Herinneringen op het strand

Tienerherinneringen

Door een vervelend misverstand heb ik van de week in m’n uppie een eind over het strand gewandeld. Ik zou met vrienden gaan, maar had een verkeerd verzameladres toegestuurd gekregen.
Omdat er nu toch was, ben ik maar alleen gaan lopen.

Dat was nogal heftig, want ik besefte plotseling dat ik hier vijftig jaar geleden ook liep, ook alleen.
Toen zat ik zwaar met mezelf in de knoop.
Ik had door dat ik anders was dan mijn leeftijdgenoten.
Ik zag en droomde van leuke jongens waar anderen mooie meisjes in beeld hadden en schaamde me dood.
Dat mocht niemand weten, dat kon niet, dat mocht niet, dat was vies, schandalig, slecht.
En dus hield ik mijn mond…

Ze waren er toen ook

Van de week op dat strand realiseerde ik me (weer) dat ik het voor mezelf nodeloos moeilijk gemaakt heb destijds.
Had werkelijk iedereen zó over me gedacht als ik zelf deed?
Vast niet.
Toen was ook al zes procent van de mensen homo, net zo als ik.
Als ik nu terugdenk aan mijn middelbareschoolklas kan ik er zo een aanwijzen en van nog een vermoed ik het.
In mijn familie zijn ook homo’s (maar dat wist ik toen niet), net zoals bij mij in de straat, de sportclub en de vrienden waar ik zo nu en dan mee uit ging.
Niet alleen statistisch die één op de zestien, maar reëel, in de werkelijkheid om me heen.
Ik heb ze gezien maar net als zij gezwegen, net als zij mijn verdrietige last alleen gedragen.
Dat deed iedereen toen.

De vrienden met wie ik over het strand had zullen lopen, weten het inmiddels van mij.
Ik heb het ze een paar jaar geleden verteld en ze waren niet verbaasd.
‘Eigenlijk wisten we het al, maar ja, je was getrouwd, je had kinderen.
Dus wij dachten: zeker toch verkeerd gezien…’

Ouders

Hadden mijn ouders me geaccepteerd als ik ze met dertien-veertien verteld had van mijn twijfel over mezelf, mijn schaamte over die rare dromen?
Ik heb het niet gedurfd. En dus weet ik het niet.
Toen ik uiteindelijk uit de kast kwam waren ze al overleden.
Maar had het gekund?
Mijn zus zegt van wel, mijn vader zeker, van mijn moeder weet ze het niet.
Zij zou er geen moeite mee gehad hebben.
Ik hád dus steun kunnen hebben…

De tijden zijn veranderd.
Er wordt veel opener gesproken over homoseksualiteit.
Het is veel meer geaccepteerd dat niet iedereen valt op het andere geslacht.
De tijd dat dat als vies, slecht en raar streng veroordeeld werd is voorbij.
Dat je er niet blij mee bent als je je afvraagt of eigenlijk bijna zeker weet dat jij ook zó bent, is logisch.
Maar die last alleen dragen hoeft echt niet meer.

In een strandtent aan de boulevard heb ik warme chocola gedronken.
Of iemand van de andere gasten door had dat daar een homo van zijn appeltaart zat te smullen weet ik niet.
Het is niet belangrijk, ik had er ook met een goede vriend kunnen zitten…

Dag roze koeken…

Rozekoekendag

Nooit eerder van gehoord, maar het is een leuk woord.
Even googelend blijkt het een initiatief van een homojongerenorganisatie in Nijmegen samen met het ROC daar.
Dan staan ze op de markt met een informatiekraam en delen roze koeken uit aan jong en oud.
Iedereen mag draaien aan het rad van avontuur en krijgt een nadenk-prijsje.
Zo laten ze zien dat ze leuke, gezellige studenten zijn die ‘gewoon’ net als iedereen bezig zijn iets moois te maken van hun leven en gelukkig zijn.
Daar schamen ze zich niet (meer) voor.
Ze hebben hun ánders-zijn-dan-de-meerderheid geaccepteerd en iedereen mag dat weten.

Net als jij hebben ze het daar in het begin moeilijk mee gehad.
Dat is logisch. Geen enkele jongere roept hoera als hij merkt dat zijn verlangens meer de homokant uit gaan.
Maar zij hebben geleerd en ervaren dat ze daarom niets minder zijn, dat ze net zo goed gelukkig kunnen en mogen zijn.
En daar praten ze ‘gewoon’ over.

Verreweg de meeste medestudenten en voorbijgangers reageren positief.
Je geaardheid veroordelen zit meestal tussen je eigen oren.
Ik heb het heel lang van mezelf gek-raar-slecht gevonden dat ik homo ben en dus dacht ik dat iedereen dat zou vinden en hield ik mijn mond.
Nu weet ik: die leugen moet je niet geloven.
Dat hoeft niet.
Dan maak je het leven nodeloos moeilijk.

Accepteer dat

Als je 12,13,14, 15 bent zit je nog in dat ontwikkelingsproces van ‘wie ben ik?’
Je identiteit staat nog niet vast, je sociale kant is nog niet uitgegroeid
(zie vorige blogs).
Dat één op de acht zich dus afvraagt of hij/zij misschien wel homo is, is dus ook niet vreemd.
Accepteer dat van jezelf en praat er over.
Ga lekker een roze koek halen! Niet bang zijn.
Praat over wat je bezig houdt.
Je bent niet de enige.

Faken hoeft niet

Doen alsof

Faken, net doen alsof, eigenlijk de boel een beetje voor de gek houden, doen alsof je hetero bent.
Iedereen laten denken dat je ‘gewoon’ net zo bent als alle andere jongens.
Want je schaamt je voor je dromen en verlangens.
Die mag niemand weten.
Je bent als de dood dat ze je uitlachen als dat bekend zou zijn en dat je eruit ligt in de klas.
Of nog erger: dat je daar mee gepest wordt.

Applaus

Maar van de week vertelde een oma dat haar kleindochter van dertien in haar brugklas spontaan verteld heeft dat ze meisjes veel leuker vindt dan jongens en zich daarom afvraagt of ze lesbisch is.
Ze kreeg spontaan applaus!
Zo kan het blijkbaar.
Haar mentor heeft toen uitgelegd dat ze nog in ontwikkeling is en dus ook haar sociale kant nog niet uitgegroeid is (zie vorige blogs).
Maar dat ze hardop durft te zeggen hoe ze zich nú voelt, verdient inderdaad applaus.
En dat geldt ook voor de klas als geheel waar je blijkbaar veilig genoeg bent om dat hardop te zeggen.
Daarna durfden meer leerlingen toe te geven dat ze wel eens zo dachten over zichzelf, zowel jongens als meisjes.

WOW! Als je zó kan en mag denken over jezelf zonder dat dat door leeftijdgenoten en je omgeving gek-raar-slecht gevonden wordt…
Dan heb je de ruimte om zonder zorgen uit te groeien tot wie je bent: homo of hetero.
Dat maakt niet uit dan.
Dan hoef je faken door verkering te ‘nemen’ om te ‘bewijzen’ dat je ‘normaal’ bent.

Praat er over

Zó open en eerlijk zijn op school zal niet overal kunnen.
Maar in ieders omgeving zijn mensen, leeftijdgenoten en volwassenen, bij wie je wél terecht kunt met je verhaal.
En door te praten over wat je bezig houdt, leer je jezelf en anderen de tijd geven voor ieders sociale groei.
Het wordt vanzelf wel duidelijk wie of wat je bent.
Homo of hetero, het is allebei goed!

Mijn ouders denken dat ik…

Mijn kind homo?

Volgens dat onderzoek vraagt dus 12% van jouw leeftijdgenoten zich wel eens af of hij homo is. Je bent dus niet de enige.
Maar als jíj dat vermoedt moet je niet verbaasd zijn dat je ouders dat ook zullen doen.

Even invullen wat ze dan denken:
Mijn kind homo? Natuurlijk niet!
Het is immers maar één op de acht die zich wel eens afvraagt of dat zo is.
Die van mij heus niet. Waarom zou hij?
’t Is toch een leuk joch, best knap om te zien ook.
Dat zal de meiden in zijn omgeving toch ook wel opvallen?
Goed, hij is wat zachter, gevoeliger dan anderen, wat minder stoer, minder macho, wat meer op zichzelf.
Maar daarom ben je toch geen homo?

Volwassenen zitten met hetzelfde

Kinderen vanaf een jaar of twaalf-dertien-veertien merken, voelen dat ze ‘anders’ zijn dan leeftijdgenoten.
Maar ouders, leerkrachten, familie, jeugdleiding enz. zien dat ook.
Docenten op middelbare scholen kunnen doorgaans de leerlingen waarvan ze vermoeden dat ze homo zijn direct aanwijzen.
In iedere klas zitten ze immers (statistisch bezien).

Jongeren die dat ‘anders’ van zichzelf door hebben, zitten letterlijk niet lekker in hun vel maar hebben vaak nog geen woorden om dat te omschrijven.
Volwassenen zitten met precies hetzelfde.
Ze voelen aan dat er ‘iets’ is, maar weten niet wat en dus zwijgen ze, jarenlang.

Als tiener heb ik het zo gevoeld en mijn mond gehouden.
En als volwassene heb ik het gezien bij jongeren en hetzelfde gedaan… Jammer!

zelfmoord

Ik zit met dat ‘vijf keer zoveel homojongeren die een einde maken aan hun leven.’
Ik heb diezelfde neiging gehad…
Uren langs het strand gelopen tussen Hoek van Holland en Den Haag , eindeloze gesprekken voerend met de ‘Lord Wanhoop’ in mijn hoofd.
Ik had de zee in willen lopen, maar had daar het lef niet voor.
Heeft niemand dat door gehad?
Kon ik zó goed toneelspelen?
Had ik zó’n groot met-mij-gaat-alles-goed-masker voor dat niemand dat heeft gezien?
Dat kan ik me niet voorstellen!
Ik denk dat mijn omgeving net als ikzelf de moed niet had om achter dat masker te kijken, om door mijn ‘hoegaathet – ogoedhoor – ballon’ heen te prikken en mijn wanhopigmakende gedachten bespreekbaar te maken.
Ik ben bang dat dat nog steeds zo is.

Maar… had ik eerlijk durven zijn over wat me bezig hield als iemand op een liefdevolle manier geprobeerd had mijn luchtballon langzaam leeg te laten lopen?
En jij?

Anti-homo-pamflet

Anti-homo

Ben je er van geschrokken gisteren? Gezien op het journaal?
In Amsterdam is in een wijk een pamflet in de brievenbus gegooid met daarop allerlei lelijks over homo’s, anti-homo dus.
Het is triest dat er mensen zijn die dit doen en die dat geloven.
Alsof jij en ik er iets aan kunnen doen dat we zo geboren zijn.

Tempelprostitutie

In veel grote godsdiensten zitten ze met een verleden dat homoseksualiteit afkeurt en homo’s afwijst.
Maar als je in die voor hen heilige boeken duikt, blijkt dat wat daar staat bij voorbeeld gaat over tempelprostitutie.
Als je de zegen van die god wil, hoort daar seks bij met een van de hoeren daar.
Voor een godin doe je dat met een vrouw, voor een mannelijke god met een man.
Al die boeken zeggen: niet doen.

Oversekst

Of het gaat over oversekste heteromannen en vrouwen die weer eens ‘iets anders’ willen en daarom met elkaar seks hebben.
Niet zo gek als ook daarover staat: niet doen.
Dat is God, Allah, of hoe je Hem ook noemen wilt een gruwel.
Daar word je niet gelukkig van.

Maar dat gaat niet over jou en mij. Zo zijn wij niet.
Wat daar staat kun je niet klakkeloos toepassen op ons, op alle homo’s, die 1 miljoen Nederlanders die zo zijn (6% van ruim 16 miljoen…)

Gelukkig is er ook veel verontwaardiging over dat pamflet.
Mensen schrijven boos op twitter, facebook en andere social media dat ze dit onzin vinden.
Politie en rechters en politiek bemoeien zich er mee.

Hoe wordt er op school, bij jullie thuis of in je vriendenkring over gepraat?
Het is maar een kleine minderheid is die net zo denkt als die pamfletschrijvers.
De meeste mensen staan achter ons!

Niet slecht

Je bent niet slecht of zondig of verachtelijk of minderwaardig omdat je toevallig geboren bent als homojongen en dús jongens aardiger vindt dan meisjes (of als lesbisch meisje en valt op een ander meisje.)
Wie dat denkt te lezen in zijn ‘heilige boeken’ moet maar eens goed kijken in welk verband die stukjes staan.
Dat leer je bij tekstverklaring Nederlands op school ook.
Laat je niet bang maken! Erover praten lucht op.

Mag ik dan bij jou…

Geborgenheid

Gisteren hoorde ik dit nummer op de radio en zag ik mezelf weer zitten achterin de zaal bij die roze viering.
Een jongen zong dat ‘Mag ik dan bij jou’ en de rillingen liepen over mijn rug.
Ik weet niet hoe Claudia (die componist) dat bedoeld heeft, maar voor mij paste het hier helemaal: een homojongen die verlangt naar geborgenheid.

Als ik bang ben,
als ik alleen ben,
als er een clubje is waar ik niet bij wil horen,
als er een regel komt waar ik niet aan kan voldoen,
als ik iets moet zijn wat ik nooit geweest ben…
mag ik dan bij jou?
De herkenbaarheid van dat verlangen raakte me.
Ik heb hetzelfde en volgens mij heeft dat niets met leeftijd te maken.

Mag ik dan bij jou…?
Wie is die ‘jou’ in deze situatie? God?
Ik neem aan van wel.
Aan Hem kun je vragen:
‘Mag ik dan bij jou schuilen, als het nergens anders kan?’
En ik denk dat Hij dan ‘Ja’ zegt…

Wie is die ‘jou?’
De kerk? Deze wel.
Best mooi als je daar kunt vragen:
‘En als ik moet huilen, droog jij mijn tranen dan…’
Mijn ijzige vooroordelen over kerken zijn aan het wegsmelten.

Wie is die ‘jou?’
Voor mij ook: goede vrienden,
mensen die weten dat ik homo ben en dat moeilijk vind.
Mensen waar kan ik terecht als ik met mezelf in de knoop zit,
die ik kan appen, mailen, bellen
of zomaar even binnen kan lopen voor een kop koffie.
Ik moet niet in mijn hoofd blijven malen met wat me dwars zit.

En misschien bedoelt die jongen ook wel die ene, die heel speciale vriend, zíjn vriend.
Want ‘als de liefde komt… mag ik dan bij jou?’
Dat gun ik hem, dat gun ik mezelf, dat gun ik jou…

Meer over kerk en homo-zijn in de rubriek ‘geloven’

Kerk dubbel

Roze viering

Gisterenavond naar een soort kerkdienst geweest voor en met iedereen die niet de heteroseksuele geaardheid heeft van de meerderheid.
Dat blijkt een ‘roze viering’ te heten.
Een kennis had me de uitnodiging toegestuurd en ik was gewoon nieuwsgierig.
Bij het glaasje na afloop even staan praten met een van de jongens die actief is in die kerk.
Hij is homo en weet zich hier geaccepteerd zoals hij is.
Hier krijgt hij de ruimte zichzelf te zijn, aandacht, troost, respect…
Ik dacht: ‘Je boft als jongere als je in zo’n kerkgemeenschap opgroeit.’
Er stond ook een vader met zijn arm om de schouder van zijn homozoon van een jaar of veertien, hier waren ze thuis.
Ik vond dat mooi. Zo hoort het in een kerk, denk ik.

Andere kerk

Ik weet dat er ook kerken zijn waar je niet de ruimte hebt om homo te zijn.
Daar zien ze homoseksualiteit als slecht en zondig.
Jammer en verdrietig lijkt me dat.
Alsof jij er iets aan kunt doen dat je je zo voelt.
Alsof het jouw schuld is dat je zo geboren bent.
Homo-jongeren in zulke kerken hebben het dubbel moeilijk.
Het is nog maar de vraag of ze op steun van thuis kunnen rekenen als ze aarzelend praten over hun onzekerheid en hun misschien-wel-homo-zijn.
Als je van tevoren weet dat dat problemen gaat geven, is het logisch dat je er voor kiest je mond te houden.
En je hoopt dat vol te houden tot je met goed fatsoen de deur uit kan en op jezelf gaat wonen.

Maar in die tussentijd? Moet je dan je last alleen dragen?
Lijkt mij van niet.
Net als iedere twijfelende en onzekere jongere heb je een praatpaal nodig, iemand bij wie je je verhaal kwijt kunt.
Als het niet ín je kerk kan, dan maar daar buiten.
Ik denk trouwens dat er meer kerken zijn waar je met welke geaardheid dan ook welkom bent.
Ik kan me niet voorstellen dat Gods liefde afhankelijk is van jouw wel of niet homo zijn.

Meer over homoseksualiteit en christen-zijn in de rubriek geloven

NIVEA: Niet Invullen Voor Een Ander

Ik denk dat jij denkt dat ik…

Omdat ik iets stom vind van mezelf,
ga ik er vanuit dat jij dat ook wel zal vinden.
Omdat ik iets raar vind van mezelf,
veronderstel ik dat jij dat ook wel gek zal vinden van me.
Omdat ik onzeker over iets ben,
neem ik aan dat jij dat ook wel zal zijn.
Ik heb voor jou al ingevuld wat ik denk dat jij denkt dat ik…

Projectie

Over homoseksualiteit heb ik dat ook gedaan.
Ik vond mijn eigen dromen over jongens stom
en dacht iedereen dat zou vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik vond het raar van mezelf dat ik jongens leuker vond dan meisjes
en dacht dat iedereen dat gek van me zou vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik had mijn gedachten over seks niet onder controle en schaamde me dood.
Stel je voor dat iemand daar achter zou komen.
Dat wilde ik niet. Dat zou iedereen schandalig vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik betrapte mezelf op fantasieën over aardige jongens
die soms verder gingen dan alleen maar ‘aardig.’
Dat kon ik niet maken!
Dat mocht niemand weten.
Ze zouden kunnen denken dat ik homo was!
Dus hield ik mijn mond.

Allemaal voorbeelden van NIVEA:
ik vul in wat anderen denken…
En omdat je jezelf afwijst, niet accepteert, gek vindt, schuldig vindt, neem je aan dat ánderen dat ook doen.
Veel mensen doen dat, veel jongeren ook.
Zeker als je je afvraagt of je homo bent.
Maar je weet niet zeker wat een ander denkt!
Want dáár vraag je niet naar.
Dat durf je niet.
Je schaamt je voor je eigen gedachten.
Je houdt je mond…

Achteraf

Nu achteraf denk ik: had ik maar wel gepraat met een wijzer iemand die ik vertrouwen kon.
Die had hopelijk al gauw doorgehad dat ik ‘gewoon’ homo ben.
En dat het dus niet gek is dat ik jongens leuker vind dan meisjes,
dat ik eerder van jongens droom dan van mooie meisjes,
dat ik eerder fantaseer over aardige jongens dan over lieve meisjes.
Die zou zeggen dat dat helemaal niet iets is om je over te schamen.
Die zou zeggen: Er is niks mis met je: je bent alleen maar homo.

Nog niet uitgegroeid

Hetero, of toch homo?

In Nederland wonen zo’n 200.000 jongeren tussen de 12 en de 15.
12% daarvan vraagt zich wel eens af of ze homo zijn.
Dus 24.000 zitten met de vraag: Ben ik hetero, of toch homo?
Maar… van de volwássenen is 6% homo.
De helft van die twijfelende tieners is dus uitgegroeid tot ‘gewone’
hetero mannen en vrouwen.
Hoe dat kan?
Omdat je nog midden in je puberteit zit!

Meer dan een lijf

Je bent geen kind meer, maar ook nog niet uitgegroeid,
nog niet volwassen.
Je lijf misschien al wel, maar je bent veel meer dan een lichaam.
Je hebt ook te maken met je verstand, je wil, je emoties,
met het groeien van je verantwoordelijkheidsbesef,
van mooi en lelijk, van goed en kwaad, van je smaak,
van wat je lekker vindt, leuk vindt en ga zo maar door.
Een van die groeipunten is je sociale ontwikkeling.
Toen je acht was speelde je als jongen liever met jongetjes dan met meisjes.
Voor toen was dat normaal.

Sociaal nog niet volwassen

De meeste jongens (94% dus, 100 – 6) krijgen ergens tussen hun 10e en 18e belangstelling voor meisjes.
Dat hangt af van het groeitempo van je sociale ontwikkeling.
Als jij op de 14e nog niets om meisje geeft,
wil dat dus niet automatisch zeggen dat je homo bent.
Het zou best kúnnen dat jij een van die 6% bent.
Maar het kan ook dat je sociaal nog niet uitgegroeid bent.

Praat erover

En dus… praat er over.
Praat met volwassenen die je vertrouwt, bel de kindertelefoon,
blijf niet in je uppie rondlopen met die gedachten in je kop.
Je hebt 50% kans dat ze waar zijn en dat je homo bent,
maar ook 50% dat ze niet waar zijn
en dat je over een paar jaar merkt dat je toch op meisjes valt.
Allebei is goed!!
Met allebei kun je heel gelukkig worden.
Gun jezelf de tijd om dat zeker te weten.
Laat je niet opjutten door wat ánderen vinden of zeggen over je.
De grootste schreeuwers zijn vaak de meest onzekere jongens…

Homojongeren maken zelf een eind aan hun leven

Zelfmoord

Volgens onderzoek vijf keer zo veel homo- als heterojongeren.
Homo-tieners die zelfmoord plegen…
Meisjes meer dan jongens, maar toch…
Het aantal dat zelfmoord overwogen heeft is nog veel groter.

Zelfmoord vinden we zo’n hard woord, zo cru, veroordelend.
Tegenwoordig noemen we het zelfdoding.
Maar het is precies hetzelfde
Meer homo- dan heterojongeren kunnen het leven niet aan.
Jongens en meiden die leugens geloven,
die denken dat ze geen toekomst hebben,
die niet weten wat ze moeten met hun anders-zijn,
die ervan overtuigd zijn dat ze nooit gelukkig kunnen worden.
Triest en heftig!

Waarom praten ze daar niet over?
Durven ze dat niet? Uit schaamte?
Vaak komt het daar wel op neer.
Want je droomt van andere leuke jongens.
Je lijf raakt opgewonden als je een aardige knul naar je lacht
Je stoeit niet met leeftijdgenoten uit angst dat die dat merken.
Dat kan niet, dat mag niet, dat hoort niet.
Je bent bang dat ze je belachelijk maken als ze dat weten.
Dat denk je tenminste…

Je hebt een geheim en dat draag je met je mee,
alleen, niemand mag het weten.
Jongens die aardig tegen je doen, die vriendschap zoeken,
houd je op een afstand.
Stel dat ze er achter komen dat je homo bent…

Praat er over

Hoe lang wil je dat volhouden?
Als je er niet over praat, glijd je hoe langer hoe verder naar beneden
en word je steeds eenzamer en depressiever.
Tot je geen uitweg meer ziet…

Laat het niet zo ver komen!
Praat er wél over!
Of in ieder geval: neem je voor dat te doen.
Blijf niet in je uppie in kringetjes ronddraaien in je hoofd.
Het leven is veel te mooi om er nu al uit te stappen.
En…het hóéft ook niet.

Gelukkige homo’s

Ook als homo kun je mooi, leuk, gezellig, gelukkig leven opbouwen!
Vraag maar aan die 5,99 % die dat wél lukt!