homo’s doen dat.
Gelukkig veel hetero’s ook, leerkrachten, jeugdleiding, hulpverleners.
Maar je moet ze wel de kans geven…