Faken hoeft niet

Doen alsof

Faken, net doen alsof, eigenlijk de boel een beetje voor de gek houden, doen alsof je hetero bent.
Iedereen laten denken dat je ‘gewoon’ net zo bent als alle andere jongens.
Want je schaamt je voor je dromen en verlangens.
Die mag niemand weten.
Je bent als de dood dat ze je uitlachen als dat bekend zou zijn en dat je eruit ligt in de klas.
Of nog erger: dat je daar mee gepest wordt.

Applaus

Maar van de week vertelde een oma dat haar kleindochter van dertien in haar brugklas spontaan verteld heeft dat ze meisjes veel leuker vindt dan jongens en zich daarom afvraagt of ze lesbisch is.
Ze kreeg spontaan applaus!
Zo kan het blijkbaar.
Haar mentor heeft toen uitgelegd dat ze nog in ontwikkeling is en dus ook haar sociale kant nog niet uitgegroeid is (zie vorige blogs).
Maar dat ze hardop durft te zeggen hoe ze zich nú voelt, verdient inderdaad applaus.
En dat geldt ook voor de klas als geheel waar je blijkbaar veilig genoeg bent om dat hardop te zeggen.
Daarna durfden meer leerlingen toe te geven dat ze wel eens zo dachten over zichzelf, zowel jongens als meisjes.

WOW! Als je zó kan en mag denken over jezelf zonder dat dat door leeftijdgenoten en je omgeving gek-raar-slecht gevonden wordt…
Dan heb je de ruimte om zonder zorgen uit te groeien tot wie je bent: homo of hetero.
Dat maakt niet uit dan.
Dan hoef je faken door verkering te ‘nemen’ om te ‘bewijzen’ dat je ‘normaal’ bent.

Praat er over

Zó open en eerlijk zijn op school zal niet overal kunnen.
Maar in ieders omgeving zijn mensen, leeftijdgenoten en volwassenen, bij wie je wél terecht kunt met je verhaal.
En door te praten over wat je bezig houdt, leer je jezelf en anderen de tijd geven voor ieders sociale groei.
Het wordt vanzelf wel duidelijk wie of wat je bent.
Homo of hetero, het is allebei goed!

Mijn ouders denken dat ik…

Mijn kind homo?

Volgens dat onderzoek vraagt dus 12% van jouw leeftijdgenoten zich wel eens af of hij homo is. Je bent dus niet de enige.
Maar als jíj dat vermoedt moet je niet verbaasd zijn dat je ouders dat ook zullen doen.

Even invullen wat ze dan denken:
Mijn kind homo? Natuurlijk niet!
Het is immers maar één op de acht die zich wel eens afvraagt of dat zo is.
Die van mij heus niet. Waarom zou hij?
’t Is toch een leuk joch, best knap om te zien ook.
Dat zal de meiden in zijn omgeving toch ook wel opvallen?
Goed, hij is wat zachter, gevoeliger dan anderen, wat minder stoer, minder macho, wat meer op zichzelf.
Maar daarom ben je toch geen homo?

Volwassenen zitten met hetzelfde

Kinderen vanaf een jaar of twaalf-dertien-veertien merken, voelen dat ze ‘anders’ zijn dan leeftijdgenoten.
Maar ouders, leerkrachten, familie, jeugdleiding enz. zien dat ook.
Docenten op middelbare scholen kunnen doorgaans de leerlingen waarvan ze vermoeden dat ze homo zijn direct aanwijzen.
In iedere klas zitten ze immers (statistisch bezien).

Jongeren die dat ‘anders’ van zichzelf door hebben, zitten letterlijk niet lekker in hun vel maar hebben vaak nog geen woorden om dat te omschrijven.
Volwassenen zitten met precies hetzelfde.
Ze voelen aan dat er ‘iets’ is, maar weten niet wat en dus zwijgen ze, jarenlang.

Als tiener heb ik het zo gevoeld en mijn mond gehouden.
En als volwassene heb ik het gezien bij jongeren en hetzelfde gedaan… Jammer!

zelfmoord

Ik zit met dat ‘vijf keer zoveel homojongeren die een einde maken aan hun leven.’
Ik heb diezelfde neiging gehad…
Uren langs het strand gelopen tussen Hoek van Holland en Den Haag , eindeloze gesprekken voerend met de ‘Lord Wanhoop’ in mijn hoofd.
Ik had de zee in willen lopen, maar had daar het lef niet voor.
Heeft niemand dat door gehad?
Kon ik zó goed toneelspelen?
Had ik zó’n groot met-mij-gaat-alles-goed-masker voor dat niemand dat heeft gezien?
Dat kan ik me niet voorstellen!
Ik denk dat mijn omgeving net als ikzelf de moed niet had om achter dat masker te kijken, om door mijn ‘hoegaathet – ogoedhoor – ballon’ heen te prikken en mijn wanhopigmakende gedachten bespreekbaar te maken.
Ik ben bang dat dat nog steeds zo is.

Maar… had ik eerlijk durven zijn over wat me bezig hield als iemand op een liefdevolle manier geprobeerd had mijn luchtballon langzaam leeg te laten lopen?
En jij?

Anti-homo-pamflet

Anti-homo

Ben je er van geschrokken gisteren? Gezien op het journaal?
In Amsterdam is in een wijk een pamflet in de brievenbus gegooid met daarop allerlei lelijks over homo’s, anti-homo dus.
Het is triest dat er mensen zijn die dit doen en die dat geloven.
Alsof jij en ik er iets aan kunnen doen dat we zo geboren zijn.

Tempelprostitutie

In veel grote godsdiensten zitten ze met een verleden dat homoseksualiteit afkeurt en homo’s afwijst.
Maar als je in die voor hen heilige boeken duikt, blijkt dat wat daar staat bij voorbeeld gaat over tempelprostitutie.
Als je de zegen van die god wil, hoort daar seks bij met een van de hoeren daar.
Voor een godin doe je dat met een vrouw, voor een mannelijke god met een man.
Al die boeken zeggen: niet doen.

Oversekst

Of het gaat over oversekste heteromannen en vrouwen die weer eens ‘iets anders’ willen en daarom met elkaar seks hebben.
Niet zo gek als ook daarover staat: niet doen.
Dat is God, Allah, of hoe je Hem ook noemen wilt een gruwel.
Daar word je niet gelukkig van.

Maar dat gaat niet over jou en mij. Zo zijn wij niet.
Wat daar staat kun je niet klakkeloos toepassen op ons, op alle homo’s, die 1 miljoen Nederlanders die zo zijn (6% van ruim 16 miljoen…)

Gelukkig is er ook veel verontwaardiging over dat pamflet.
Mensen schrijven boos op twitter, facebook en andere social media dat ze dit onzin vinden.
Politie en rechters en politiek bemoeien zich er mee.

Hoe wordt er op school, bij jullie thuis of in je vriendenkring over gepraat?
Het is maar een kleine minderheid is die net zo denkt als die pamfletschrijvers.
De meeste mensen staan achter ons!

Niet slecht

Je bent niet slecht of zondig of verachtelijk of minderwaardig omdat je toevallig geboren bent als homojongen en dús jongens aardiger vindt dan meisjes (of als lesbisch meisje en valt op een ander meisje.)
Wie dat denkt te lezen in zijn ‘heilige boeken’ moet maar eens goed kijken in welk verband die stukjes staan.
Dat leer je bij tekstverklaring Nederlands op school ook.
Laat je niet bang maken! Erover praten lucht op.

Mag ik dan bij jou…

Geborgenheid

Gisteren hoorde ik dit nummer op de radio en zag ik mezelf weer zitten achterin de zaal bij die roze viering.
Een jongen zong dat ‘Mag ik dan bij jou’ en de rillingen liepen over mijn rug.
Ik weet niet hoe Claudia (die componist) dat bedoeld heeft, maar voor mij paste het hier helemaal: een homojongen die verlangt naar geborgenheid.

Als ik bang ben,
als ik alleen ben,
als er een clubje is waar ik niet bij wil horen,
als er een regel komt waar ik niet aan kan voldoen,
als ik iets moet zijn wat ik nooit geweest ben…
mag ik dan bij jou?
De herkenbaarheid van dat verlangen raakte me.
Ik heb hetzelfde en volgens mij heeft dat niets met leeftijd te maken.

Mag ik dan bij jou…?
Wie is die ‘jou’ in deze situatie? God?
Ik neem aan van wel.
Aan Hem kun je vragen:
‘Mag ik dan bij jou schuilen, als het nergens anders kan?’
En ik denk dat Hij dan ‘Ja’ zegt…

Wie is die ‘jou?’
De kerk? Deze wel.
Best mooi als je daar kunt vragen:
‘En als ik moet huilen, droog jij mijn tranen dan…’
Mijn ijzige vooroordelen over kerken zijn aan het wegsmelten.

Wie is die ‘jou?’
Voor mij ook: goede vrienden,
mensen die weten dat ik homo ben en dat moeilijk vind.
Mensen waar kan ik terecht als ik met mezelf in de knoop zit,
die ik kan appen, mailen, bellen
of zomaar even binnen kan lopen voor een kop koffie.
Ik moet niet in mijn hoofd blijven malen met wat me dwars zit.

En misschien bedoelt die jongen ook wel die ene, die heel speciale vriend, zíjn vriend.
Want ‘als de liefde komt… mag ik dan bij jou?’
Dat gun ik hem, dat gun ik mezelf, dat gun ik jou…

Meer over kerk en homo-zijn in de rubriek ‘geloven’

Kerk dubbel

Roze viering

Gisterenavond naar een soort kerkdienst geweest voor en met iedereen die niet de heteroseksuele geaardheid heeft van de meerderheid.
Dat blijkt een ‘roze viering’ te heten.
Een kennis had me de uitnodiging toegestuurd en ik was gewoon nieuwsgierig.
Bij het glaasje na afloop even staan praten met een van de jongens die actief is in die kerk.
Hij is homo en weet zich hier geaccepteerd zoals hij is.
Hier krijgt hij de ruimte zichzelf te zijn, aandacht, troost, respect…
Ik dacht: ‘Je boft als jongere als je in zo’n kerkgemeenschap opgroeit.’
Er stond ook een vader met zijn arm om de schouder van zijn homozoon van een jaar of veertien, hier waren ze thuis.
Ik vond dat mooi. Zo hoort het in een kerk, denk ik.

Andere kerk

Ik weet dat er ook kerken zijn waar je niet de ruimte hebt om homo te zijn.
Daar zien ze homoseksualiteit als slecht en zondig.
Jammer en verdrietig lijkt me dat.
Alsof jij er iets aan kunt doen dat je je zo voelt.
Alsof het jouw schuld is dat je zo geboren bent.
Homo-jongeren in zulke kerken hebben het dubbel moeilijk.
Het is nog maar de vraag of ze op steun van thuis kunnen rekenen als ze aarzelend praten over hun onzekerheid en hun misschien-wel-homo-zijn.
Als je van tevoren weet dat dat problemen gaat geven, is het logisch dat je er voor kiest je mond te houden.
En je hoopt dat vol te houden tot je met goed fatsoen de deur uit kan en op jezelf gaat wonen.

Maar in die tussentijd? Moet je dan je last alleen dragen?
Lijkt mij van niet.
Net als iedere twijfelende en onzekere jongere heb je een praatpaal nodig, iemand bij wie je je verhaal kwijt kunt.
Als het niet ín je kerk kan, dan maar daar buiten.
Ik denk trouwens dat er meer kerken zijn waar je met welke geaardheid dan ook welkom bent.
Ik kan me niet voorstellen dat Gods liefde afhankelijk is van jouw wel of niet homo zijn.

Meer over homoseksualiteit en christen-zijn in de rubriek geloven

NIVEA: Niet Invullen Voor Een Ander

Ik denk dat jij denkt dat ik…

Omdat ik iets stom vind van mezelf,
ga ik er vanuit dat jij dat ook wel zal vinden.
Omdat ik iets raar vind van mezelf,
veronderstel ik dat jij dat ook wel gek zal vinden van me.
Omdat ik onzeker over iets ben,
neem ik aan dat jij dat ook wel zal zijn.
Ik heb voor jou al ingevuld wat ik denk dat jij denkt dat ik…

Projectie

Over homoseksualiteit heb ik dat ook gedaan.
Ik vond mijn eigen dromen over jongens stom
en dacht iedereen dat zou vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik vond het raar van mezelf dat ik jongens leuker vond dan meisjes
en dacht dat iedereen dat gek van me zou vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik had mijn gedachten over seks niet onder controle en schaamde me dood.
Stel je voor dat iemand daar achter zou komen.
Dat wilde ik niet. Dat zou iedereen schandalig vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik betrapte mezelf op fantasieën over aardige jongens
die soms verder gingen dan alleen maar ‘aardig.’
Dat kon ik niet maken!
Dat mocht niemand weten.
Ze zouden kunnen denken dat ik homo was!
Dus hield ik mijn mond.

Allemaal voorbeelden van NIVEA:
ik vul in wat anderen denken…
En omdat je jezelf afwijst, niet accepteert, gek vindt, schuldig vindt, neem je aan dat ánderen dat ook doen.
Veel mensen doen dat, veel jongeren ook.
Zeker als je je afvraagt of je homo bent.
Maar je weet niet zeker wat een ander denkt!
Want dáár vraag je niet naar.
Dat durf je niet.
Je schaamt je voor je eigen gedachten.
Je houdt je mond…

Achteraf

Nu achteraf denk ik: had ik maar wel gepraat met een wijzer iemand die ik vertrouwen kon.
Die had hopelijk al gauw doorgehad dat ik ‘gewoon’ homo ben.
En dat het dus niet gek is dat ik jongens leuker vind dan meisjes,
dat ik eerder van jongens droom dan van mooie meisjes,
dat ik eerder fantaseer over aardige jongens dan over lieve meisjes.
Die zou zeggen dat dat helemaal niet iets is om je over te schamen.
Die zou zeggen: Er is niks mis met je: je bent alleen maar homo.

Nog niet uitgegroeid

Hetero, of toch homo?

In Nederland wonen zo’n 200.000 jongeren tussen de 12 en de 15.
12% daarvan vraagt zich wel eens af of ze homo zijn.
Dus 24.000 zitten met de vraag: Ben ik hetero, of toch homo?
Maar… van de volwássenen is 6% homo.
De helft van die twijfelende tieners is dus uitgegroeid tot ‘gewone’
hetero mannen en vrouwen.
Hoe dat kan?
Omdat je nog midden in je puberteit zit!

Meer dan een lijf

Je bent geen kind meer, maar ook nog niet uitgegroeid,
nog niet volwassen.
Je lijf misschien al wel, maar je bent veel meer dan een lichaam.
Je hebt ook te maken met je verstand, je wil, je emoties,
met het groeien van je verantwoordelijkheidsbesef,
van mooi en lelijk, van goed en kwaad, van je smaak,
van wat je lekker vindt, leuk vindt en ga zo maar door.
Een van die groeipunten is je sociale ontwikkeling.
Toen je acht was speelde je als jongen liever met jongetjes dan met meisjes.
Voor toen was dat normaal.

Sociaal nog niet volwassen

De meeste jongens (94% dus, 100 – 6) krijgen ergens tussen hun 10e en 18e belangstelling voor meisjes.
Dat hangt af van het groeitempo van je sociale ontwikkeling.
Als jij op de 14e nog niets om meisje geeft,
wil dat dus niet automatisch zeggen dat je homo bent.
Het zou best kúnnen dat jij een van die 6% bent.
Maar het kan ook dat je sociaal nog niet uitgegroeid bent.

Praat erover

En dus… praat er over.
Praat met volwassenen die je vertrouwt, bel de kindertelefoon,
blijf niet in je uppie rondlopen met die gedachten in je kop.
Je hebt 50% kans dat ze waar zijn en dat je homo bent,
maar ook 50% dat ze niet waar zijn
en dat je over een paar jaar merkt dat je toch op meisjes valt.
Allebei is goed!!
Met allebei kun je heel gelukkig worden.
Gun jezelf de tijd om dat zeker te weten.
Laat je niet opjutten door wat ánderen vinden of zeggen over je.
De grootste schreeuwers zijn vaak de meest onzekere jongens…

Homojongeren maken zelf een eind aan hun leven

Zelfmoord

Volgens onderzoek vijf keer zo veel homo- als heterojongeren.
Homo-tieners die zelfmoord plegen…
Meisjes meer dan jongens, maar toch…
Het aantal dat zelfmoord overwogen heeft is nog veel groter.

Zelfmoord vinden we zo’n hard woord, zo cru, veroordelend.
Tegenwoordig noemen we het zelfdoding.
Maar het is precies hetzelfde
Meer homo- dan heterojongeren kunnen het leven niet aan.
Jongens en meiden die leugens geloven,
die denken dat ze geen toekomst hebben,
die niet weten wat ze moeten met hun anders-zijn,
die ervan overtuigd zijn dat ze nooit gelukkig kunnen worden.
Triest en heftig!

Waarom praten ze daar niet over?
Durven ze dat niet? Uit schaamte?
Vaak komt het daar wel op neer.
Want je droomt van andere leuke jongens.
Je lijf raakt opgewonden als je een aardige knul naar je lacht
Je stoeit niet met leeftijdgenoten uit angst dat die dat merken.
Dat kan niet, dat mag niet, dat hoort niet.
Je bent bang dat ze je belachelijk maken als ze dat weten.
Dat denk je tenminste…

Je hebt een geheim en dat draag je met je mee,
alleen, niemand mag het weten.
Jongens die aardig tegen je doen, die vriendschap zoeken,
houd je op een afstand.
Stel dat ze er achter komen dat je homo bent…

Praat er over

Hoe lang wil je dat volhouden?
Als je er niet over praat, glijd je hoe langer hoe verder naar beneden
en word je steeds eenzamer en depressiever.
Tot je geen uitweg meer ziet…

Laat het niet zo ver komen!
Praat er wél over!
Of in ieder geval: neem je voor dat te doen.
Blijf niet in je uppie in kringetjes ronddraaien in je hoofd.
Het leven is veel te mooi om er nu al uit te stappen.
En…het hóéft ook niet.

Gelukkige homo’s

Ook als homo kun je mooi, leuk, gezellig, gelukkig leven opbouwen!
Vraag maar aan die 5,99 % die dat wél lukt!

Je bent niet de enige gek!

De enige

Ik heb lang gedacht dat ik de enige ‘gek’ was die zo raar dacht
en fantaseerde en droomde over jongens.
Van klasgenoten hoorde ik dat die dat deden over meisjes.
In mijn tijd bekeken we seksboekjes in de pauze.
Jullie wisselen sites uit.
Ik had niks met die blote meiden, meer met de leuke jongens…
Maar ik was de enige, dacht ik…
Dat kon ik dus nooit laten merken.
Ik deed altijd een beetje lacherig en stoer mee,
maar van binnen voelde ik me doodongelukkig.
Ik was de enige idioot…

Er zijn er veel meer!

Nu weet ik dat er ook toen veel meer jongens geweest zijn als ik.
Googelend op het aantal homo’s kom je uit op zes procent:
zeven procent mannen en vijf procent vrouwen.
Dat was vroeger ook al zo, maar niemand wist dat van elkaar.

Van elke vijftien jongens die je kent er één homo.
In je voetbalelftal ben je misschien de enige, op je voetbalclub niet.
Misschien denk je in je klas de enige te zijn, op je school zeker niet.
Bij jou in de straat weet je het van niemand,
maar in je dorp, in je stad zijn er veel meer.

Troost

Als niemand mag weten dat je homo bent,
kan ook niemand je helpen en troosten.
Dan is er niemand bij wie je terecht kunt met je vragen en je twijfel.
Op internet kun je van alles opzoeken
en op forums anoniem al je vragen stellen,
maar een digitale arm om je schouder biedt weinig troost…
Ik had eerder open kaart moeten spelen.
Er waren best mensen die ik vertrouwde:
een leraar op school,
een tante,
mijn oudere zus…
Ik heb het niet gedaan, ik durfde niet.
Ik hoop dat jij meer lef hebt…

Senioren begrijpen je wel

Niet verwacht

Een goed filmpje om je vooroordeel over kerken onderuit te halen!
Hij staat bij Beam, de jongerenorganisatie van de EO.
Niet verwacht…

Een homoknul vraagt advies aan drie honderdjarigen.
Bemoedigend hoe ze reageren.
Senioren begrijpen je wel…

http://beam.eo.nl/artikel/2016/08/video-honderdjarigen-geven-jonge-homo-ontroerend-advies/

Christen-zijn en homo-zijn is geen tegenstelling.
Je kunt prima allebei tegelijk zijn.
Verschil is dat je voor het een wél een keuze hebt en voor het andere niet.
Je kiest er voor om christen zijn, maar je wordt geboren als homo.

Blij dat steeds meer (kerk)mensen er zo over denken.
Mooi om te zie  hoe ouderen dat met hun levenservaring heel goed door hebben.