Verlangen

Je bent niet de enige die naar een lief maatje verlangt.
Dit stukje van een lesbische vrouw stond op Facebook.
Je kunt het zo omzetten naar je eigen leven.
© M schrijft 18 september 2019

Ik wil een maatje

Ik wil een maatje, een beetje leven in mijn brouwerij.
Een schatje, die blijft slapen en gezellig in bed een film met me kijkt.
Een sloddervos, die me irriteert door een handdoek op de badkamervloer te laten slingeren.
Een slimmerd, die het soms even beter voor me weet.
Een luiaard, die ik mag verwennen met een kop koffie op bed.
Een spontane, die me heel af en toe voorzichtig verrast, omdat ze weet dat ik niet goed tegen onverwachte dingen kan.

Een geduldige, die snapt dat dingen soms even moeten bezinken in mijn hoofd.
Een blije, die mij meetrekt in de positieve spiraal, naar boven.
Een levendige, die van me vraagt dat ik er echt voor haar ben,
gewoon, omdat ik zó belangrijk voor haar ben.

Samen onder een dekentje, hete choco drinkend, in een vakantiehuisje op een Waddeneiland, met een warm haardvuur aan, omdat het buiten guur en koud is in het naseizoen.

Woorden als: samen, vangnet, steun, gezelligheid, levenslust, toeverlaat, delen, partners (in crime 😎😎) en gelijkwaardig komen in me op.
Ze borrelen fantaserend van verlangen als speelse belletjes omhoog naar de oppervlakte.

Iemand voor de leuke maar ook verdrietige dagen.
Die mij begrijpt en vice versa.
Die voor mij gaat en andersom, maar met al het geld van de wereld, helaas, niet te bestellen is via bol.com.

Ach liefje… kom hierheen, dan worden we samen twee.

Mooi he.
Wat zou jíj graag willen?
Fantaseer jij ook wel eens zo?
DOEN!!

Ware liefde wacht?

Wat is dat toch met die christelijke(?) idealisten op het gebied van liefde en seksualiteit.
De een na de ander valt van zijn voetstuk of herroept zijn visie omdat die bij nader inzien niet juist of in de praktijk onhoudbaar blijkt.
Hier gaat er ook weer zo een: die van ‘Ware liefde wacht.’
Ken je die club?

https://www.lazarus.nl/2016/10/ware-liefde-weet-seks-is/?fbclid=IwAR18j4tiCKIFSCzCm-bLE1MYdU7_SZkp2dpg_mdtBWNFfq4VxZL6poOv5ng

Sekseiland

Tja, als je de nadruk legt op ‘geen seks voor het huwelijk’, haal je seks juist uit de relatie. Díé mag wel groeien, maar ‘met seks moet je wachten’, wordt dan het devies.
Oftewel: seks wordt iets wat op zichzelf staat.
Een eilandje dat je pas ná je ja-woord mag bezoeken.

Maar seks is een onderdeel van je identiteit, van wie je bent,
geen per-ongeluk-geschapen-onderdeel om te testen hoe standvastig je bent, maar een briljant uitgevonden constructie die dikwijls voor veel vreugde zorgt.
Seks hoort gewoon bij je.

Natuurlijk moet je daar wijs mee om gaan.
Maar niet zo krampachtig.

Vechten tegen seks?

Net doen alsof seks niet bestaat in je leven, of niet zou mógen bestaan, maakt het alleen maar moeilijk.
Waarom zou je?
Waarom vechten tegen jezelf?
Dat levert alleen maar schuldgevoel op als je verliest.
En dat dóé je, (vrij) vaak zelfs,
of je nou alleen bent of een relatie hebt.

Nadelen van dit soort gevechten:

–    Later weet je niet meer wat je voelt, of voelen kan.
Jammer, want dan mis je veel moois en goeds.

–    Later heb je moeite om van seks te genieten.
Logisch, als het eerst slecht en verkeerd was…

–    Later kun je niet goed om gaan met seks.
Logisch, dat heb je niet geleerd toen je jong was.

–   Later kun je niet normaal praten over seks.
Jammer, hoe moet je dan aangeven wat je mooi-leuk-goed-lekker vindt?

Hoezo: ‘Ware liefde wacht?’

Wachten met seks heeft pas zin als je de waarde van seks echt kent.
Ontdek eerst maar eens hoe mooi en leuk seks je leven kan maken.

 

 

Homogenezing 2

(vervolg op vorige blog)

Blijkbaar is het nodig daar nog meer over te schrijven.
Want ook in óns land wordt die ‘homogenezing’ nog steeds in de praktijk gebracht.
Dit is het verhaal van mensen die het meegemaakt hebben.
Mét alle vervelende en verdrietige gevolgen…

https://www.rtlnieuws.nl/lifestyle/relatie/artikel/4687226/zogenaamde-homogenezing-nederlandse-geloofgemeenschappen

Niet vrolijk

Nee, je wordt er niet vrolijk van als je dit leest.
Eerder boos, verdrietig en verontwaardigd.
Blijkbaar is het voor sommige kerken heel moeilijk te geloven dat mensen nu eenmaal niet allemaal gelijk zijn, niet allemaal ‘gewoon hetero’ zoals de meerderheid.
Vanuit de overtuiging dat alleen de meerderheid oké is, is ieder ander dus fout, verkeerd, zondig.
Maar… ze geloven in verandering, in bekering, herstel, genezing als je dat echt wilt!

En als het niet gebeurt?

Als je níét ‘geneest?’
Als je zogenaamd zondige verlangens blijven?
Als je toch opgewonden raakt van leuke jongens?
Dan heb je een probleem.
Want dan ligt het aan jou.
Dan geloof je niet genoeg.
Dan heb je je nog niet helemaal overgegeven aan God.
Dan was je bekering nog niet compleet.

Duivels

Volgens de geloofsovertuiging in die kerken bén jij immers niet zo, maar is het een leugen van de duivel die jou zo laat denken en verlangen.
Daar moet je tegen vechten.
En van bevrijd worden.
Dat doen ze daar dus ook.
In de film Tremblores kun je zien hóé dat gebeurt.
Niet dat het overal zo zal gaan, maar toch…
Heftig om te zien.

https://www.cinenews.be/nl/films/temblores/

Voorbeeld?

Wát de mensen uit dit artikel daarvan hebben meegemaakt, is niet duidelijk.
Hoeft ook niet.
Je leest wel de negatieve gevolgen daarvan.
Maar ook hoe ze er uiteindelijk uitgekomen zijn.
En hoe ze nú leven.

 

 

 

 

 

 

Homogenezer

Beter laat dan nooit

En dan lees je ineens dat een bekende ‘homogenezer’ in Amerika zélf uit de kast komt.
Twintig jaar lang een homo-genezings-centrum geleid…
Die man is nu begin 50, dus 35 jaar zichzelf bedonderd!
Eindelijk geeft hij toe dat hij het fout gehad heeft.
Beter laat dan nooit, ja, maar toch…
Hoeveel mensen heeft hij kapot maakt in die jaren…?

https://www.rtlnieuws.nl/nieuws/buitenland/artikel/4836751/homogenezer-amerika-zelf-homo-homotherapie-mckrae-hope-wholeness?fbclid=IwAR2tVnypfBftjT4-5xrOeC3_w7iuDjAjjsnG

Vergeef me

Therapie die je bang maakt.
‘Als je je leven niet betert, ga je naar de hel!’
Nu zegt die man: ‘Ik had het fout.
Alsjeblieft vergeef me…’

Tja, wat schiet je er mee op als je dat níét doet?
Daar heb je alleen maar jezelf mee.
Dan blijf jíj zitten met je boosheid en je frustraties.
En jaren later werkt dat nog steeds negatief door.
Heel moeilijk als je dat meegemaakt hebt.
Vergeven kun je leren,
vaak heb je daar wel de hulp van een psycholoog voor nodig.

Conversietherapie

Conversie is letterlijk ‘omzetting.’
Volgens Wikipedia: bekering, overgaan tot een ander geloof,
een andere manier van denken over iets,
in dit geval je homoseksualiteit.
Sommige mensen geloven nog steeds dat dat kán,
dat je kunt ‘genezen’ van je homo-zijn.
In sommige kerken wordt dat ook geleerd en in de praktijk gebracht.
Deze man zegt:
“Ik was een religieuze fanatiekeling die mensen pijn deed.
Sommigen zeiden dat ze zelfmoord gingen plegen vanwege mij, mijn idealen en de homotherapie.”

Verboden

In veel landen is het verboden pogingen te doen mensen te ‘genezen’ van hun homoseksualiteit.
In Nederland nog niet.
Maar de Tweede Kamer is er wel mee bezig.
Jammer dat niet alle politieke partijen hier achter staan.
In het artikel lees je wélke dat zijn.

https://www.facebook.com/BeauRTL/photos/a.558505920877489/2588174214577306/?type=3&theater

 

Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn

Je wilt best het goede doen, voor jezelf, voor een ander.
Wees eerlijk: vaak lukt dat niet.
Klopt: niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn.

https://www.youtube.com/watch?v=SqUU3Y3lnbc

Niet gemakkelijk

Leven ís niet altijd gemakkelijk, dat zul je moeten accepteren.
Homo’s net zo goed als hetero’s.
Thuis, op school, met familie, clubs, vrienden…
Soms zie je iets verkeerd of te laat,
begrijp je een opmerking maar half of helemaal niet,
zeg je iets maar had je beter je mond kunnen houden,
doe je iets stoms wat je beter anders had moeten doen.
Achteraf zit je met de brokken.
Je gaat op je plaat
en dat doet zeer.

Antwoord

‘Het is één keer vaker opstaan dan je ooit gevallen bent…’
En vasthouden dat
‘hoe harder ik moet knokken des te mooier straks de overwinning.’
Je krijgt het leven niet cadeau, je zal er voor moeten vechten.
Maar het wel de moeite waard!
‘Thuis kom je pas echt als je de weg kent die er aan vooraf ging,’ 

Leven of óverleven

‘Ik wil voelen wie ik ben, in mijn bloed en in mijn botten,
ik wil vuur dat niemand dooft…
En inderdaad: ‘Niemand heeft gezegd dat het makkelijk zou zijn…’

Mooi die laatste regel,
(je bent niet de enige die zo leeft):
‘Ik schud het stof van mijn voeten en loop door!’

 

Wie niet probeert…

Heb je het gezien, dat gedichtje van de week op de facebookpagina van Benikhomo?

    Wie niet probeert kan heel lang wachten,
komt er niet achter wat ie begeert.

Herkenbaar?
Als jij niets doet, niets probeert, niet in actie komt,
zal je nooit ontdekken wat je nou eigen echt wil
en gebeurt er niets.

Je mist zo veel

Sommige jongens wachten lang met vertellen wat ze voor zichzelf allang weten: ik heb niks met meisjes, ik vind jongens veel leuker.
Maar ze durven het niet hardop te zeggen:
ik ben homo, ik val op jongens.
En dus…

     Wie niet probeert moet het doen zonder,
mist een hoop wonder, die niet probeert.

Je mist zoveel

Waarom geef je dat niet toe?
Bang voor de reacties van de mensen om je heen,
je ouders, je vrienden, familie, school?
Maar dan mis je het wonder van verliefd worden, de ontdekking van die ene speciale jongen die er alleen voor jou is!
Dat is zó iets moois!!

Wie niet probeert

Je maakt het voor jezelf zo moeilijk,
dat hoeft niet.
Niet terugdeinzen voor wat er misschíén moeilijk kan worden.
De meeste mensen zullen achter je staan.

    Wie niet probeert die leeft niet echt,
voelt niet de zegen alleen het gevecht.

Ga léven, dúrf te leven
en ontdek hoe mooi het als je eindelijk jezelf bent.
Waarom blijven vechten je leven lang?
Wat schiet je er mee op?
Je mist zoveel…

https://www.facebook.com/benikzo/photos/pb.1675372522484379.-2207520000.1566724660./2685312838157004/?type=3&theater

Het kan best!

Soms kom je op Facebook een post tegen waar je blij van wordt.
Dit is er zo eentje…
Een simpel verhaal van twee jongens die elkaar gevonden hebben en gelukkig zijn.

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/09/12/Ik-ben-gelukkig?fbclid=IwAR0mgicuNBlRfD4VNQHJia-7smcjRmrp88wzLyLD-H0dwuUTF0Nano-NF6I

Zou het?

Vraag jij je (ook?) wel eens af hoe het verder moet met jou?
Of je je ooit die leuke jongen zal ontmoeten die jou helemaal ziet zitten, van wie jij niet slapen kan ’s nachts,
of waar je zo vreemd maar heerlijk van droomt…?
En ALS je die ineens tegen het lijf loopt,
op school, bij sport, op een zomerkamp, of zomaar ineens op straat…
Wat dan?

Het kan best!

Dit is het verhaal van twee christelijke studenten die net zo zaten.
Die elkaar ontmoetten en zich niet (langer) tegen lieten houden.
Ze gaven toe aan hun verliefdheid en zijn nu al een paar jaar gelukkig samen.
Dat kán dus!
Het kan best!
Maar het gaat niet automatisch.
Je moet er wel voor gaan, allebei.
Je eigen weg durven gaan…

Omgeving

Mooi om te lezen dat dit tweetal vrienden heeft die achter hen staan.
Of dat dezelfde zijn die ze voor die tijd ook hadden, staat er niet bij.
Je hoopt van wel, dat gun je ze.
Je gunt iedereen dat je omgeving je zal accepteren.
Dat ze blij zullen zijn met je als je een leuke vriend hebt gevonden.

Als de mensen om je heen al weten dat je homo bent,
zal hun verbazing minder groot zijn.
Het was te verwachten dat dat zou gebeuren.
Vertel dat dus maar vast.
Of je nou christelijk bent of niet.

Geen verschil

Hebben die twee een sprookjesrelatie?
Ze zouden lachen als je dat zou zeggen.
Ieder stel, homo of hetero, loopt tegen dezelfde problemen aan.
Daar is geen verschil in.
En gaan ze trouwen en leven ze nog lang en gelukkig?
Zou mooi zijn!
Toch een sprookje…
Ieder stel hoopt en gelooft dat…
Geen verschil.

Ze gaan hun eigen weg.
Net als jij?
Dat kan (je) best!

 

 

 

 

 

 

 

Olifantshuid nodig?

‘Als homo moet je een olifantshuid hebben anders ga je kapot.’
Wel eens gehoord?
Alles wat er op je af komt moet je niet serieus nemen.
Wat over homo’s gezegd wordt is meestal niet persoonlijk tegen jou gericht en scheldwoorden zijn doorgaans algemeen bedoeld.
Met je verstand weet je dat.
Maar dat soort opmerkingen doen toch zeer.
Olifantshuid nodig?

Ongevoelig

Die dikke huid moet voorkomen dat woorden pijn doen.
Ze moeten je hart niet meer raken,
je moet er ongevoelig voor woorden.
Lukt dat?
Soms wel een beetje, lijkt het.
Op het moment zelf kun je zo’n rotopmerking wel negeren,
net doen alsof je ‘m niet gehoord heb.
Maar hoe is dat later, als je alleen bent…?
Komt ie dan dubbel zo hard binnen?
Olifantshuid nodig?

Gevoelig

Ben je nog jezelf als je probeert ongevoelig te zijn?
Grote kans van niet.
Het gevaar is dat je ongevoelig gaat worden voor álles wat je zou kunnen raken.
Ook voor goede, liefdevolle, opmerkingen,
voor de woorden van mensen die echt om je geven,
die van je houden en het goede met je voor hebben.
Als je díé gaat missen omdat je er niet meer voor openstaat, mis je een heleboel.
Niet iedereen is automatisch tégen je.

Openheid

Je hebt de mensen om je heen nodig,
jongeren, leeftijdgenoten, ouderen…
De een laat je dichterbij komen, de ander houd je op een afstand.
Voor de een zet je je hart open, bij de ander geef je je grenzen aan.
Dat kun je leren in de praktijk van het leven.
Leren bij wie je je moet afsluiten om niet gekwetst te worden.
Leren bij wie je open en kwetsbaar kunt zijn.

Blijf bereikbaar.
Heb je echt een olifantshuid nodig?
Ja, soms wel, maar laat het geen pantser worden waar niemand meer doorheen kan.

 

 

 

 

Doe er wat aan!

Vervolg op de vorige blog: hoe lees je onderzoekcijfers.
Deze gaat over verdrietige uitslagen.
Die zíjn er helaas en dat moet je accepteren.
Maar de vraag blijft: Wat dóé je er aan – mee – tegen?

Zesje

LHBT-jongeren geven hun leven een zesje, hetero jongeren een acht-min.
Dit is een gemiddelde, sommigen oordelen hoger, anderen lager.
Niet zo gek dat homo’s hun leven minder leuk vinden.
Je hebt er niet voor gekozen om zo te zijn.
En bij een minderheidsgroep horen wil je ook liever niet.
In sommige klassen/teams tel je dan niet mee en word je buitengesloten.
Dat kan verrekte zeer doen…
En dus: accepteer het niet als jouw levenscijfer zo’n mini-zesje (of lager) is.
Nú ervaar je dat blijkbaar zo.
Maar dat hoeft niet altijd zo te blijven!
Dat hang ook van jóú zelf af…

Nog steeds

Het zelfmoordcijfer is bij homo’s nog steeds 5 x zo hoog.
Dit is een logisch gevolg van de vorige uitslag.
Als je het leven minder leuk vindt en je weet niet hoe je daar mee om moet gaan, zit je in een spiraal naar beneden.
Helemaal als je daar met niemand over durft te praten.
Daarom is de boodschap van deze blogs vooral: doe je mond open en praat er wél over.
Misschien zie je het nú (even?) helemaal niet meer zitten.
Maar dat zegt niets over je toekomst.
Die zou wel eens heel mooi kunnen worden!
Zeker als je daar zelf hard aan mee werkt…

Hulpverlening

Volwassen homo’s doen verhoudingsgewijs vaker een beroep op hulpverleners omdat ze depressief zijn, angststoornissen hebben, stemmingswisselingen, zelfmoordgedachten.
Ook geen leuke uitkomst, maar blijkbaar is het zo.
En dat geldt ook voor jónge homo’s.
Dus: niet in je uppie blijven tobben met negatieve gedachten en verdrietige gevoelens.
Ja, je bent nu eenmaal homo, en daar kun je niets aan doen.
Maar je kunt best léren om een happy homo te zijn.
Waarom níét?
Alle hetero’s zijn ook niet automatisch gelukkig…

 

Interpretatie

Hoe lees je feiten?

Over feiten moet je niet discussiëren:  1 + 1 = 2, dat ís gewoon zo.
Maar soms kun je ze ook anders interpreteren…
In een vorig nummer van het blad Gaynews staan een aantal feiten uit onderzoeken van het SCP (Sociaal Cultureel Planbureau).
Hoe lees je die?

https://issuu.com/gaynews/docs/330/40?ff&e=5049870/67173732

De helft

De helft van de sportende LHBT jongeren durft op hun sportclub er niet voor uit te komen dat ze zo zijn.
Oké, dat is dus een feit.
Dan kun je denken: ‘Wat erg!’ En dat ís het ook.
Maar je kunt ook denken: ‘De helft van de homosporters kan daar al gewoon over praten op hun club.
Wat mooi dat daar niet moeilijk (meer) over gedaan wordt.’

51% van de openlijk LHBT-jongeren heeft dit jaar negatieve reacties over zich heen gekregen of is daarmee gepest.
Oké, dat is erg! Dat zou niet zo moeten zijn.
Maar de andere helft heeft dat kennelijk niet gehad…
Wat goed dat zij in vrijheid ‘gewoon’ homo kunnen zijn.

Jammer als jij bij een groep hoort waar je die ruimte niet voelt.
Maar met ach en wee roepen daarover kom je niet verder.
Kun jij daar iets aan doen?
Vaak wel!
Durf je er over te praten met een mentor of coach?
Op steeds meer op scholen en verenigingen willen ze graag dat iedereen zichzelf kan zijn.

De maatschappij

Heteroseksualiteit is duidelijk de norm in de maatschappij.
Dit maakt het voor LHBT-hongeren moeilijk om met leeftijdgenoten te praten over verliefdheid, daten en seks.
De meerderheid bepaalt wat ‘normaal’ is, dat is altijd zo.
Dat geldt voor heel veel dingen: kleding, haardracht, muziekstijl.
En dus ook  voor je seksuele voorkeur.
De meeste jongens vallen nu eenmaal op meisjes en dus is het logisch dat dáár het meeste over gepraat wordt.
Als homo-jongen ben je nu eenmaal een uitzondering.
Logisch dat je leeftijdgenoten je niet begrijpen.
Dat moet je dus ook niet verwachten.

‘Homo’ is nog steeds het meest gebruikte scheldwoord op scholen.
Feit. Niet leuk!
Maar je weet ook wel dat het niet per sé over jóú gaat.
Met opmerkingen over ‘je moeder’ of ‘hoer’ of ‘kanker’ is het net zo.
Dat kan heel zeer doen, maar het is niet persoonlijk bedoeld.
Niet te zwaar aan tillen.

Verdrietig

Natuurlijk zijn er ook feiten die je verdrietig maken.
Die moet je serieus nemen.
Dáár over in een volgende blog.