Flikker op!

Homo op school

Vaak durven homojongeren op school
niet te laten merken dat ze homo zijn.
Ze zijn bang dat ze eruit liggen,
dat hun vrienden hen niet meer moeten
en dat ze gepest gaan worden als dat uit komt.
Bang voor: Flikker op!
Die angst is terecht, want soms gebeurt dat.
Maar de praktijk is ook dat ze meestal wél
de hulp en steun krijgen die ze nodig hebben.

Dit Youtubefilmpje is bedoeld voor VMBO-leerlingen,
maar op andere scholen kan het net zo gaan.

https://www.youtube.com/watch?v=G8G0SQo7ZgI&t=615s

Vrienden-klasgenoten moeten vaak even wennen aan het idee
dat iemand die ze al jaren kennen ineens homo blijkt te zijn.
Het is ook niet zo gek dat ze zich bedonderd en
voor de gek gehouden voelen als dat zo lang verzwegen is.

Praat er eens over met je mentor, ouders, familie, vrienden
hoe je het beste uit de kast kunt komen.
Hoe langer je dat uit stelt, hoe moeilijker dat wordt…

Foutje van de schepping?

Als een splinter in je vinger

Ieder mens heeft wel iets heeft waar hij liever van af wil,
een eigenschap waar hij niet blij mee is,
die pijn doet als een splinter in je vinger.
Als je dyslectisch bent en moeite hebt met lezen en spelling,
wil je daar maar wat graag van af.
En dat geldt ook voor iedereen met slechte ogen,
verlamde benen,
weinig intelligentie
en weinig spierkracht in z’n lijf.

Als een splinter in je ziel

Maar net zo goed bij een psychische ‘stoornis’
waardoor je moeite hebt met je concentratie,
overgevoelig bent (snel boos, snel verdrietig),
of niet aanvoelt hoe je overkomt bij anderen.

Soms kun je leren daar beter mee om te gaan,
maar verdwijnen zal het nooit: zo ben je geboren.
Daar kun je voor bidden.
Maar vaak zal je het ook moeten doen met
‘Gods genade is genoeg voor je.
Toe maar, leef maar, Ik help je wel…’

Geen straf

Er zijn mensen die geloven dat God je zo heeft gemaakt,
of die dit zien als straf voor jouw zonden, of die van je ouders.
Daar heb ik moeite mee.
Voor de zonde was Gods schepping volmaakt, daarna niet meer.
Hoe is jouw God als je gelooft dat alle pijn en verdriet
van lichamelijk en geestelijk gehandicapten om erfelijke afwijkingen
door Hem gewild is?
Waarom zou Jezus die dan genezen?

En ons homo-zijn?

Er zijn (kerk)mensen die geloven dat mijn homoseksualiteit
ook zo’n gevolg van de zonde is, waardoor er iets verkeerd zit
in de erfenis die ik van mijn ouders meegekregen heb.
Terecht? Ik weet het niet.
Eigenlijk vind ik het veel logischer mijn seksuele voorkeur
‘gewoon’ te zien als een scheppingsvariant van God,
net zoiets als mensen die linkshandig zijn of rood haar hebben.
Waarom zou die gekoppeld zijn aan zonde?
Ik heb toch niets fout gedaan?

Hjalmar

Uit de kast

Ben je vijftien, kom je uit de kast… Hoe is dat, hoe doe je dat?
Op onderstaande video vertelt Hjalmar twee jaar later hoe hij uit de kast kwam en hoe zijn omgeving daar op reageerde.

https://www.youtube.com/watch?v=k6H1LkGFsCE&t=137s

Heel bemoedigend voor wie dat ook zou willen.
Zó kan het dus.
Het is logisch dat je er tegenop ziet, dat je niet durft, dat je aarzelt.
Dat zegt Hjalmar ook.
Hij heeft ook in gedachten tweehonderd keer proefverteld…
Maar hij heeft het wél gedaan.
En toen gemerkt dat iedereen thuis achter hem stond.
Toen hoefde hij zijn geheim niet langer te verbergen.
Toen kwam er ruimte om ‘gewoon’ zichzelf te zijn.

Voorbeeld

Als je even verder kijkt bij Youtube zie je
dat hij regelmatig nieuwe video’s plaatst.
Daarin vertelt hij over zijn leven als jonge homo,
waar hij tegenaan loopt en wat hem bezig houdt.
Leuk om naar te kijken.

Aan hem heb je een voorbeeld van hoe je als ook als homojongen vrolijk en blij en gelukkig kunt zijn.
Een voorbeeld om over te nemen.
Zó kan het dus!

Homootje pesten

Geweld

Citaat uit een uitzending van Spuiten & Slikken:
‘Zeven van de tien LHTB‘ers krijgt te maken met geweld, fysiek of verbaal.’

Je ziet het op

https://www.youtube.com/watch?v=SeFbX4pikkY

In begrijpelijker taal: Zeven van de tien lesbies, homo’s transgenders en biseksuelen krijgt welk eens rotopmerkingen naar zijn (haar) hoofd of wordt in elkaar geslagen.

Pesten heeft gevolgen

Heftig en verdrietig om te zien en te horen,
trieste realiteit voor jongeren die hier mee te maken krijgen.
Dit kan grote gevolgen hebben…

Het positieve van dit filmpje is dat iedereen in dit programma het belachelijk en onzinnig vindt dat dit gebeurt.
Dat zeggen ze ook duidelijk.
Het is echt maar een kleine minderheid die zo doet.
Gelukkig krijgt die steeds minder ruimte.

Leugen

Maar het gevaar is dat je bang en onzeker wordt,
dat je je terug trekt en je best doet vooral niet te laten merken
dat je ook zo bent.
Dat is jammer, want je bent niets minder dan een ander!

Niet gaan denken dat iedereen tegen je is,
dat ‘ze’ je niet meer moeten als ze doorhebben dat jij zo bent.
De grote meerderheid staat achter je,
leeftijdgenoten en volwassenen.
Zeker weten.

Dus: praat er over, zoek hulp, steun, troost.
Helemaal als je slachtoffer bent van pesterijen.

‘Doorn in je vlees’

Als een splinter

Wie streng kerkelijk opgevoed is, kent die uitdrukking wel:
‘een doorn in je vlees…’
Paulus heeft het moeilijk met een bepaalde handicap.
Er staat niet precies in de bijbel wát hij heeft,
maar hij is er niet blij mee.
Hij ervaart die als een splinter in zijn vinger.
Vervelend, pijnlijk, hij heeft er last van, hij wil er graag van af.
En dus vraagt hij aan God dat irritante ‘iets’ weg te halen.
Hij gelooft dat God dat kan.

Gods reactie

Hij doet dat drie keer, maar krijgt steeds hetzelfde antwoord.
Of dat een stemmetje in zijn hoofd is, of dat mensen dat tegen
hem zeggen, weet niemand, maar voor hem is het duidelijk:
‘Mijn genade is genoeg voor jou.’

Dat klinkt als een dooddoener, maar Paulus weet waar hij aan toe is.
Die handicap houdt hem afhankelijk van God.
Blijkbaar heeft hij da nodig.
Hij mocht eens arrogant worden
en gaan denken dat hij het toch wel geweldig doet als apostel…

Homo-zijn als handicap

Zie jij je (misschien-)homo-zijn ook zo,
als een handicap die je maar wat graag kwijt wilt?
Heb je daar ook om gebeden? Ik wel vroeger.
En veel meer dan drie keer, jarenlang!
Maar ik kreeg niet de reactie waar ik zo naar verlangde…

Pas de laatste jaren krijg ik door dat God zegt:

‘Toe maar, leef maar, Ik ben immers bij je…
Ga maar aan de slag en maak iets moois van je leven.
Voor Mij is het niet belangrijk of je homo of hetero bent.
Je hebt genoeg aan mijn genade!’

Komt een dominee uit de kast…

Dominee blijkt homo

Ja, dát staat uitgebreid in de krant, dát vindt Nederland nieuws.
Helemaal omdat het een dominee is uit een zogenaamd ‘zware’ kerk.
Toen ik dat deed stond dat nergens.
En dat ieder jaar duizenden jongeren als jij dat doen, ook niet.
Dat is normaal. Maar komt een dominee uit de kast…

Toch vind ik dat van die dominee mooi om te lezen.
Bemoedigend ook voor die honderden homojongeren in kerken waar ze (nog) moeite hebben met homoseksualiteit.
Hopelijk krijgen die ook door dat ze veel beter af zijn buiten die kast.
Daarbinnen is het benauwd.
Een mens is niet gemaakt om in een kast te leven, die heeft ruimte nodig, ruimte om leven zoals hij is.
In die kringen net goed.
Daar is immers óók zes procent homoseksueel…
Dat ontkennen is zinloos,
net als te denken dat het ‘bij ons’ minder of niet voor komt.
Dat geldt ook voor migranten uit Afrika en het Midden Oosten,
of ze nu als eerste, tweede, of derde generatie in Nederland wonen.

Oorzaak zelfmoord?

Het komt nogal eens voor dat jongeren hun kerk en hun gemeenschap verlaten (soms ook móéten verlaten) als ze uit de kast komen.
Vandaar ook dat een aantal ervoor kiest dat niet te doen.
Maar volgens Amerikaans onderzoek is dát een van de oorzaken van die vijf keer zoveel zelfmoord onder homojongeren.
Geldt dat ook voor Nederland? Ik weet het niet.
Ik kan heel hard zeggen: ik hoop van niet.
Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Het moet een rampzalig zijn als je van jezelf ontdekt dat je homo bent en wéét dat je dáárom grote problemen gaat krijgen in je gezin, familie, school, kerk…
Ik snap dat je dan die gedachten en gevoelens diep wegstopt en probeert te ontkennen dat ze er zijn.
Maar ook dat je daardoor steeds meer in de knoei komt met jezelf.
Een stiekem of een dubbel leven houd je op de lange termijn niet vol.
En welke uitweg heb je dán nog…?

Godsdienstvrijheid

Ik geloof in godsdienstvrijheid, maar ik geloof nog meer in ieders recht te zijn en te leven volgens je geaardheid.
Ik begrijp het geloof niet waar dat veroordeeld wordt,
ik kan daar ook geen respect voor hebben.
Dat die dominee homo én zwaarchristenkerkelijk durft te zijn,
vind ik mooi.
Ik hoop dat velen van zijn ‘soortgenoten’ hem zullen volgen.

Hierbij de link waar je dat interview lezen kunt

http://www.trouw.nl/tr/nl/5091/Religie/article/detail/4414180/2016/11/13/De-dominee-die-uit-de-kast-kwam-Homo-zijn-was-het-ergst-denkbare.dhtml

3. Wel en geen keuze

Keuze

Dát je homo bent is geen keuze, zo ben je geboren.
Wat je daarmee dóét, welke levensweg je gaat, is wél je eigen keuze.

–   Je kunt blijven steken in fase 1:
je leven lang in je uppie blijven twijfelen over je geaardheid
en aan niemand laten merken dat je dat doet.
Dat gebeurt bij volwassenen waarvan de mensen om hen heen allang door hebben dat ze homo zijn, maar zelf weigeren ze dat toe te geven.

–   Je kunt stoppen bij fase 2:
accepteren dat je homo bent,
maar dat geheim houden voor je omgeving
en doorgaan voor de vrijgezel
die toevallig nooit tegen de juiste vrouw aangelopen is.

–   Je kunt bewust de grens leggen bij fase 3:
het is algemeen bekend dat je homo bent,
daar doe je niet krampachtig of geheimzinnig over,
maar je kiest er om verschillende redenen voor om alleen te blijven.
(Daarover een volgende keer meer)

Nog een keuze

Weg A of weg B is ook een keuze. Maar dan ben je al ouder.
Ook de meeste heterojongeren zijn boven de achttien of twintig voor ze toe zijn aan een vaste partner.
Als je 14, 15, 16 bent hoef je daar dus eigenlijk nog niet echt over na te denken.
Het is veel belangrijker dat je op een beetje leuke en goede manier fase 1, 2 en 3 door komt.

Thuis mee

Je boft als je dat zonder schaamte en schuldgevoel kunt doen omdat je omgeving er niet moeilijk over doet of je homo of hetero bent.
Dan nog zal je niet staan te juichen als je als knul merkt dat je op jongens valt, maar dan heb je het in ieder geval gemakkelijker dan jongens die weten dat ze thuis de grootste problemen gaan krijgen.

Wie in een vrije omgeving opgroeit doorloopt vrij gemakkelijk die eerste drie fases, net zoals een heterojongen.
Pas bij A of B wordt het moeilijk(er) en moet je kiezen: gaan voor een vaste relatie of vrijheid blijheid.

Thuis tegen

Wie weet dat ze thuis moeilijk gaan doen, heeft het moeilijker.
De kans dat zo’n jongen ‘ergens blijft hangen’ is groter.
Zijn gevoel van radeloosheid, schaamte en schuldgevoel ook.
Gecombineerd met depressie en eenzaamheid kun je je wel voorstellen dat in díé groep serieus gedacht wordt aan zelf een einde maken aan je leven…

En dus…

Zoek een praatpaal, liefst vóór je helemaal vastgelopen bent!
Uiteindelijk zijn het jóúw keuzes en beslissingen hoe je verder gaat met je leven. Maar dat wordt gemakkelijker als daar  met een ander over praat.

2. Verliefd op een jongen

Verliefd

In al die fases kun je verliefd worden.
Als je hetero bent, zal dat op een meisje zijn
en als je homo bent op een jongen.
Maar als je sociaal nog niet uitgegroeid bent,
of als je biseksueel bent,
kun je verliefd worden op allebei.
Meestal ná elkaar, maar soms ook tegelijk.
Dat is heel verwarrend,
want dan weet je niet wat je moet met die gevoelens.
En dat maakt je super onzeker.
Soms ook verwar je goede vriendschap met liefde
en heb je meer tijd nodig om het verschil te leren.

Wat moet je dan?

Het meest wijze is ‘gewoon’ erkennen dat je je zo voelt,
maar er in de praktijk niets mee doen.
Verliefdheid is een gevoel.
En net zoals alle gevoelens verdwijnt het meestal snel.
Voel je je na een paar weken nog steeds zo aangetrokken tot hem of haar, wordt het steeds duidelijker wie en wat je bent.
Sociale groei heeft tijd nodig.
De een snakt op z’n twaalfde naar verkering,
bij een ander ontstaat dat gevoel pas veel later.
Beide is normaal en goed.
Je bent niet automatisch homo als je op je twintigste nog nooit verkering hebt gehad of gewild.
Maar je zal ook de eerste niet zijn die pas ver na zijn twintigste voor zichzelf toe geeft dat hij homo is en blijft steken in fase 1.

Tijd nemen

Geef jezelf de tijd om duidelijk te krijgen hoe het bij jóú zit.
Hoor je tot de meerderheid die rond zijn zestiende wel weet of hij homo of hetero is: accepteer dat en leef daar naar.
Weet je dat niet: ga dan niet krampachtig op zoek naar duidelijkheid maar accepteer dat er in je leven kennelijk nog van alles mogelijk is.
Na verloop van tijd zal het wel duidelijk worden.

Geniet van je gevoel van verliefdheid,
maar doe geen domme dingen waar je later spijt van krijgt.

 

 

1. Model

Lange weg

Vanaf je eerste aarzeling over mogelijk homo zijn tot daadwerkelijk als homo leven is een lange weg in fases.
Dat geldt net zo voor heterojongens.
Maar die hebben het (meestal) gemakkelijker omdat de meerderheid van hun leeftijdgenoten die lange weg gaat.
Die kunnen bij elkaar afkijken en van elkaar leren.
Als homo mis je dat meestal
en moet je zélf uitzoeken hoe je kan en mag en wil leven.

Ter verduidelijk hierbij je

homo-levensweg in fases:

Fase 1 : aarzeling.
Zou het echt, ben ik homo?
Ontkenning, wegduwen, niet over praten,
overheen schreeuwen,
bewust verkering nemen met een meisje
om het tegendeel te bewijzen.

Fase 2: erkenning.
Je kunt er niet meer om heen, je moet wel.
Je leest er veel over, het wordt je steeds duidelijker.
Je hebt geen keus.
Je lichaam reageert op jongens en niet op meisjes.

Fase 3: uit de kast.
Nu je er zelf uit bent mogen anderen dat ook weten.
Je hebt geen zin meer verstoppertje te moeten spelen.
Je accepteert jezelf en hoopt dat anderen dat ook doen.
Blij ontdek je dat de meeste mensen je niet afwijzen
maar achter je staan.

Twee wegen

En dan komt je levensweg op een T-splitsing
en moet je kiezen: A of B.
Je hebt je leven redelijk op orde,
jijzelf en je omgeving accepteren dat je homo bent.
Dus is het logisch dat je je afvraagt:  hoe nu verder?
Blijf ik alleen of zoek ik een levenspartner…

Weg A is die van verliefd worden.
Die eindigt met een vaste vriend
met wie je de rest van je leven verder wil,
net zo als een heteroman in een heterohuwelijk,
maar dan als twee homo’s.
Maatschappelijk gezien kan dat in Nederland,
die vrijheid heb je.

Weg B is die van de solist, de vrijgezel,
de man die zo nu en dan een relatie heeft,
maar zich niet kan of wil binden,
die op zichzelf leeft,
voor zichzelf zorgt
en daar tevreden en gelukkig mee is.

Mix

Dit is theorie, in de praktijk lopen die fases en wegen door elkaar.
Soms is het een mix van alle vijf.
Je doet je uiterste best om voor de buitenwacht niet te laten merken dat je je je homo voelt, maar voor jezelf heb je al wel door dat je er niet meer onderuit kunt.
Zeker niet omdat je in stilte eigenlijk verliefd bent op die leuke jongen uit de parallelklas die altijd naar je lacht.
Je bent nog lang niet toe aan een vaste relatie, maar je betrapt jezelf erop dat je soms droomt en fantaseert over hoe leuk jullie het samen hebben.

Toch helpt zo’n model om voor jezelf met je verstand vast te stellen waar je ongeveer zit op die weg…