Scouting

Welkom

Als homo ben je welkom bij Scouting.
Misschien wist jij dat allang, maar voor mij was dat nieuw.

Voordeel van facebook is dat je soms berichten binnen krijgt
over organisaties die je amper kent.
Voor mij vandaag dus Scouting.
Die club blijkt al jaren open staan voor iedereen,
of je nou homo, lesbie of transgender bent.

Op 3FM

Op 3FM bij het programma Domien kun je dat terugluisteren
vanaf 1.52.30 uur (dan hoef je niet alles daarvoor en daarna te horen)

http://www.3fm.nl/gemist/uitzending#/ajax/overlay/gemist/uitzending/ug/506836

Alternatief…?

Wellicht een goed alternatief als je je op je sportclub niet op je gemak
voelt of op geen enkele vereniging wilt of durft…?

Nog een site van een scoutinggroep, over hun programma Be cool:

https://www.scouting.nl/downloads/bestuur-en-organisatie/veiligheid/sociale-veiligheid/be-cool/3071-spelkaarten-roverscouts/file

Kijk vooral naar praatkaart 2 en feitkaart 1

Kom uit die kast man!
Leven is veel te leuk om daar in te blijven zitten…

Nieuwe school

Schoolgids

De zoon van een kennis zit in groep 8 en is met zijn ouders op zoek naar een nieuwe school.
Tijdens een open dag van de middelbare school op zijn dorp heeft hij een schoolgids meegebracht om thuis nog eens rustig te kijken wat ze hier te bieden hebben.
Belangstellend kijk ik even mee.
Plotseling slaat mijn hart een paar slagen over
en moet ik even slikken.
Want in een collage van schoolfoto’s staat er ook een van twee jongens op een bankje die elkaar stralend aankijken, met twee verschillende handen op één knie en een blik die alles zegt.

Boodschap

Ik geloof niet dat die foto toevallig in die schoolgids staat.
Daar is over nagedacht,
misschien zelfs heftig over gediscussieerd in de docentenkamer.
Maar ze hebben hem wel geplaatst!
Idee van een docent met een homo-zoon,
van een directielid met hart voor jongeren die moeite hebben met hun identiteit?
Wat wil die school overbrengen hiermee?
Voor mij is dat duidelijk:
Bij ons op school mag je als jongen verliefd zijn op een andere jongen!
Daar doen wij niet moeilijk over.

Zulke middelbare scholen zijn er dus.
Ook buiten de randstad,
scholen die de naam hebben ‘zwaar’ te zijn.

Wijze mentoren

Ik verwacht dat je op deze school eerlijk met je mentor kunt praten
als je je afvraagt of je wel of niet homo bent.
En ook als je dat al wel (bijna) zeker weet,
maar zit met: hoe nu verder?
Hier zal je serieus genomen worden.
Hier krijg je niet te maken met afwijzing
omdat je anders bent dan de meerderheid.
Hier weten ze allang dat jij niet de enige bent.
En ook dat goed is dat je daar niet alleen mee rond blijft lopen.
Hier zullen ze je helpen, steunen en bemoedigen
om je eigen weg te vinden in dit leven.
Ook als je dat samen doet met een andere jongen.

Zo’n school verdient een compliment!

Praten… met wie dan?

Uit de kast

Ooit afleveringen bekeken van de KRO-serie ‘Uit de kast?’
Toch eens doen.
Dan zie je meteen dat je niet de enige bent die zich zo voelt.
Ook niet de enige die het moeilijk vindt om daarover te praten.

Dit is maar één aflevering, er staan nog meer uitzendingen op youtube.

In de meeste gaat het over jongeren die boven de zestien waren
voor ze erover durfden te praten met ouders, vrienden, school.
Hoe was het voor hen in de jaren daarvóór,
toen ze wel aanvoelden dat ze ‘anders’ waren dan hun leeftijdgenoten
maar dat voor geen goud durfden zeggen?

Ze hebben ze die ‘last’ heel lang (té lang) alleen gedragen
en dat had niet gehoeven.
Het is logisch dat je op je 12e – 13e – 14e graag zekerheid wilt hebben
over je geaardheid.
Maar als je nog in de groei bent en nog niet uitontwikkeld,
kan dat vaak niet en zul je meer geduld moeten hebben.
Eerlijk praten daarover kan veel van je onrust wegnemen.

Praten… met wie dan?

Met wie doe je dat?
Met mensen van de kindertelefoon kan dat anoniem.
Maar echte vrienden zullen ook naar je willen luisteren
en je serieus nemen.
Ook als je er voor jezelf nog niet uit bent of je wel of niet homo bent.
Dat geldt ook voor de meeste ouders, leerkrachten, jongerenwerkers,
vertrouwde buren en familieleden.

Volwassen die open en eerlijk in de wereld staan weten allang van die zes procent homo. Die beseffen ook wel dat dus 6 % van de jongeren die ze kennen zo zal zijn.
En voor je leeftijdgenoten is dat ook niet nieuw.

Ja maar…

Niet van tevoren denken dat ‘ze’ je toch niet begrijpen
en je gek zullen vinden.

Niet vanuit schaamte en niet-terechte angst gek gevonden te worden
je mond dicht houden en alleen blijven zitten met je vragen en onzekerheden.

Ik weet hoe rot dat voelt…

Vrolijk nieuwjaar!

Vrolijker

Ik kreeg een mailtje van een homojongen over deze website:
Waarom zo zwaar, zo somber?
Waarom niet wat vrolijker?
We zijn toch niet verkeerd!

Niet verkeerd

Ik denk dat hij gelijk heeft.
Het is niet verkeerd om hetero te zijn,
ook niet om homo te zijn.
Het is niet verkeerd je af te vragen of je misschien homo bent,
ook niet om jezelf de tijd te geven tot je sociaal uitgegroeid bent
en het duidelijk is wie en wat je bent.
Het is niet verkeerd als dat op je twaalfde al duidelijk is,
ook niet als dat groeiproces bij jou wat langzamer gaat.

Neem dus de ruimte om vrolijk te zijn wie je bent op dit moment.

Praat

Waarom maak je het zo moeilijk?
Praat over jezelf met vrienden, klasgenoten, thuis, familie.
Praat over hoe je je nú voelt, hoe je nú denkt over jezelf,
over wat er verandert in je lichaam.
Iedereen van jouw leeftijd maakt dat mee.
Dus waarom zou dat gek zijn?
Misschien ben je het niet gewend.
Maar íémand moet de eerste zijn die een serieuze opmerking maakt…

Leef hier en nu

Hoe jonger je bent, hoe logischer het is dat je nog niet zeker bent van je zelf. Maar dat hoeft ook niet.
Het is toch niet gek dat je alle ingewikkelde dingen van het leven nog niet op een rijtje hebt?
Leef hier en nu, doe de dingen die je nu leuk vindt en geniet van wat je nu voelt als aangenaam.
En accepteer wat je nu denkt over jezelf.

Misschien is dat over een jaar nog precies zo, misschien is alles anders. So what?
Oordelen over jezelf als ik ben vreemd, gek, raar, verkeerd, slecht zitten tussen je eigen oren.
Kijk eens wat aardiger naar jezelf.

Vrolijk Nieuwjaar

Die jongen van dat mailtje heeft gelijk.
We mogen best wat vrolijker gaan leven!

En dus: Vrolijk Nieuwjaar allemaal!

It gets Better!

Het wordt beter

Moeilijk om te geloven?
Toch is het zo: het wordt beter, echt waar.
Je leven blijft niet zoals het nu is.
Je wordt ouder en wijzer.
Je leert beter om gaan met je gevoelens,
ook met de negatieve en verdrietige.
Je zal blijer zijn, gelukkiger!

Kijk eens naar het youtubefilmpje hier onder.
Het is in het Engels, maar niet zo moeilijk te volgen.

https://www.youtube.com/watch?v=pYLs4NCgvNU

Dat hoort bij de Amerikaanse campagne ‘It Gets Better.’
Daarin vertellen volwassen mannen die nu bij Google werken over hun tienertijd in het Amerikaanse onderwijs.
Ze zeggen allemaal dat ze vastliepen omdat ze niet open waren over wat hen bezig hield.
Ook dat het beter ging toen ze erover gingen praten met vrienden en toegaven dat ze zo dachten over zichzelf.
Toen bleek dat er nog veel meer waren zoals zij…

It gets better!

Ze geven een goed advies:
Stel je voor hoe je wilt dat je leven eruit zal zien als je 25 bent.
Grote kans dat dat ook echt zo zal zijn!
It gets better, want dat verdien je!
Jij bent oké!
Er zullen altijd mensen zijn die van je houden.

Bemoedigende opmerking:
‘Ik had op mijn 14e ook niet gedacht
dat ik tien jaar later een leuke vriend zou hebben
en een fijne baan en dat ik zo GELUKKIG zou zijn…’

Grote kans dat je daar geen tien jaar op hoeft te wachten,
dat zou wel eens veel sneller kunnen zijn dan jij nu denkt.

Op youtube zie naast dit filmpje nog een hele rij waarin homo’s uit andere bedrijven en universiteiten vertellen dat het nu veel beter met ze gaat dan vroeger.
Ze werken bij Facebook, Apple, Disney, de politie, enz.

Komt een dominee uit de kast…

Dominee blijkt homo

Ja, dát staat uitgebreid in de krant, dát vindt Nederland nieuws.
Helemaal omdat het een dominee is uit een zogenaamd ‘zware’ kerk.
Toen ik dat deed stond dat nergens.
En dat ieder jaar duizenden jongeren als jij dat doen, ook niet.
Dat is normaal. Maar komt een dominee uit de kast…

Toch vind ik dat van die dominee mooi om te lezen.
Bemoedigend ook voor die honderden homojongeren in kerken waar ze (nog) moeite hebben met homoseksualiteit.
Hopelijk krijgen die ook door dat ze veel beter af zijn buiten die kast.
Daarbinnen is het benauwd.
Een mens is niet gemaakt om in een kast te leven, die heeft ruimte nodig, ruimte om leven zoals hij is.
In die kringen net goed.
Daar is immers óók zes procent homoseksueel…
Dat ontkennen is zinloos,
net als te denken dat het ‘bij ons’ minder of niet voor komt.
Dat geldt ook voor migranten uit Afrika en het Midden Oosten,
of ze nu als eerste, tweede, of derde generatie in Nederland wonen.

Oorzaak zelfmoord?

Het komt nogal eens voor dat jongeren hun kerk en hun gemeenschap verlaten (soms ook móéten verlaten) als ze uit de kast komen.
Vandaar ook dat een aantal ervoor kiest dat niet te doen.
Maar volgens Amerikaans onderzoek is dát een van de oorzaken van die vijf keer zoveel zelfmoord onder homojongeren.
Geldt dat ook voor Nederland? Ik weet het niet.
Ik kan heel hard zeggen: ik hoop van niet.
Maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Het moet een rampzalig zijn als je van jezelf ontdekt dat je homo bent en wéét dat je dáárom grote problemen gaat krijgen in je gezin, familie, school, kerk…
Ik snap dat je dan die gedachten en gevoelens diep wegstopt en probeert te ontkennen dat ze er zijn.
Maar ook dat je daardoor steeds meer in de knoei komt met jezelf.
Een stiekem of een dubbel leven houd je op de lange termijn niet vol.
En welke uitweg heb je dán nog…?

Godsdienstvrijheid

Ik geloof in godsdienstvrijheid, maar ik geloof nog meer in ieders recht te zijn en te leven volgens je geaardheid.
Ik begrijp het geloof niet waar dat veroordeeld wordt,
ik kan daar ook geen respect voor hebben.
Dat die dominee homo én zwaarchristenkerkelijk durft te zijn,
vind ik mooi.
Ik hoop dat velen van zijn ‘soortgenoten’ hem zullen volgen.

Hierbij de link waar je dat interview lezen kunt

http://www.trouw.nl/tr/nl/5091/Religie/article/detail/4414180/2016/11/13/De-dominee-die-uit-de-kast-kwam-Homo-zijn-was-het-ergst-denkbare.dhtml

Herinneringen op het strand

Tienerherinneringen

Door een vervelend misverstand heb ik van de week in m’n uppie een eind over het strand gewandeld. Ik zou met vrienden gaan, maar had een verkeerd verzameladres toegestuurd gekregen.
Omdat er nu toch was, ben ik maar alleen gaan lopen.

Dat was nogal heftig, want ik besefte plotseling dat ik hier vijftig jaar geleden ook liep, ook alleen.
Toen zat ik zwaar met mezelf in de knoop.
Ik had door dat ik anders was dan mijn leeftijdgenoten.
Ik zag en droomde van leuke jongens waar anderen mooie meisjes in beeld hadden en schaamde me dood.
Dat mocht niemand weten, dat kon niet, dat mocht niet, dat was vies, schandalig, slecht.
En dus hield ik mijn mond…

Ze waren er toen ook

Van de week op dat strand realiseerde ik me (weer) dat ik het voor mezelf nodeloos moeilijk gemaakt heb destijds.
Had werkelijk iedereen zó over me gedacht als ik zelf deed?
Vast niet.
Toen was ook al zes procent van de mensen homo, net zo als ik.
Als ik nu terugdenk aan mijn middelbareschoolklas kan ik er zo een aanwijzen en van nog een vermoed ik het.
In mijn familie zijn ook homo’s (maar dat wist ik toen niet), net zoals bij mij in de straat, de sportclub en de vrienden waar ik zo nu en dan mee uit ging.
Niet alleen statistisch die één op de zestien, maar reëel, in de werkelijkheid om me heen.
Ik heb ze gezien maar net als zij gezwegen, net als zij mijn verdrietige last alleen gedragen.
Dat deed iedereen toen.

De vrienden met wie ik over het strand had zullen lopen, weten het inmiddels van mij.
Ik heb het ze een paar jaar geleden verteld en ze waren niet verbaasd.
‘Eigenlijk wisten we het al, maar ja, je was getrouwd, je had kinderen.
Dus wij dachten: zeker toch verkeerd gezien…’

Ouders

Hadden mijn ouders me geaccepteerd als ik ze met dertien-veertien verteld had van mijn twijfel over mezelf, mijn schaamte over die rare dromen?
Ik heb het niet gedurfd. En dus weet ik het niet.
Toen ik uiteindelijk uit de kast kwam waren ze al overleden.
Maar had het gekund?
Mijn zus zegt van wel, mijn vader zeker, van mijn moeder weet ze het niet.
Zij zou er geen moeite mee gehad hebben.
Ik hád dus steun kunnen hebben…

De tijden zijn veranderd.
Er wordt veel opener gesproken over homoseksualiteit.
Het is veel meer geaccepteerd dat niet iedereen valt op het andere geslacht.
De tijd dat dat als vies, slecht en raar streng veroordeeld werd is voorbij.
Dat je er niet blij mee bent als je je afvraagt of eigenlijk bijna zeker weet dat jij ook zó bent, is logisch.
Maar die last alleen dragen hoeft echt niet meer.

In een strandtent aan de boulevard heb ik warme chocola gedronken.
Of iemand van de andere gasten door had dat daar een homo van zijn appeltaart zat te smullen weet ik niet.
Het is niet belangrijk, ik had er ook met een goede vriend kunnen zitten…

Dag roze koeken…

Rozekoekendag

Nooit eerder van gehoord, maar het is een leuk woord.
Even googelend blijkt het een initiatief van een homojongerenorganisatie in Nijmegen samen met het ROC daar.
Dan staan ze op de markt met een informatiekraam en delen roze koeken uit aan jong en oud.
Iedereen mag draaien aan het rad van avontuur en krijgt een nadenk-prijsje.
Zo laten ze zien dat ze leuke, gezellige studenten zijn die ‘gewoon’ net als iedereen bezig zijn iets moois te maken van hun leven en gelukkig zijn.
Daar schamen ze zich niet (meer) voor.
Ze hebben hun ánders-zijn-dan-de-meerderheid geaccepteerd en iedereen mag dat weten.

Net als jij hebben ze het daar in het begin moeilijk mee gehad.
Dat is logisch. Geen enkele jongere roept hoera als hij merkt dat zijn verlangens meer de homokant uit gaan.
Maar zij hebben geleerd en ervaren dat ze daarom niets minder zijn, dat ze net zo goed gelukkig kunnen en mogen zijn.
En daar praten ze ‘gewoon’ over.

Verreweg de meeste medestudenten en voorbijgangers reageren positief.
Je geaardheid veroordelen zit meestal tussen je eigen oren.
Ik heb het heel lang van mezelf gek-raar-slecht gevonden dat ik homo ben en dus dacht ik dat iedereen dat zou vinden en hield ik mijn mond.
Nu weet ik: die leugen moet je niet geloven.
Dat hoeft niet.
Dan maak je het leven nodeloos moeilijk.

Accepteer dat

Als je 12,13,14, 15 bent zit je nog in dat ontwikkelingsproces van ‘wie ben ik?’
Je identiteit staat nog niet vast, je sociale kant is nog niet uitgegroeid
(zie vorige blogs).
Dat één op de acht zich dus afvraagt of hij/zij misschien wel homo is, is dus ook niet vreemd.
Accepteer dat van jezelf en praat er over.
Ga lekker een roze koek halen! Niet bang zijn.
Praat over wat je bezig houdt.
Je bent niet de enige.

Faken hoeft niet

Doen alsof

Faken, net doen alsof, eigenlijk de boel een beetje voor de gek houden, doen alsof je hetero bent.
Iedereen laten denken dat je ‘gewoon’ net zo bent als alle andere jongens.
Want je schaamt je voor je dromen en verlangens.
Die mag niemand weten.
Je bent als de dood dat ze je uitlachen als dat bekend zou zijn en dat je eruit ligt in de klas.
Of nog erger: dat je daar mee gepest wordt.

Applaus

Maar van de week vertelde een oma dat haar kleindochter van dertien in haar brugklas spontaan verteld heeft dat ze meisjes veel leuker vindt dan jongens en zich daarom afvraagt of ze lesbisch is.
Ze kreeg spontaan applaus!
Zo kan het blijkbaar.
Haar mentor heeft toen uitgelegd dat ze nog in ontwikkeling is en dus ook haar sociale kant nog niet uitgegroeid is (zie vorige blogs).
Maar dat ze hardop durft te zeggen hoe ze zich nú voelt, verdient inderdaad applaus.
En dat geldt ook voor de klas als geheel waar je blijkbaar veilig genoeg bent om dat hardop te zeggen.
Daarna durfden meer leerlingen toe te geven dat ze wel eens zo dachten over zichzelf, zowel jongens als meisjes.

WOW! Als je zó kan en mag denken over jezelf zonder dat dat door leeftijdgenoten en je omgeving gek-raar-slecht gevonden wordt…
Dan heb je de ruimte om zonder zorgen uit te groeien tot wie je bent: homo of hetero.
Dat maakt niet uit dan.
Dan hoef je faken door verkering te ‘nemen’ om te ‘bewijzen’ dat je ‘normaal’ bent.

Praat er over

Zó open en eerlijk zijn op school zal niet overal kunnen.
Maar in ieders omgeving zijn mensen, leeftijdgenoten en volwassenen, bij wie je wél terecht kunt met je verhaal.
En door te praten over wat je bezig houdt, leer je jezelf en anderen de tijd geven voor ieders sociale groei.
Het wordt vanzelf wel duidelijk wie of wat je bent.
Homo of hetero, het is allebei goed!

Mijn ouders denken dat ik…

Mijn kind homo?

Volgens dat onderzoek vraagt dus 12% van jouw leeftijdgenoten zich wel eens af of hij homo is. Je bent dus niet de enige.
Maar als jíj dat vermoedt moet je niet verbaasd zijn dat je ouders dat ook zullen doen.

Even invullen wat ze dan denken:
Mijn kind homo? Natuurlijk niet!
Het is immers maar één op de acht die zich wel eens afvraagt of dat zo is.
Die van mij heus niet. Waarom zou hij?
’t Is toch een leuk joch, best knap om te zien ook.
Dat zal de meiden in zijn omgeving toch ook wel opvallen?
Goed, hij is wat zachter, gevoeliger dan anderen, wat minder stoer, minder macho, wat meer op zichzelf.
Maar daarom ben je toch geen homo?

Volwassenen zitten met hetzelfde

Kinderen vanaf een jaar of twaalf-dertien-veertien merken, voelen dat ze ‘anders’ zijn dan leeftijdgenoten.
Maar ouders, leerkrachten, familie, jeugdleiding enz. zien dat ook.
Docenten op middelbare scholen kunnen doorgaans de leerlingen waarvan ze vermoeden dat ze homo zijn direct aanwijzen.
In iedere klas zitten ze immers (statistisch bezien).

Jongeren die dat ‘anders’ van zichzelf door hebben, zitten letterlijk niet lekker in hun vel maar hebben vaak nog geen woorden om dat te omschrijven.
Volwassenen zitten met precies hetzelfde.
Ze voelen aan dat er ‘iets’ is, maar weten niet wat en dus zwijgen ze, jarenlang.

Als tiener heb ik het zo gevoeld en mijn mond gehouden.
En als volwassene heb ik het gezien bij jongeren en hetzelfde gedaan… Jammer!

zelfmoord

Ik zit met dat ‘vijf keer zoveel homojongeren die een einde maken aan hun leven.’
Ik heb diezelfde neiging gehad…
Uren langs het strand gelopen tussen Hoek van Holland en Den Haag , eindeloze gesprekken voerend met de ‘Lord Wanhoop’ in mijn hoofd.
Ik had de zee in willen lopen, maar had daar het lef niet voor.
Heeft niemand dat door gehad?
Kon ik zó goed toneelspelen?
Had ik zó’n groot met-mij-gaat-alles-goed-masker voor dat niemand dat heeft gezien?
Dat kan ik me niet voorstellen!
Ik denk dat mijn omgeving net als ikzelf de moed niet had om achter dat masker te kijken, om door mijn ‘hoegaathet – ogoedhoor – ballon’ heen te prikken en mijn wanhopigmakende gedachten bespreekbaar te maken.
Ik ben bang dat dat nog steeds zo is.

Maar… had ik eerlijk durven zijn over wat me bezig hield als iemand op een liefdevolle manier geprobeerd had mijn luchtballon langzaam leeg te laten lopen?
En jij?