Ik wens jou…

Mooi nummer van Trinity, vooral goed naar de tekst kijken.
Die geldt voor iedereen:

Ik wens jou…’

‘een muur voor de wind en een vuur voor de kou,
een jas voor de regen en een vriend dicht bij jou’

https://www.youtube.com/watch?v=iyAcEgKiymU

Dat gun je iedereen, en dat gunt iedereen jou toch ook?
Of niet?
Om te slagen in het leven, leer je al heel jong dat het belangrijk is om er goed uit te zien en goed te presteren.
Vanaf groep 1 worden kinderen getest en wordt hun groei en ontwikkeling beoordeeld en vastgelegd.
Grafieken geven je vorderingen aan op ieder gebied.
Fouten worden met rood aangestreept:
het kan altijd beter, het móét altijd beter.
Het is niet goed zoals je bent.
Je schiet te kort, je faalt.

Herkenbaar?
Gunt en geeft je omgeving jou de liefde die je nodig hebt?
Wie er minder mooi-aantrekkelijk uit ziet, heeft het moeilijk.
Wie niet de juiste ouders heeft, ook.
En als je qua tempo en ontwikkeling wat trager blijkt…?
En óók nog eens op jongens blijkt te vallen…?

Ik wens jou…

Lees de tekst van dit nummer nog eens goed mee.
Ik wens jou… alles wat je nodig hebt voor een goed leven.
Blijkbaar krijgt niet iedereen dat, niet automatisch.
Dat laatste, die ‘vriend dicht bij jou,’ al helemaal niet.
Kijk maar op school naar wie het meest populair zijn…

Andersom

Je klasgenoten, al de jongens en meiden die je kent,
hebben datzelfde verlangen als jij.
Verkijk je niet op een stoere buitenkant…
Wat doe je daar mee?
Wie en wat ben jij zelf voor een ander?
Verlang je naar zo’n ‘muur,’ zo’n ‘vuur,’ zo’n ‘jas?’
Wéés er een!
Bied een ander je geborgenheid, je warmte, je bescherming.
Verlang je naar vriendschap? Wéés een vriend!
Dan vind je die ‘vrienden dicht bij jou’ heus wel,
worden jullie vrienden die echt om elkaar geven.

En vertrouw er maar op dat die ene speciale ook wel komt…

Nooit goed genoeg

 

Ze doen maar

Bring your tired, bring your shame, (je vermoeidheid, je schaamte)
bring your guilt, bring your pain (je schuld, je pijn)
Don’t you know that’s not your name.
You will always be much more to me.
Every day I wrestle with the voices that keep telling me
(worstel ik met de stemmen die me zeggen)
I’m not right. (ik ben niet goed)
But that’s alright… ZE DOEN MAAR!

Nooit goed genoeg?

Cause I hear a voice and he called me redeemed (bevrijd)
when others say you’ll never be enough (nooit goed genoeg)
Greater is the one that is living inside of me
than he who is living in the world

Mooi nummer, met een tekst om over na te denken.
Wat geloof je over jezelf?
Wat krijg je te horen van je omgeving, van de mensen om je heen
in je kerk, op je school…?
Niet goed genoeg!
Schuldig, je faalt, schande, schaam je.
Wie geloof je?
Díé mensen, of die stem van binnen, in je hart,
zoveel groter en grootser dan de mensen in jouw wereldje.
Hij noemt je bevrijd, verlost.

Bring your doubts, bring your fears  (je twijfel, je angst)
Bring your pain, bring your tears (je pijn, je tranen)
There’ll be no condemnation here (geen veroordeling)
You are holy, righteous and redeemed (heilig, rechtvaardig en bevrijd)
Every time that I fall there are those who call me a mistake
(elke keer als ik val noemen ze me een vergissing)
ZE DOEN MAAR!

Je bent niet gek, geen vergissing, geen min-variant, niet schuldig.
Je bent alleen maar gewoon homo
en daar hoef je je niet voor te schamen!
Jammer als sommige mensen vinden van wel.
ZE DOEN MAAR…

Gay op de Olympische Spelen

Openlijk

Dat sporters net zo goed homo kunnen zijn als ieder ander,
wist je natuurlijk al lang.
Dat ze er steeds meer voor uit komen ook.
Waarom niet?
Het gaat toch om je prestatie, om hoe goed je bent, hoe snel,
hoe soepel je beweegt, hoe…
Wat maakt het uit bij wie je troost zoekt na een valpartij of een mislukte start.
Wat maakt het uit wie je in de armen valt en zoent na een overwinning.
De een doet dat bij een jongen,
de ander bij een meisje, een man of een vrouw.
Waarom kan een hetero dat openlijk doen
en zou dat van een homo niet mogen opvallen?

https://www.rtlnieuws.nl/opmerkelijk/lof-voor-olympiers-die-uitkomen-voor-homoseksualiteit-wen-er-maar-aan

Wen er maar aan

Twee leden van het Amerikaanse team krijgen via social media veel steun, omdat ze er bij de Olympische Winterspelen openlijk voor uitkomen dat ze homoseksueel zijn.
Het gaat om schaatser Adam Rippon en skiër Gus Kenworthy.
Gus postte op Twitter drie foto’s van hen samen in Pyeongchang.
Op één van de foto’s is te zien dat Gus Adam een zoen op de wang geeft.
Bij de foto’s staat de bekende protesttekst:
‘We’re here. We’re queer. Get used to it.’
In het Nederlands: ‘We zijn hier. We zijn anders. Wen er maar aan.’
In een paar uur tijd heeft de tweet van de twee olympiërs tienduizenden likes gekregen en zijn de foto’s duizenden keren doorgestuurd.

Adam Rippon haalt brons!

Niet belangrijk

Dat er in sommige landen anders over gedacht wordt, is bekend.
Bij de vorige Olympische Spelen in Sotsji was veel commentaar op Rusland.
Wie daar als homo wil leven heeft het moeilijk heeft.
Voor zover bekend deden toen zeven sporters mee die openlijk homoseksueel zijn.
Drie daarvan kwamen uit Nederland.
Maar het grappige is dat bijna niemand weet wíé dat waren.
Niet belangrijk dus!

Hoeveel het er nu zijn in Pyeongchang is (nog) niet bekend.
Is ook niet belangrijk; prestaties tellen.

Ook voor jou niet!

Hoe belangrijk vind jij het dat je homo bent?
Laat het niet je hele leven beheersen.
Leef, doe je ding, leer, sport, dans, zing, werk
en geniet van al het mooie en goede dat het leven biedt.
Doe dat samen met vrienden en vriendinnen.
Als homo ben je net zo ‘gewoon mens’ als iedereen.
En dat jij meer plezier hebt in het leven samen met een leuke jongen,
daar wennen ze heus wel aan in je omgeving!

Nog een paar filmpjes van youtube, leuk als je Engels goed genoeg is.

https://www.youtube.com/watch?v=tJFk9dPdxO0
https://www.youtube.com/watch?v=UxEhbNaVbsU
https://www.youtube.com/watch?v=eadJo9DoafE

Ik schaam me

voor mijn verlangens

Waarom? Waarom zou jij je moeten schamen?
Omdat je naar jongens kijkt, jongens leuker vindt dan meisjes,
van jongens droomt, naar een vriend verlangt?
Moeten heterojongens dat ook dan?
Die kijken naar meisjes, die dromen van meisjes.
Op dezelfde manier…
En reken maar dat die daar (ook seksueel) opgewonden van raken en over fantaseren.
Daar hoef je je niet voor te schamen, dat is normaal.
Voor hen, en voor jou ook!

voor wat ik heb gedaan

Dat zou terecht kunnen zijn.
Misschien zou je je moeten schamen voor je daden.
Uit de Me-too verhalen blijkt dat niet alle jongens en mannen op een respectvolle manier met meisjes en vrouwen om gaan.
Ook niet met andere jongens, of jongetjes…
Dwang of ‘spelletjes’ die iemand niet wil, kunnen echt niet.
Als jij dat wel doet (of gedaan hebt) is het terecht dat je je daarvoor schaamt.
‘Een vent met ballen’ geeft dat eerlijk toe en biedt daarvoor zijn excuses aan.
Moeilijk, maar je slachtoffer zal je dankbaar zijn.

 

voor wat er met me gebeurd is

En als ‘ze’ iets met jou gedaan hebben (thuis, op school, clubs) wat niet goed was, iets wat jij als me-too-er op internet zou kunnen zetten…?
Dan hoef jij je niet te schamen!
Die ander(en) zat(en) fout, niet jij.
Die is respectloos jouw grenzen overgegaan.
Laat weten dat je dat niet meer wilt, niet meer pikt.
Praat er over: thuis, op school, politie, kindertelefoon.
Dat gedoe moet stoppen!
En laat je niet chanteren of bang maken door dreigementen.
Daders moeten zich schamen, jij niet.

voor wat ik doe

Dat zou kunnen…
Misschien ga je niet wijs om met seks.
Niks tegen solo-seks, maar drie-vier-vijf keer per dag is niet gezond.
En altijd porno nodig hebben om klaar te kunnen komen, ook niet.
Maar dan heb je meer aan je-verstand-gebruiken en zelfbeheersing-leren dan aan je schamen of je schuldig voelen.
Je hebt iets aangewend, dat kun je ook weer afwennen…

Schaamte: dóé er iets mee!

Waarom eigenlijk uit de kast…?

Niet uit de kast

Ik vraag me af: waarom zou je eigenlijk uit de kast moeten komen?
Als je ontdekt dat je hetero bent, ga je dat toch ook niet aan iedereen vertellen?
Mensen zien vanzelf wel met wie je thuis komt
en daar hebben ze het maar mee te doen.
Het is jouw leven, niet het hunne.
Niemand mag van jou verwachten dat je jezelf veracht om aan de wensen van een ander te voldoen.
Kom niet uit de kast. Wees jezelf.
Je bent gewoon verliefd op een persoon.
En dat gaat een ander niks aan.

Commentaar van een volwassene die reageert op de vorige blog.
Schrijft hij wat jij ook wel eens denkt?
Hij heeft gelijk, maar het is een ideaalbeeld:
zo zóú het moeten zijn, moeten worden.
Uit de kast komen zou niet meer nodig moeten zijn.
een site als deze overbodig…
Helaas is de praktijk (nog) anders.

Anderen doen (soms) moeilijk

Zoals een hetero zich nooit zorgen zal maken omdat hij/zij hetero is,
en zoals mensen zich nooit zorgen maken om iemands haarkleur,
de grootte van iemands oren of iemands schoenmaat,
zo zou ook niemand zich zorgen moeten maken om het feit dat iemand niet hetero is.
Ik denk ook dat het voor een homo, zonder de afkeuring door anderen,
geen probleem is/zou zijn om homo te zijn.

Dát is het: je bent bang voor de afkeuring van anderen.
Gelukkig is die er steeds minder,
Maar er zijn nog steeds mensen die daar moeilijk over doen.

Anders

Natuurlijk zijn wij, LHBT+-ers ‘anders’.
We onderscheiden ons in gender of seksuele identiteit van de meerderheid.
Het is maar hoe je zelf met dat ‘anders zijn’ omgaat.
Accepteer je jezelf daarin en verwacht je dat anderen dat ook doen (dat is uit de kast komen, telkens weer) of kruip je steeds weer in je schulp en probeer je met alle macht te zijn als de meerderheid?

We zijn allemaal ‘anders’, iedereen is een uniek mens in de prachtige verscheidenheid van de schepping.

Omdat we allemaal anders zijn is er uiteindelijk niemand anders.
Er is enkel een ons aangeprate norm.
Dat toevallig een meerderheid heteroseksueel zegt of denkt te zijn,
betekent niet dat de minderheid anders is.
Diversiteit is de standaard, niet uniformiteit.

Normaal

Reacties over anders-zijn. Snap je ze?
Zes procent van de mensheid is homo,
omgerekend in Nederland dus ongeveer één miljoen!
We zijn een minderheid.
Dus anders?
Dat hangt af van wat je als norm stelt.
Als die is ‘hetero is normaal,’ ja, dan zijn we anders.
Maar als die is: ‘mensen zijn verschillend en dat is goed,’
dan ben je net zo normaal als iedereen!

Wel of niet uit de kast?

Thuis

Wat gebeurt er thuis als je zegt dat je homo bent?
Zie het voor je?
Het verdrietige gezicht van je moeder,
de ongelovige blik van je vader?
Dan moet je uit gaan leggen waarom je dat denkt.
Zullen ze je geloven?
En je broers-zussen? Je opa’s en oma’s?
Ze zullen je vragen of je het wel zeker weet, of het geen bevlieging is.
In tv-series en youtubefilmpjes zie je meestal van die begripvolle lieve ouders die hun armen om je heen slaan, zeggen dat ze dat allang wisten en veel van je houden.
Leuk, maar zijn die van jou ook zo?
Dat je je zorgen maakt is niet gek.
Jij kent je ouders, je weet hoe ze zijn en wat je kunt verwachten.

 

Als je weet dat je problemen gaat krijgen thuis is het misschien wijs er eerst met familie of vrienden van je ouders over te praten, mensen waarvan je weet dat ze je wél zullen begrijpen en accepteren.
En dan samen een plan maken hoe je het thuis gaat vertellen.
Je kunt hen best vragen daarbij te zijn.
Dat je je zorgen maakt zal terecht zijn.
Maar het alternatief (niet vertellen en door blijven gaan alsof er niets aan de hand is) maakt alles nog veel moeilijker voor je.
Zeker op de lange termijn.

Op school, club, sport, scouting

Zo langzamerhand zijn we in Nederland wel zo ver dat de meeste van je leeftijdgenoten genoeg weten over homo’s en er niet al te moeilijk over doen.
Vaak hebben ze er al eerder mee te maken gehad en ben je niet de eerste.
Meestal hebben ze het allang door je en vertel je ze niets nieuws.
Voor leerkrachten en leiding zal je ook niet de eerste zijn.
Wat dat betreft heb je het veel gemakkelijker dan je leeftijdgenoten van 30 -40 -50 jaar geleden…

In de kerk

De acceptatie in kerken verschilt per richting en vaak ook per plaats
In de ene gemeenschap is het geen enkel punt en hoor je er helemaal bij, in de andere word je gezien als een zondaar die zich moet bekeren.
In die laatste heb je het moeilijk.
Want daar tob je met de gedachte: ‘Ik voldoe niet meer aan de verwachtingen, ook niet aan wat God van me verwacht.
Ik kan niet zijn zoals de kerk dat van me vraagt, hoe graag ik dat ook zou willen.’
Niet gek dat je je dan stom voelt en depressief wordt.
Ook niet gek dat het aantal homojongeren dat zelfmoord pleegt of met gedachten rondloopt in die kringen hoog is.
Als dat jóúw situatie is: zoek hulp.
Je bent niet de eerste, ook niet de enige uit jouw gemeente.
Je hebt mensen nodig die je begrijpen en je willen helpen een uitweg te vinden.
Want die ís er!

Verdrietkist

Ik ben een boek aan het lezen over een jongen die opgroeit in de achterbuurten van Londen rond 1890.
Hij is homo, straatarm, honger, thuissituatie beroerd.
Je kunt je er wel iets bij voorstellen wat hij allemaal mee maakt.
Hij heeft een ‘verdrietkist’ in zijn hart.
Alle rotdingen, pijnlijke situaties, scheldwoorden, afwijzing, teleurstelling, mislukkingen, stopt hij daar in.
Die kist is van ijzer, zwaar deksel, alleen hij heeft de sleutel.
Niemand anders die er bij kan.
Zo voelt hij niet de pijn en het verdriet die zijn leven onmogelijk zwaar zouden maken.
Dat is zijn manier om te kunnen overleven in die omgeving.
Het zal je niet verbazen dat hij een keer vast loopt.
Zijn last wordt te zwaar…

Herkenbaar?

Voor mij wel.
Ik weet dat hij is niet de enige is.
Toen niet en nu ook niet.
Bij veel mensen is in de loop der jaren zo’n kist in hun hart ‘gegroeid.’
Niet alleen bij homo-jongens…
Zo’n kist rooft een heleboel levensvreugde.
Blijdschap is immers ook een gevoel.
Als je je gevoel weg stopt, mis je een heleboel
Dan durf je niet meer te laten zien dat je bang bent, of boos, of verdrietig, of verliefd, of blij en gelukkig.
Dan wordt alles vlak en koud, niets raakt je meer.
Voor rotdingen lijkt dat goed.
Maar dan kun je ook niet meer echt genieten van alles wat mooi en goed is.
Dan gaat er iets dood van binnen.

Weg met die kist

Als je zo’n kist hebt: zet de deksel open en gooi je gevoel eruit.
Praat en huil over wat rot en verdrietig is.
Lach en wees blij met wat goed is.
Zorg dat je niet zo’n kist in je hart krijgt,
geen pijnlijke geheimen die niemand weten mag.
Gevoel moet je delen.
‘Gedeelde smart is halve smart,
gedeelde vreugd is dubbele vreugd.’

Ik voel me schuldig

Ik weet dat het onzin is,
maar toch voelt het zo…
Ik ben geboren als homo, daar heb ik niets aan gedaan.
Daar hoef ik me dus niet schuldig over te voelen.
Dat doe ik ook niet over de kleur van mijn huid, mijn haar, mijn ogen,
of de lengte van mijn neus en de maat van mijn schoenen.
Die aanleg heb ik van mijn ouders meegekregen.
Dus áls er al sprake is van schuld, ligt die bij hen, niet bij mij.
Herkenbaar?

Familie

Grote kans dat er in je familie meer homo’s zijn:
ooms, tantes, neven, nichten, twee of drie generaties terug.
Vroeger werd daar vaak niet of nauwelijks over gepraat.
Zulke ooms en tantes waren vrijgezel en bleven bij moeder wonen.
Of ze trouwden toch en kregen kinderen…
Voor de buitenwereld was alles normaal,
maar zelf wisten ze wel beter.
En hun partner ook…

Kerk en cultuur

In enkele (zwaar)kerkelijke kringen is dat nog zo,
in andere culturen soms ook.
Daar wordt je homoseksualiteit gezien als straf op zonde.
Soms die van jezelf, soms die van je voorgeslacht.
Soms word je buitengesloten, afgewezen,
en willen je ouders niet meer erkennen als hun zoon.
Soms word je echt het huis uit gezet.
Op YouTube staan daar verhalen over waar je van schrikt.
Meestal gaat het niet zo ver, gelukkig niet!
Meestal krijg je van huis uit de ruimte om te zijn wie je bent.

Verkering dan?

Maar… als je ziet dat je ouders en familie teleurgesteld zijn in je?
Dat ze heel graag hadden gewild dat je anders was?
Als ze met goed bedoelde adviezen proberen je een leuk meisje aan te smeren?
Wat dan?
Sommige jongen gaan daarin mee.
Om hen een plezier te doen,
maar ook omdat ze hopen dat het ‘helpt.’
En soms lijkt dat ook echt zo, voor een poosje…
Arme meid en arme jij!
Want zij wordt niet gelukkig van verkering met een homo
en jij wordt geen hetero door met een meisje te vrijen.
Wie als homo geboren is zal altijd homo blijven.
Je schuldig voelen daarover heeft geen zin.
Daar word je alleen maar depressief van.

Praat erover met mensen die je begrijpen.

# Ik ook…

Ook nagedacht over de me-too-discussie?
Wordt daarover gepraat thuis, op school?
In Frankrijk noemen ze dat # balancetonporc: ‘verlink jouw varken.’
Heftig, maar wel goed.
Terecht dat meisjes en vrouwen aangeven dat niemand ongevraagd aan hun lichaam mag zitten.
Dat geldt voor jongens en mannen net zo.
Je lijf is van jou
en jij bepaalt wie daar aan mag zitten en op welke manier.
Ongevraagd over jouw grenzen heen gaan is verboden.
Het is goed dat dat weer eens gezegd wordt.

In de kast

Wie te maken heeft gehad met ongewenste seks en daar niet over praat, zit opgesloten in een soort ‘kast.’
Dan loop je rond met een geheim waar je je voor schaamt
en wat je aan niemand durft te vertellen.
Op facebook en internet zoek je van alles op
en soms zit je in je uppie op je kamer stilletjes te huilen.
Vertellen wat er met je gebeurd is, doe je niet.
Want de aandacht die je krijgt en de arm om je heen voelen ook lekker.
Maar als je eerlijk bent voel je ook dat er iets niet klopt.
Dus wat moet je?
Hoe langer je wacht met ervover praten, hoe moeilijker het wordt.
Daar word je niet gelukkig van.

Uit de kast

Je schamen voor je homoseksuele gevoelens lijkt daar een beetje op.
De ontdekking dat je die hebt, gaat meestal geleidelijker,
maar dát ze er zijn vind je gek, vreemd, zeker in het begin.
Toch zit er ook iets spannend, iets leuks in die opwinding.
Je lichaam reageert daarop…
Alleen: onwenste seks is nooit goed, terecht dat dat veroordeeld wordt!
Iemands geaardheid is is wél goed, onzin als dat veroordeeld wordt!
Zo wordt je geboren, zes procent van alle jongens is homo…
Lees erover, verhalen van jongens net als jij en hoe díé daar mee omgegaan zijn.
Kom úít die kast! Praat erover!
Met volwassenen, thuis, familie, op school.
Met leeftijdgenoten, goede vrienden.

# Ik ook!

Hockey-homo

Een link uit de Gaykrant…

Gewoon lezen.
Bemoedigend, verhalen als de jouwe en de mijne…
    ‘Hockey was alles voor me. Tot dat ene moment.
Ik besefte dat ik een groot geheim had.
Een geheim dat niemand mocht weten en alleen van mij was.
Juist daarom verloor ik mijn plezier.
En ik was nog geen 16 jaar oud.’’  

Wat dat geheim was, kun je wel raden: hij is homo.
Hockey-homo… kan niet!

http://www.degaykrant.nl/2017/12/03/mijn-verhaal/

 Angst

Uit angst dat zijn geheim ontdekt wordt, stopt hij met hockey.
Was dat nodig.
Of heeft hij het zichzelf nodeloos moeilijk gemaakt?
Terugkijkend op die periode zegt hij nu:
   ‘…  er was op dat moment niemand die me kon helpen.
Niet omdat ze dat niet wilden.
Wel omdat ze niet wisten wat er aan de hand was.
Of omdat geen coach de situatie creëerde waarin jezelf zijn
minstens zo belangrijk was als hoe hard je kon rennen.’

Uit de kast

Tja… je omgeving heeft vaak wel door dat er ‘iets’ is met je.
Maar als jij vol houdt dat er ‘niets’ is, kan niemand je helpen.
Er zijn steeds meer sportverenigingen die bewust beleid maken om te voorkomen dat je je als homo niet op je gemak zou voelen in je team.
Maar dan zal je wel uit die kast moeten…

https://www.hdmonline.nl/index.php?page=4399&sid=4

http://www.omroepwest.nl/nieuws/3518340/Hockeyclub-hdm-We-schelden-niet-meer-met-het-woord-homo

De slotopmerking van die blog is een bemoediging:
    ‘Mijn geheim bleek minder zwaar te zijn dan ik dacht.
Alsof je een pak drinken optilt waarvan je denkt dat het vol zit,
maar eigenlijk nog maar een slok in te vinden is’