Oorlogsbrieven

Grote kans dat je er nooit bij stilgestaan hebt, maar ook in de Tweede Wereldoorlog hebben homosoldaten aan het front gestreden.
Nu word je als homomilitair in het leger gewoon geaccepteerd,
maar toen was dat bij wet verboden, niemand mocht het weten.
Op onderstaande site staan de brieven die een homosoldaat naar zijn vriend schreef.

http://www.out.tv/nl/honderden-liefdesbrieven-van-homomannen-uit-wo-ii-gevonden/nieuws/item?948685

Ze zijn bewaard gebleven en in 2008 teruggevonden en onderzocht.
Toen werd ook pas duidelijk dat het brieven waren van een man aan een man.

Er is niets veranderd

‘My own darling boy, there is nothing more than I desire in life but to have you with me constantly.’

‘I can see or I imagine I can see, what your mother and father’s reaction would be.’

‘The rest of the world have no conception of what our love is – they do not know that it is love.’

‘Imagine the time when the war is over and we are living together…’

Wens die uitgekomen is

‘Wouldn’t it be wonderful if all our letters could be published in the future in a more enlightened time, then all the world could see how in love we are.’

Wij leven in die ‘meer verlichte tijd’ en nu zíjn al die brieven ook te lezen.
Heel de wereld kan nu zien hoe verliefd deze jongens waren.
Nu mag iedereen dat weten.

Mogen ze dat van jou ook?

Je boft dat je nu leeft, dat je hier in Nederland woont.
Hier kan en mag je homo zijn, hier hoeft dat niet stiekem.
Het is niet gek dat je er aan wennen moe(s)t dat je zelf ook zó bent,
maar je bent echt niet de enige.
Hier mag je verliefd zijn op een jongen en dat laten merken.
(op een ‘gewone’ manier, maar dat geldt voor een hetero-stel ook)

Er is helaas een minderheid die daar moeilijk over doet,
maar de meeste volwassenen en leeftijdgenoten vinden dat prima.

Gun jezelf dat mooie!

 

 

 

 

1

 

Je ouders lopen ook vast…

Als je vader en moeder vanuit hun geloof overtuigd zijn dat jouw homoseksualiteit zonde is, zitten ze net zo knel als jij.
Ouders willen niet dat hun kind ‘voor eeuwig verloren is’ of naar de hel gaat.
Dat ze er alles aan doen om dat te voorkomen is een teken van liefde.
(Als het hun gaat om de schande in de familie of hun naam in de kerk, ligt het anders…)

Geen keuze

Jullie zitten in hetzelfde schuitje.
Jij hebt er niet voor gekozen op jongens te vallen en niet op meisjes.
Zij hebben er niet voor gekozen een homo-zoon te krijgen.
Ideaal is dat jullie dat van elkaar weten en zien,
dat je ouders jouw moeite en strijd met je identiteit accepteren
(ook als je daarin een andere weg gaat dan zij)
en jij hun verdriet en pijn daarmee.
Daarvoor zijn open gesprekken nodig,  eerlijkheid en vertrouwen,
geen veroordeling maar respect.

Maar als je ouders daarover praten in hun kerk kunnen ze support en bevestiging van hun mening verwachten.
Jij ook…? Als jij net zo denkt als je ouders misschien wel.
Maar wat als je dat niet doet, niet kan, niet (meer) wil?
Dan sta je alleen, eenzaam, verward, onzeker…
Je bent niet gek als je om hulp vraagt!

Niet alleen

Je mag best beseffen dat je vader en moeder het ook moeilijk hebben.
Maar je ouders zijn volwassen, jij nog niet.
Je ouders zouden achter en naast je moeten staan in je zoektocht naar ‘wie ben ik?’
Als ze dat niet doen, heb jij het dubbel moeilijk.
Dan zal je alleen die weg moeten gaan.
Maar weet dat er dan ánderen zijn die je willen helpen daar bij.
Toch weer dat ‘You’ll never walk alone…’

https://www.youtube.com/watch?v=G1WpGqEOCOg

Kinderoffers…?

Vervolg op de vorige blog: Therapie is verboden

Wat moet je

als je opgroeit in zo’n gemeenschap, als je weet dat je ouders en je kerk zó zullen reageren op jouw homo-zijn?
Wat moet je als je weet dat ze zullen komen met voorstellen om je daarvan te ‘verlossen?’
Wie dat zelf graag wil, zal je daar in mee gaan.
Maar als je dat níét wilt, als je níét (meer) gelooft dat ze je af kunnen helpen van je geaardheid?
Wat dan?
Dan blijf je toch in de kast en laat je niets merken!
Tot je achttiende heb je immers geen andere keus?
Wie gaat studeren in een andere plaats en niet meer thuis woont
kan dan zijn eigen weg gaan.
En vaak gebeurt dat in eerste instantie stiekem
omdat ze er thuis niets van mogen merken.
Begrijpelijk, maar wel jammer
Veel jonge homo’s uit die kringen verlaten daarom de kerk.
Ook begrijpelijk…
Hopelijk lukt het ze hun geloof wél vast te houden.

Wie thuis blijft wonen en in die kerk blijft,
loopt vast, maar kan dat niet laten merken.
Soms trouwen die homojongens dan toch maar,
al of niet op aandrang van de gemeenschap.
Dat zo’n huwelijk zelden een blijvend succes is, zal je niet verbazen.
Soms blijven ze vrijgezel, omdat ze ‘toevallig’ nooit tegen de juiste partner aangelopen zijn.
Soms gaan ze een dubbelleven leiden,
wat een rel geeft als het uit komt.
Begrijpelijk maar triest.
De  verdrietige consequentie van de uitleg en interpretatie van een paar bijbelteksten…

Kinderoffers

In de bijbel worden ze verboden, logisch.
Toch waren de mensen die zulke offers brachten er van overtuigd
dat ze het goede deden en dat hun goden dat van hen vroegen.
Is dit is net zoiets?
Ouders en volwassenen kunnen en mogen dat geloven
en er zelf voor kiezen daar naar te leven.
Maar mogen ze van hun kinderen eisen datzelfde te doen?
Kinderen opofferen aan je eigen overtuiging is niet goed,
die moeten hun eigen weg kunnen gaan.

Zoek hulp als je vast loopt in deze worsteling,
je bent niet de enige…

 

 

 

 

Homotherapie mag niet meer

Verboden

Behandeling, proberen je te ‘genezen’ van homoseksualiteit, is officieel bij wet verboden in Amerika.

De toelichting daarop is heftig:
Too many young people have taken their own lives or suffered lifelong harm after being told, falsely, by a therapist or counsellor that who they are is wrong, sick or the result of personal or moral failure.
Te veel jonge mensen hebben zichzelf van het leven beroofd of lijden levenslang pijn nadat een therapeut of een counselor ze verteld heeft dat het verkeerd is wie ze zijn, dat ze ziek zijn, dat hun homo-zijn het resultaat is van hun persoonlijk en moreel falen.

Tja, als je dat gelooft is het niet zo gek dat je het leven niet ziet zitten…

The ban was challenged on ‘religious freedom’ gronds, led by licensed therapist and minister…
Het beroep op godsdienstvrijheid is verworpen.

Amerikaanse wetenschappers en hulpverleners have all taken the position that homosexuality is not a mental disorder and thus not something that can be cured.
Je hebt geen hersenziekte en dus is er niets wat zou kunnen genezen.

https://www.lgbtqnation.com/2017/05/supreme-court-takes-huge-step-toward-protecting-lgbt-people-harm/

En toch…

Toch zijn er ook in Nederland nog steeds ouders die hun homo-kinderen onder druk zetten om samen met hen en hun kerkelijke gemeenschap te zoeken naar…
Ja, naar wat?  Niet naar genezing, want dat is verboden.
Maar zoeken naar bevrijding mag wel, dat valt onder godsdienstvrijheid. En God belooft toch innerlijke vrijheid…
Je dringend aanraden niets te doen met je seksuele verlangens mag ook. Dat is immers Gods bevel…

Op dit punt hebben bepaalde groepen reformatorische en evangelische christenen elkaar gevonden en sommige fundamentalistische moslims sluiten zich daar bij aan.
Religieuze overtuigingen die haaks staan op wetenschappelijke inzichten en wetgeving van de overheid…

Als tiener die opgroeit in een gemeenschap met die overtuiging, zul je bovenstaande herkennen.
Je vrienden zitten daar, je familie,
vaak ga je naar een school waar ze net zo denken.
De sociale druk om je geaardheid te ontkennen of te onderdrukken kan groot zijn.
Niet gemakkelijk, dan zul je je eigen weg moeten vinden.
Weet dat je niet de enige bent.

Bij www.verscheurd.nl weten ze er alles van…

 

 

 

 

 

Een homo in je vriendengroep…

Voor een derde van de Rotterdamse jongeren is dat ondenkbaar.
32 procent van de scholieren uit de tweede en vierde klas van het voortgezet onderwijs zegt geen vrienden te kunnen zijn met een homoseksuele leeftijdsgenoot.

Jammer van die één derde,
optimistisch dat twéé derde daar blijkbaar geen moeite mee heeft.
Als die nu eens wat feller hun mond open doen…

http://www.ad.nl/rotterdam/rotterdamse-jeugd-liever-niet-bevriend-met-homo~aef013e3/

Uit dat onderzoek

–  LHBT-jongeren weten meestal vanaf hun 12de of 13de hoe de vork in de steel zit, maar wachten gemiddeld 4 jaar voordat ze het aan iemand vertellen.
Jammer, dan zit je dus vier jaar in je uppie te tobben.
Waarom? Dat hoeft toch niet…

–  De een zit gelaten zijn schooltijd uit en komt daarna uit de kast,
de ander zoekt naar andere manieren om seksualiteit te beleven.
Dat kan gevaarlijk zijn, als jongeren bijvoorbeeld stiekem afspreken met onbekenden.

Oeps. Niet slim. Herkenbaar? Word je dáár gelukkig van?
Je kunt ook anders kiezen…

–  Het helpt écht als er op school een groepje
is dat uitstraalt dat het oké is homo te zijn.
Durf jij zo’n voortrekker te zijn of te worden?
Op steeds meer scholen ontstaan zulke groepjes,
vooral als er gewoon over gepraat wordt.
COC’s en Homo-in-de-klas komen met ‘ervaringsdeskundigen’ in klassen om informatie te geven. (kijk maar op hun websites)

In dit artikel staat ook een link naar het persoonlijke verhaal van Elija, een jongen van 15. Daar word je niet vrolijk van.

http://www.ad.nl/rotterdam/ze-negeerden-me-omdat-ik-homo-ben~ad7e1e5b/

Wel heel goed dat hij zegt:
Even wenste ik dat ik geen homo was, maar dat bén ik wel.
Ik ga niet faken dat ik hetero ben in de hoop dat anderen me accepteren.
Ik accepteer mezelf en hopelijk dwingt dat respect af.

Knap van die jongen, mijn respect heeft hij!

…want dat is wat je doet!

Compliment verdiend

Je hoort niet bij de jonge homo’s die een einde aan hun leven maken.
Je bent er nog en je ziet weer mogelijkheden om te leven, hier en nu.
Je hebt het door: buiten je kast is écht leven.
Compliment verdiend, want dát is wat je doet (of bezig bent te gaan doen).

Goed bezig

Er is moed voor nodig toe te geven dat je anders bent dan de meesten,
om eerlijk te zijn over je geaardheid,
om je eigen weg te gaan, ondanks wat anderen daar van vinden.
Goed bezig, want dát is wat je doet (of bezig bent te gaan doen).

Respect

Dapper dat je stopt met je verstoppen achter stoerheid of flauwe opmerkingen,
dat je niet langer je mond houdt als anderen ‘homo’ als scheldwoord gebruiken,
dat je openlijk toegeeft: dit ben ik, zo ben ik, respecteer me alsjeblieft.
Respect, want dát is wat je doet (of bezig bent te gaan doen).

Normaal

Cool van je ouders en je familie, dat ze naast en achter je staan,
van je klasgenoten, dat ze je blijven zien als de jongen die je altijd al was,
van je vrienden die échte vrienden blijken omdat ze je nemen zoals je bent.
Normaal, wat dát is wat ze doen (of bezig zijn te gaan doen).

Trots op je

Wat goed van je dat je de moed niet opgeeft,
dat je meer moed hebt voor de toekomst dan ooit,
dat je optimistisch blijft ondanks tegenstand en tegenslagen.
Trots op je, want dát is wat je doet (of bezig bent te gaan doen).

Geef jezelf die hug

of die zoen, die klap op je schouder, die slagroomtaart.
Je verdient hem, goed bezig man!
Respect voor je, voor je moed, je volharding.
Trots op de mensen om je heen, maar vooral op jou.
Geef jezelf die hug!

 

 

Bevrijd van homoseksualiteit

Vanavond dodenherdenking

Bizar idee dat ze mij ook op hadden kunnen pakken,
ik ben ook homo…
Dan hadden jullie ook mij moeten herdenken.
Er zijn nog steeds landen waar homoseksualiteit bij wet verboden is,
waar je als homo opgepakt, gemarteld, of gedood kunt worden.
Wat in de media gezegd en getoond wordt over bijvoorbeeld Tsjetsjenië is te gruwelijk om een link over door te sturen.
Het zijn pogingen de wereld te ‘bevrijden’ van mensen zoals jij en ik.
Dat kan niet.
Al zouden ze alle homo’s vanaf een jaar of dertien oppakken en uitroeien, dan zouden er na die dertien jaar weer nieuwe zijn.
Zes procent van alle baby’s wordt immers zo geboren…

Geen homo meer?

Er zijn ook kerken waar men gelooft dat je bevrijd kunt worden van je homoseksualiteit  (zie vorige en komende blogs.)
Is bevrijdingsdag  dan de dag waarop iemand gedenkt dat hij geen homo meer is?
Ik ben nooit zo ver gekomen, oprecht geprobeerd, maar niet gelukt.
’k Heb wel ‘bestrijdingsdagen’ gehad, dagen waarop ik me extra bewust was dat ik moest véchten tegen mijn homoseksualiteit.
Ik wóú immers geen homo zijn!
Maar de gedachte dat ik dat mijn leven lang zou moeten doen
maakte me vaak down en verdrietig.

Mijn bevrijdingsdag

Toch vier ik morgen ook een beetje mijn privé-bevrijdingsdag.
Dan herdenk ik dat ik me niet meer schaam of me schuldig voel over mijn homoseksualiteit.
Ik ben vrij om te zijn wie ik ben, om te leven zoals bij mij past,
los van wat andere mensen daar van vinden.
Die mensen uit de oorlog hebben dat niet gekund,
daar niet de ruimte voor gekregen. Ik wel.
Ik heb mijn bevrijding zélf moeten bevechten,
ik moest zelf uit mijn kast komen.
En toen bleek dat mijn wereld niet compleet instortte.
Daar leek het eerst wel op,
maar er bleven echte vrienden en er kwamen nieuwe.
Net als al die bevrijde mensen leef ik nu een stuk gelukkiger!

Ik hoop dat je gauw die bevrijdingsdag mee kunt vieren!

En als je NIET geneest van je homoseksualiteit…?

Vervolg op de blog Evangelisch en homo

Soms geeft men dan toe dat de kérk nog te weinig geloof heeft.
Dan worden er vastendagen uitgeschreven en extra bidstonden belegd om sterker te worden in de strijd tegen de machten van de duisternis.
Want díé hebben de overhand in jouw leven, denkt men…
Maar vaker krijg je te horen dat je zélf niet genoeg gelooft,
dat je wil volharden in je zonde,
dat je je ‘schandelijke lusten’ niet wilt prijsgeven.
Dan ben je niet meer welkom in die gemeenschap,
dan word je eruit gezet.
Of je stapt teleurgesteld en verbitterd zelf op.
En dat doet zeer, want dat is ook de cultuur waar je in leeft,
waar je je vrienden hebt en waar je je thuis voelde…

Schaamte en schuld

Wie als homo opgroeit in zo’n gemeente heeft het niet gemakkelijk.
Je wéét dat je er eigenlijk niet bij hoort,
omdat je verlangens verkeerd en zondig zijn.
Dat heb je zo geleerd en dat geloof je.
Je schaamt je omdat het je niet lukt ze te negeren.
Je bidt, je strijdt, je leeft zo christelijk mogelijk, maar het helpt niet.
Je voelt je schuldig omdat ‘het’ niet werkt bij jou.
IK doe het fout, IK deug niet, IK ben slecht…

Niet gek dat homojongeren in deze kringen denken aan zelfmoord.
Maar dat is ook weer slecht en verkeerd en zondig…

Herkenbaar?

Omdat je vrienden, familie, klasgenoten hebt in die situatie?
Niet boos over zijn, niet belachelijk maken.
Ook niet proberen hen hun geloof af te pakken.
Dat maakt het voor hen alleen maar moeilijker.
Dan hebben ze niets meer op zich aan vast te houden.
Ten diepste gaat het voor hen om waarheid en leugen.
Dat geldt ook als je zélf tot die groep behoort en vast loopt.
Wie is God, hoe is God,
wat staat er in de bijbel over homoseksualiteit?
Die gedeelten kunnen blijkbaar ook anders uitgelegd worden…
Durf je daar in te verdiepen, ga lezen daarover op internet.

Ga mailen met christenen van sites waar ze anders geloven dan jij.
Jouw kerk-gemeente heeft niet automatisch en altijd gelijk…

 

Voetbal en homo

Moeilijk te combineren,
is toch (een beetje?) een macho-mannen wereld…
In deze blog twee tegenstrijdige meningen.

Belgische voetballer komt uit de kast

http://holebi.info/phpnews/kortnews.php?action=fullnews&id=15810

Demi is nu 22 en sinds kort voor zijn ploegmaats van SK Rummen Geetbets uit de kast gekomen.
Volgens de video heeft dat geen problemen gegeven.
Hij wordt beoordeeld op zijn spel, zijn voetbalcapaciteiten,
niet op zijn geaardheid.
Ideaalplaatje? Gaat het overal zo? Blijkbaar niet.

Onderzoek

http://zizo-online.be/article/11188

Citaat: Veel homoseksuele jongeren zijn angstig voor alle negativiteit rondom homoseksualiteit. Uit het onderzoek blijkt dat maar een kwart van de homoseksuele sporters merkt dat de meeste medesporters hun homoseksualiteit accepteert. Het merendeel accepteert het niet.

Maar even verderop staat in datzelfde onderzoek:
Het overgrote deel van de Nederlandse bevolking (86%) heeft ook geen enkel probleem met homoseksualiteit bij de sportvereniging. 
Tja… blijkbaar hebben leeftijdgenoten daar meer moeite mee…

Hopelijk durven meer homo-beroepsvoetballers uit de kast te komen.
Voor jonge voetbalhomo’s  is het dan gemakkelijker dat ook te doen.
Het gaat immers om je prestaties!
De praktijk is dat de meesten er voor kiezen hun mond te houden.
Immers, wat moet je dan in de derde helft, in de kantine na afloop,
met alle stoere verhalen over jongens en meiden en seks…?
Beetje meepraten en hopen dat je niet op valt?
Vroeg of laat kom je klem te zitten.

Hopen dat ‘het’ over gaat

Die Demi maakt in de video een opmerking om over na te denken:
Hij heeft een vriendin gehad (genomen?)  in de hoop dat zijn homo-zijn dan over zou gaan.
Herkenbaar? Veel homo-jongens proberen dat…
Het werkt niet!

Hij zegt ook dat hij het er vijf jaar moeilijk mee gehad… Vijf jaar!
Hij zegt het niet, maar was dat omdat hij zijn mond hield?
Hij is nu 22, vijf jaar geleden was hij 17…
Hoe heeft hij het gehad van zijn 12e tot zijn 17e?
Triest als je zo lang in eentje blijft ploeteren.

Niet doen! Hoeft niet…
Ook niet als je dol bent op voetbal.

 

 

Evangelisch en homo

Evangelisch en homo kan net zo moeilijk zijn
als reformatorisch en homo.
Reformatorisch is meer één blok met een gelijke visie op veel dingen.
De onderlinge verschillen zijn voor een buitenstaander niet zo groot.
Bij Evangelisch zijn die dat wel, zeker in uiterlijke vormen.
Dat geldt ook voor hun denken over homoseksualiteit.

Welkom

Er zijn evangelische gemeenten
waar homo’s en lesbies hand in de hand de kerk binnen komen,
hun relaties worden ingezegend
en hun kinderen opgedragen of gedoopt.
Als homojongere in zo’n gemeenschap ben je hartelijk welkom
en kun je rekenen op aandacht, warmte, troost en begrip.
Maar het tegenovergestelde komt ook voor…

Een christen kan geen homo zijn

Dat kan heel ver gaan en behoorlijk extreem zijn: ‘Als je homo bent ben je geen christen en als je christen bent ben je geen homo.’
Wie daar ‘betrapt wordt’ of zelf uit de kast komt heeft het moeilijk.
Op Amerikaanse YouTubefilmpjes zie je voorbeelden waar je koud van wordt.
Je wordt de deur uitgezet en bent niet meer welkom thuis.
En uiteraard ook niet in die kerk.

Je kunt genezen

Of… men gelooft dat je kunt genezen van je homoseksualiteit.
De gemeenschap gaat voor je bidden, lang en intensief.
Soms worden er demonen uitgedreven,
je bevrijding geproclameerd
en je mag/moet gaan staan in de overwinning die God je biedt.
De moeilijkheid is alleen: wat als je níét ‘geneest?’
Dán heb je pas een probleem…

Meer daarover in de volgende blog.