Luisteren

Ik heb een (stukje van) een gedicht ‘gestolen,’
meer een gedachte…

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen
waarom ik iets niet moet voelen zoals ik het voel,
dan neem je mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij denkt dat je iets moet doen
om mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Dus, alsjeblieft, luister naar me
en probeer me te begrijpen.
(Uit het boekje Oefenen in verlangen van Els van Dijk)

Luisteren…

Herkenbaar? Waarschijnlijk wel…
Voor mij was dat de reden om na een paar vergeefse pogingen maar niet meer open en eerlijk over de strijd met mijn geaardheid te praten.
Er was toch niemand die echt luisterde…
En dus zweeg ik, uit angst en schaamte.
Pas na mijn 25e heb ik het weer geprobeerd,
ik stikte er in…
Maar het gedicht klopte nog steeds.
En dus bleef ik alleen, teleurgesteld en verbitterd.

Niet doen! Niet dezelfde fout maken.
De tijd van nu is anders dan die van mijn jeugd.
Homoseksualiteit is allang geen taboe meer,
daar kan en mag en moet ‘gewoon’ over gesproken worden.

Ik snap dat uit-de-kast-komen eng en moeilijk kan zijn.
Misschien is het met vrienden  gemakkelijker dan thuis.
Misschien wordt het gemakkelijker als je dit gedichtje uitprint en een paar dagen op je bureau laat rondslingeren voor je je verhaal vertelt aan je ouders.

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1417738581655710&set=a.147610428668538.31667.100002587452763&type=3&theater

Gewoon een tekst op een kaart…
Sometimes the smallest step in the right direction
ends up being the biggest step of your life.

Als je weet dat je die moet zetten, doe dat dan:
die eerste stap in de goede richting die de grootste blijkt te zijn!
 

 

 

In a heartbeat

Soms krijg ik op facebook berichtjes binnen die me raken.
Onderstaand filmpje kreeg ik van drie kanten toegestuurd.
Het doet me goed als mensen aan me denken.
Ik hoop dat jij dat ook hebt, dat je niet alleen weet,
maar ook merkt, voelt dat mensen om je geven,
familie, vrienden, bekenden.
Dat je er niet alleen voor staat in dit leven.

https://www.youtube.com/watch?v=2REkk9SCRn0

Ik heb het een paar keer bekeken, steeds met tranen in mijn ogen
en een steek van jaloezie: zo hád het moeten zijn…

Het is een leuk animatiefilmpje over een jongen die merkt dat hij een andere jongen heel aantrekkelijk vindt.
Hij probeert zijn verliefde hart tegen te houden,
maar dat lukt niet, hoe hij ook tegenstribbelt.
Zijn hart gaat steeds die ander achterna.
En dan blijkt dat die daar blij mee is.
Het zou flauw zijn als ik meer vertel, maar ik vond het ontroerend.
Jij ook?

Volwassen kijker

Ze hebben de reactie opgenomen van een volwassen kijker.
Daarin herkende ik mezelf…

https://www.youtube.com/watch?v=l3skUk9W-dw

Zó keek ik ook, met dezelfde verzuchting aan het eind:
had ik dit maar eerder geweten…

Senioren

Er is ook filmpje met de reacties van oudere mensen:

https://www.youtube.com/watch?v=_iDwRbV7F1U

Het raakt hen ook, ze zijn net zo emotioneel,
net zo blij met een happy end.

Wijze vraag: word je geregeerd door je hoofd of door je hart?
Als je gelukkig wilt zijn moet je je laten leiden door je hart.
Love is love and our heart has to rule

 

Gay Pride

Dit weekend was de Gay Pride in Amsterdam:
laten zien dat je homo bent.
Ik weet het, ze hebben de naam breder getrokken zodat iedereen met een andere  dan heteroseksuele geaardheid zich mee-betrokken mag voelen.
Maar voor het grote publiek blijft het de gay-pride.

Moet je daar bij zijn als homo?
Moet je uitgedost op een boot en met vlaggen en spandoeken de wereld laten zien dat dat jij ook zo bent?
Ik weet niet hoe jij bent, wat je denkt over jezelf,
over je toekomst als homo, maar je moet niks.
Doe wat past bij jou en laat je niets opdringen wat je niet wilt.
Je mag hier best moeite mee hebben.
Ik denk dat er meer homo’s níét in Amsterdam waren dan wél.
Ja en…?

tv gekeken

Ik weet niet of je ook tv gekeken hebt, alleen, stiekem,
of met anderen, thuis, met vrienden,
waar niemand weet dat jij ook…
Welke opmerkingen vlogen daarbij  over tafel?
Gemeend, of zogenaamd stoer?
Bewust kwetsend,
of onbedoeld om ‘grappig’ gevonden te worden?
Wat doe je dan?
Dan heb je de mogelijkheid om uit je kast te komen,
om te zeggen dat je ook zo bent.
Of je dat in de toekomst ook op die manier uit wilt dragen,
is een ander verhaal.
Je moet niets, nee, maar in je uppie rond blijven lopen met alles wat er in je kop en je lijf om gaat  hoeft ook niet.
Het moet er toch en keer van komen…

Waar gaat het om

Niet in de eerste plaats om te laten zien dat je homo bent!
Op de brandweerboot lieten ze zien dat je een goede brandweerman/vrouw moet zijn, homo of lesbie is niet relevant.
Voor de politieboot geldt hetzelfde: je moet een goede agent zijn, homo of hetero maakt niet uit.
De militairen-boot, de ziekenhuis-boot, die van de thuiszorg zeggen hetzelfde: wees goed in je vak, dáár gaat het om.

In verreweg de meeste beroepen wordt gekeken naar je kwaliteiten,
identiteit wordt steeds meer bijzaak.
Mensen willen goede collega’s: gezellig, behulpzaam, leuk om mee samen te werken, dat is veel belangrijker.

Die rugby-boot heeft dezelfde boodschap: hoezo zijn homo’s watjes? Ben je homo en houd je van rugby? Laat je niet tegenhouden.

Schaam je niet omdat jij jij bent!

Opdonderdag

Ze hadden me gewaarschuwd: die opdonder komt een keer,
de terugslag…
Nou, vandaag dus!
Het gaat (on)gewoon (even?) niet!
Niks is leuk, alles doet zeer, ik heb nergens zin in,
alle bemoediging glijdt langs me af.
Goed bedoelde kaartjes en mails maken me sceptisch:
het zal allemaal wel.
De relativerende opmerking van de buurman valt verkeerd.
Ik kan er niet tegen, vandaag niet!

Ik voel me klote! Zo, dat heftige woord is er uit,
valt buiten mijn normale vocabulaire,
maar geeft wel weer hoe ik me voel.

Pitty-party houden met jezelf,
poosje zwelgen in zelfmedelijden
en dan het feestje afsluiten en de troep opruimen,
heb ik ook al gedaan.
Fout feest!

Concreet maken: wat zit je dwars?
Alles, niks, weet ik veel!
Krijg de hik met je zegeningen tellen.
En stuur me ook geen optimistische duimpjes,
die maken me alleen maar boos en verontwaardigd.

Ik baal van alles en iedereen.
Laat me met rust!
Ik kruip in bed met vijf slaappillen en mijn hoofd onder het kussen.
Ik kap er mee, ik doe het niet meer,
ik kan het niet meer,
ik ben doodmoe,
ik geef het op!

Waarom zo’n blog?

Dit schreef ik van de week op zo’n uit-diepten-van-ellende-dag.
Nu ik het doorlees herken ik het, van vroeger…
Nu komt het door revalideren dat onverwacht moeizaam gaat.
Toen was ik Lord-Wanhoop die geen raad wist met zijn homo-gevoel.
Herkenbaar?

Van de week heb ik er ook al bijgeschreven:
Toch doe ik dit niet echt, want heel diep van binnen zit nog net dat hele kleine beetje zekerheid dat ieder gevoel tijdelijk is en dat Boven me niet afwijst omdat ik zo tekeer ga.
Het is niet P/persoonlijk bedoeld.
Ik weet het wel…

Na opdonderwoensdag volgt misschien opdonderdonderdag
en opdondervrijdag,
maar geen opdonderleven, toch…?

Geloof je dat?
Ik toen niet, nu wel!

Verder

Voor jongeren is het niet gemakkelijk om uit de kast te komen,
voor volwassenen ook niet…
En áls je dat eenmaal gedaan hebt, moet je verder.
Hóé, is vaak nog een vraag…
Dat hangt er vanaf hoe je omgeving op je reageert.
Maar ook  van hoe je je zélf op stelt.

NIVEA

Ik heb te lang met de leugen in mijn hoofd gezeten van: ach arme ik, ik ben homo en nu zal niemand me meer aardig vinden of accepteren.
Ik deed veel aan NIVEA: Niet-Invullen-Voor-Een-Ander.
Ik projecteerde: ik vond mezelf stom, en dacht:
zo zullen anderen dus ook wel over mij denken.
Onzin! Weet ik. Maar dat dacht en verwachtte ik toen wel…

https://www.facebook.com/wijdekerk.nl/posts/1931258500482953:0

Verder

In dit krantenartikel nodigt een dominee homo’s en lesbies uit voor een gespreksgroep.
Hij is zelf homo en weet waar hij het over heeft,
dus ook wat je nodig hebt om gelukkig te worden.
Je hebt contact nodig met mensen die net zo zijn als jij.
Dat heb jij als jongere ook.

Uit dat artikel:
Homoseksualiteit begint bij zelfacceptatie.
Als je geen mensen hebt met wie je het kunt delen,
is dat een zware weg.
Met elkaar praten zou daar verlichting in kunnen brengen.

Het blijft een hele kluif te accepteren dat je homo bent.
Het is geen keuze want je bent gewoon zo.

Kerkelijk

Wie opgroeit in een kerkelijke richting waar homoseksualiteit gezien wordt als zonde, vindt hier een paar gedachten die zeker het overdenken waard zijn.
Zo vanzelfsprekend is die afwijzing niet…

Deze dominee is niet de enige die zo denkt
en zijn kerk is niet de enige gemeenschap waar je als homo welkom bent.
Dus als je het Westland niet te ver weg vindt…

Gelukkig zijn, gelukkig worden als homo hangt ook veel af van je eigen keuze om te praten over wat je bezig houdt…

Het kan niet!

Je kunt het wel willen, maar het kán niet!
Als je homo bent kun je niet je leven lang doen alsof je dat niet bent.
Daar ga je aan kapot.
Regelmatig kom je op internet verdrietige verhalen tegen van mensen die dat wél geprobeerd hebben.
Soms omdat ze dachten dat dat moest van hun omgeving.
Soms omdat die omgeving dat ook echt eiste.

Het kan niet!

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2016/12/14/Wat-een-verhaal

Een stukje hieruit:
‘…Ik miste hem. Miste zijn arm tegen me aan.
Ik wilde hem zien, ik wilde bij hem zijn maar het kon niet…
Onze vriendschap verwaterde en ik realiseerde me dat ik zo niet verder kon.
Ik moest mijn gevoel uitschakelen, ook een meisje zoeken en,
zoals het hoorde, trouwen en kinderen krijgen.
Dan zou alles weer normaal zijn. 

Ik begon mezelf te ontkennen.
Ik wilde een goed christen zijn, want wie ik was,
was niet goed genoeg voor God.
Ik moest beter mijn best doen en nog beter mijn best doen want als ik door zou gaan met mijn ‘perverse’ gedrag, zou ik naar de hel gaan.
Ik leerde mezelf verloochenen en dat was niet makkelijk want ik moest mijn identiteit opgeven en iets aannemen wat ik niet ben. 

Uiteindelijk ontmoette ik een meisje en trouwde met haar.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan…

Trieste gevolgen

https://cip.nl/63546-christen-en-homo-johan-kreeg-posttraumatische-stressstoornis/GRgABVENAX8maxgaQUlKdBUU

Nog zo’n verhaal.
Dit soort sites staan er vol mee.
Toen ik jong was bestonden die nog niet.
Had ik anders gedaan als ik destijds had geweten dat…?
Ik weet het niet.
Maak alsjeblieft niet dezelfde fout!
Jij weet toch beter?

Even voor de duidelijkheid: er zijn altijd kerken geweest waar je welkom was als homo.
In de meeste ben je dat nu ook…

Voorlichting

Jammer dat homoseksuliteit zo vaak op een negatieve manier in het nieuws komt. Ik weet het, er gebeuren ook vervelende dingen.
Maar wel met de nadruk op OOK.
De mooie, de goede, de leuke, de positieve ontwikkelingen door betere voorlichting hebben nauwelijks nieuwswaarde.
Die shockeren het grote publiek niet,
die scoren geen hoge kijkcijfers.
Hoeveel homojongeren blijven daardoor eenzaam in hun kast zitten?
Bang dat ze niet geaccepteerd zullen worden,
ook gepest, ook in elkaar geslagen?

Vooroordelen

De bemoedigende ervaringen van jongeren die wel voor hun geaardheid uitkomen, die wel leuke vriendinnen en vriendinnen hebben,
die horen ze niet.
Maar dat zijn er veel meer dan de beruchte horrorverhalen.
Oók in christelijke kring…
De vooroordelen dáárover kloppen ook niet.

https://www.socialevraagstukken.nl/homo-in-de-klas-dat-is-een-effectieve-christelijke-lesmethode-over-seksuele-diversiteit/

Homo in de klas

Daarom raakte bijgaand artikel in de krant me.
Het beschrijft de effecten van het project: ‘Homo in de klas.’
In 3 HAVO-VWO lezen de leerlingen alle gedeelten in de bijbel die traditiegetrouw over homoseksualiteit gaan alsof het een les begrijpend lezen is.
Tegen wie wordt dit gezegd, in welk verband, in welke cultuur,
wat wil de schrijver duidelijk maken…?
Daar na komt een ‘echte homo’ in de klas vertellen hoe het is om homo te zijn.
Een stukje uit dat artikel:

Ineens krijgt seksuele diversiteit een naam en een gezicht,
en ze realiseren zich dat het moeilijk is als je seksuele voorkeur anders is dan die van de meeste mensen.
Dat je niet zielig bent, maar soms wel eenzaam.
Ze beseffen dat het beeld dat ze eerder meestal hadden van homo’s te kort schiet in respect.
En dus ook dat ze hun houding moeten veranderen.
Dat naastenliefde begint bij het besef wie je naaste is.

Dat gebeurt dus ook

Mooi om te lezen dat door die lessen de visie van leerlingen verandert, dat hun vooroordelen verminderen.
Dat gebeurt dus ook!
Op alle middelbare scholen is voorlichting over verschillen in seksualiteitsbeleving verplicht.
De ene school doet dan anders dan de andere,
de ene docent doet dat anders dan de andere,
de ene klas is anders dan de andere.
Ik weet het.

Toch denk ik dat de meeste homojongeren-in-de-kast meer leeuwen en beren zien dan er in werkelijkheid zijn.
Je kunt niet verwachten dat iedereen altijd achter je zal staan.
Maar de kans dat de meerderheid dat wél doet is vele malen groter!

 

Re-valideren

Volgens het woordenboek  betekent valideren: waarmaken, onderschrijven, accepteren, waarderen.
Re-valideren is dus opnieuw waarde geven aan, opnieuw accepteren en waarderen.
Ik heb dat opgezocht omdat ik na mijn ongeluk moet revalideren.
Dat is dus wat ik aan het doen ben: mijn lichaam opnieuw waarderen en (tijdelijke?) beperkingen accepteren.

Uit de kast komen is ook re-valideren

Toen ik na jaaaaaren ontkenning uiteindelijk toe gaf dat ik homo ben, stortte mijn wereld in.
Zo voelde het tenminste…
Ik was mijn eigenwaarde kwijt.
Ik dacht dat niemand me meer moest,
dat iedereen met net zo stom en gek vond als ik mezelf vond.
Ik heb me teruggetrokken uit familie, vrienden- en kennissenkring.
Ik veroordeelde mezelf als stom, slecht, minderwaardig
en ging er van uit dat anderen ook zo over me dachten.
Herkenbaar?

Leugen

Ik hoop dat het vervolg van deze blog dat ook zal zijn…
Want na een tijd van wanhoop en radeloosheid merkte ik al gauw dat de meeste mensen níét zo denken.
Mijn omgeving probeerde me te re-valideren,
probeerde me mijn waarde terug te geven.
Tegenover de beschuldigende vinger van de enkeling zag en hoorde ik de herwaardering voor mijn bestaan.

‘Homo’s zijn net zo goed mooie, kostbare, waardevolle, leuke,
gezellige,
positieve mensen, net zo als iedereen!’

‘Luister niet naar de aanklagers op je nek of om je heen die je zeggen
dat je waardeloos bent, schuldig, schandalig, dat je niet deugt.’

‘Geloof het niet als ze zeggen dat je verlangens zondig, slecht en tegennatuurlijk zijn.’

‘Jij hebt net goed recht op een blij en gelukkig leven samen met lieve partner.’

Re-valideren

Het is een raar principe dat mensen sneller geneigd zijn het negatieve over zichzelf te geloven.
Tegenover één beschuldigende rotopmerking moeten een heleboel positieve, bevestigende staan om de werking daarvan teniet te doen.
Toch leer ik steeds beter de leugen over mezelf af te wijzen en de waarheid te accepteren.
Ik ben aan het re-valideren.

Doe je mee?

Waaromvragen

Na een week ziekenhuis en drie weken revalidatie ben ik weer zover dat ik zin heb blogs te schrijven.
Sorry als je ze gemist hebt, het ging even niet.
Nee, ik ben nog niet thuis, ik hobbel nog met een brace om mijn been achter de rollator de gang op en neer,
maar mijn hoofd werkt weer (een beetje) mee.
Ik kan weer denken.
De morfine laat me geen roze olifantjes zien, maar maakt me wel duf.

Waarom?

Waarom kreeg ik dat ongeluk dat in een klein hoekje zit?
Die vraag moet ik niet stellen.
Daar krijg ik toch geen antwoord op.
Daarmee bezig zijn maakt me alleen maar boos en verdrietig.

En toen moest ik ineens denken aan mijn tienertijd,
toen ik door begon te krijgen dat ik anders was dan de andere jongens om me heen.
Toen barstte ik van de waaromvragen.
Waarom vind ik meisjes wel aardig, maar word ik niet verliefd?
Waarom droom ik van seks met jongens?
Waarom groei ik op in dit gezin waar ik de enige gek ben?
Waarom kan en wil en durf ik niet te praten over dat vreemde gevoel en mijn rare gedachten?
Waarom zit ik in een kerkelijk cultuur waar alles wat afwijkt als fout, slecht, verkeerd, zondig wordt gezien.
Waarom…?
Daar kreeg ik geen antwoord op, toen niet en nu nog niet.

Ik stel die vragen niet meer.
Het heeft geen zin.
Dit is het, zo is het, zo ben ik,
dit is mijn situatie en daar zal ik het mee moeten doen.
Als ik dat niet accepteer,
maak ik het alleen maar moeilijker voor mezelf.
Ik hoop dat jij niet dezelfde fouten maakt.
Je zal nooit antwoord krijgen op de vraag waarom je homo bent.
Op al die andere waaromvragen ook niet.
Dit is het, zo ben jij, zo zit je in elkaar.
Punt. Uit. Klaar.

Toen ik dat uiteindelijk accepteerde,
dacht ik nooit meer gelukkig te kunnen zijn.
Nu weet ik beter.
Ik noem mezelf nog niet een happy-homo,
maar die kant gaat het wel op…
Met jou ook, hoop ik…

 

 

Spiegeltje spiegeltje aan de wand…

Vind jij jezelf mooi?

Denk niet dat alleen meisjes zichzelf die vraag stellen,
ook niet dat alleen homo-jongens dat doen…
Een paar regels uit onderstaand artikel:
Niet alleen vrouwen hebben last van de heersende schoonheidsidealen.
Steeds meer mannen voelen zich onzeker over hun lichaam
bij het zien van onrealistische reclamebeelden van mannenmodellen. 

Je bent dus niet de enige die voor de spiegel denkt: ik zie er niet uit!

http://www.femma.be/nl/blog/artikel/als-ook-mannen-last-blijken-te-hebben-van-het-schoonheidsideaal

 
In advertenties zie je altijd mooie mannen, goed gespierd,
vrolijk lachend, knap om te zien, gelukkig en geliefd.
Niet gek dat jij er ook zo uit wilt zien.
Ook niet gek dat je teleurgesteld bent als je naar jezelf kijkt
en constateert dat jij níét zo’n lijf hebt.
Ik leerde dat het niet goed genoeg was.
Te dik. Te brede heupen.
Te rond. Te zacht. Te klein.

Hoe vaak ik ook liefdevol in de spiegel kijk,
ik blijf zien wat er niet is
terwijl het er wel zou moeten zijn,
en ik blijf zien wat er wel is
terwijl het er niet zou moeten zijn.
Jammer als je gelooft dat dáár je

levensgeluk van af hangt…
Jouw lichaam is prima!

Reactie…

Herkenbaar?
Om zich minder rot te voelen over zijn lijf is die schrijver gaan eten: vreetbuien.
Niet slim, maar wat heb ik gedaan? Wat doe jij?
Werken aan je conditie, fitness en sport, is prima, vooral doen.
Het helpt je om in de spiegel kijkend jezelf te zien als een mooie vent.
Een knappe chagrijn, een arrogante bodybuilder of een egoïstische machoschoonheid zullen misschien eerder indruk maken en seksueel begeerd worden, maar voor blijvend  geluk zijn andere eigenschappen nodig.
Laat je niet verleiden: echte schoonheid zit van binnen, in je karakter.
Dat geldt voor homo’s net zo goed als voor hetero’s…

De stiefmoeder van Sneeuwwitje vraagt zich af wie de mooiste is van het hele land.
Ik duidelijk niet, jij waarschijnlijk ook niet.
Maar ik ben wel zo ver dat ik iedere morgen vrijmoedig lach naar mijn eigen spiegelbeeld en met een knipoog tegen mezelf zeg:
Hoi mooie gozer!