Mijn ouders denken dat ik…

Mijn kind homo?

Volgens dat onderzoek vraagt dus 12% van jouw leeftijdgenoten zich wel eens af of hij homo is. Je bent dus niet de enige.
Maar als jíj dat vermoedt moet je niet verbaasd zijn dat je ouders dat ook zullen doen.

Even invullen wat ze dan denken:
Mijn kind homo? Natuurlijk niet!
Het is immers maar één op de acht die zich wel eens afvraagt of dat zo is.
Die van mij heus niet. Waarom zou hij?
’t Is toch een leuk joch, best knap om te zien ook.
Dat zal de meiden in zijn omgeving toch ook wel opvallen?
Goed, hij is wat zachter, gevoeliger dan anderen, wat minder stoer, minder macho, wat meer op zichzelf.
Maar daarom ben je toch geen homo?

Volwassenen zitten met hetzelfde

Kinderen vanaf een jaar of twaalf-dertien-veertien merken, voelen dat ze ‘anders’ zijn dan leeftijdgenoten.
Maar ouders, leerkrachten, familie, jeugdleiding enz. zien dat ook.
Docenten op middelbare scholen kunnen doorgaans de leerlingen waarvan ze vermoeden dat ze homo zijn direct aanwijzen.
In iedere klas zitten ze immers (statistisch bezien).

Jongeren die dat ‘anders’ van zichzelf door hebben, zitten letterlijk niet lekker in hun vel maar hebben vaak nog geen woorden om dat te omschrijven.
Volwassenen zitten met precies hetzelfde.
Ze voelen aan dat er ‘iets’ is, maar weten niet wat en dus zwijgen ze, jarenlang.

Als tiener heb ik het zo gevoeld en mijn mond gehouden.
En als volwassene heb ik het gezien bij jongeren en hetzelfde gedaan… Jammer!

zelfmoord

Ik zit met dat ‘vijf keer zoveel homojongeren die een einde maken aan hun leven.’
Ik heb diezelfde neiging gehad…
Uren langs het strand gelopen tussen Hoek van Holland en Den Haag , eindeloze gesprekken voerend met de ‘Lord Wanhoop’ in mijn hoofd.
Ik had de zee in willen lopen, maar had daar het lef niet voor.
Heeft niemand dat door gehad?
Kon ik zó goed toneelspelen?
Had ik zó’n groot met-mij-gaat-alles-goed-masker voor dat niemand dat heeft gezien?
Dat kan ik me niet voorstellen!
Ik denk dat mijn omgeving net als ikzelf de moed niet had om achter dat masker te kijken, om door mijn ‘hoegaathet – ogoedhoor – ballon’ heen te prikken en mijn wanhopigmakende gedachten bespreekbaar te maken.
Ik ben bang dat dat nog steeds zo is.

Maar… had ik eerlijk durven zijn over wat me bezig hield als iemand op een liefdevolle manier geprobeerd had mijn luchtballon langzaam leeg te laten lopen?
En jij?

Anti-homo-pamflet

Anti-homo

Ben je er van geschrokken gisteren? Gezien op het journaal?
In Amsterdam is in een wijk een pamflet in de brievenbus gegooid met daarop allerlei lelijks over homo’s, anti-homo dus.
Het is triest dat er mensen zijn die dit doen en die dat geloven.
Alsof jij en ik er iets aan kunnen doen dat we zo geboren zijn.

Tempelprostitutie

In veel grote godsdiensten zitten ze met een verleden dat homoseksualiteit afkeurt en homo’s afwijst.
Maar als je in die voor hen heilige boeken duikt, blijkt dat wat daar staat bij voorbeeld gaat over tempelprostitutie.
Als je de zegen van die god wil, hoort daar seks bij met een van de hoeren daar.
Voor een godin doe je dat met een vrouw, voor een mannelijke god met een man.
Al die boeken zeggen: niet doen.

Oversekst

Of het gaat over oversekste heteromannen en vrouwen die weer eens ‘iets anders’ willen en daarom met elkaar seks hebben.
Niet zo gek als ook daarover staat: niet doen.
Dat is God, Allah, of hoe je Hem ook noemen wilt een gruwel.
Daar word je niet gelukkig van.

Maar dat gaat niet over jou en mij. Zo zijn wij niet.
Wat daar staat kun je niet klakkeloos toepassen op ons, op alle homo’s, die 1 miljoen Nederlanders die zo zijn (6% van ruim 16 miljoen…)

Gelukkig is er ook veel verontwaardiging over dat pamflet.
Mensen schrijven boos op twitter, facebook en andere social media dat ze dit onzin vinden.
Politie en rechters en politiek bemoeien zich er mee.

Hoe wordt er op school, bij jullie thuis of in je vriendenkring over gepraat?
Het is maar een kleine minderheid is die net zo denkt als die pamfletschrijvers.
De meeste mensen staan achter ons!

Niet slecht

Je bent niet slecht of zondig of verachtelijk of minderwaardig omdat je toevallig geboren bent als homojongen en dús jongens aardiger vindt dan meisjes (of als lesbisch meisje en valt op een ander meisje.)
Wie dat denkt te lezen in zijn ‘heilige boeken’ moet maar eens goed kijken in welk verband die stukjes staan.
Dat leer je bij tekstverklaring Nederlands op school ook.
Laat je niet bang maken! Erover praten lucht op.

Mag ik dan bij jou…

Geborgenheid

Gisteren hoorde ik dit nummer op de radio en zag ik mezelf weer zitten achterin de zaal bij die roze viering.
Een jongen zong dat ‘Mag ik dan bij jou’ en de rillingen liepen over mijn rug.
Ik weet niet hoe Claudia (die componist) dat bedoeld heeft, maar voor mij paste het hier helemaal: een homojongen die verlangt naar geborgenheid.

Als ik bang ben,
als ik alleen ben,
als er een clubje is waar ik niet bij wil horen,
als er een regel komt waar ik niet aan kan voldoen,
als ik iets moet zijn wat ik nooit geweest ben…
mag ik dan bij jou?
De herkenbaarheid van dat verlangen raakte me.
Ik heb hetzelfde en volgens mij heeft dat niets met leeftijd te maken.

Mag ik dan bij jou…?
Wie is die ‘jou’ in deze situatie? God?
Ik neem aan van wel.
Aan Hem kun je vragen:
‘Mag ik dan bij jou schuilen, als het nergens anders kan?’
En ik denk dat Hij dan ‘Ja’ zegt…

Wie is die ‘jou?’
De kerk? Deze wel.
Best mooi als je daar kunt vragen:
‘En als ik moet huilen, droog jij mijn tranen dan…’
Mijn ijzige vooroordelen over kerken zijn aan het wegsmelten.

Wie is die ‘jou?’
Voor mij ook: goede vrienden,
mensen die weten dat ik homo ben en dat moeilijk vind.
Mensen waar kan ik terecht als ik met mezelf in de knoop zit,
die ik kan appen, mailen, bellen
of zomaar even binnen kan lopen voor een kop koffie.
Ik moet niet in mijn hoofd blijven malen met wat me dwars zit.

En misschien bedoelt die jongen ook wel die ene, die heel speciale vriend, zíjn vriend.
Want ‘als de liefde komt… mag ik dan bij jou?’
Dat gun ik hem, dat gun ik mezelf, dat gun ik jou…

Meer over kerk en homo-zijn in de rubriek ‘geloven’

Kerk dubbel

Roze viering

Gisterenavond naar een soort kerkdienst geweest voor en met iedereen die niet de heteroseksuele geaardheid heeft van de meerderheid.
Dat blijkt een ‘roze viering’ te heten.
Een kennis had me de uitnodiging toegestuurd en ik was gewoon nieuwsgierig.
Bij het glaasje na afloop even staan praten met een van de jongens die actief is in die kerk.
Hij is homo en weet zich hier geaccepteerd zoals hij is.
Hier krijgt hij de ruimte zichzelf te zijn, aandacht, troost, respect…
Ik dacht: ‘Je boft als jongere als je in zo’n kerkgemeenschap opgroeit.’
Er stond ook een vader met zijn arm om de schouder van zijn homozoon van een jaar of veertien, hier waren ze thuis.
Ik vond dat mooi. Zo hoort het in een kerk, denk ik.

Andere kerk

Ik weet dat er ook kerken zijn waar je niet de ruimte hebt om homo te zijn.
Daar zien ze homoseksualiteit als slecht en zondig.
Jammer en verdrietig lijkt me dat.
Alsof jij er iets aan kunt doen dat je je zo voelt.
Alsof het jouw schuld is dat je zo geboren bent.
Homo-jongeren in zulke kerken hebben het dubbel moeilijk.
Het is nog maar de vraag of ze op steun van thuis kunnen rekenen als ze aarzelend praten over hun onzekerheid en hun misschien-wel-homo-zijn.
Als je van tevoren weet dat dat problemen gaat geven, is het logisch dat je er voor kiest je mond te houden.
En je hoopt dat vol te houden tot je met goed fatsoen de deur uit kan en op jezelf gaat wonen.

Maar in die tussentijd? Moet je dan je last alleen dragen?
Lijkt mij van niet.
Net als iedere twijfelende en onzekere jongere heb je een praatpaal nodig, iemand bij wie je je verhaal kwijt kunt.
Als het niet ín je kerk kan, dan maar daar buiten.
Ik denk trouwens dat er meer kerken zijn waar je met welke geaardheid dan ook welkom bent.
Ik kan me niet voorstellen dat Gods liefde afhankelijk is van jouw wel of niet homo zijn.

Meer over homoseksualiteit en christen-zijn in de rubriek geloven

NIVEA: Niet Invullen Voor Een Ander

Ik denk dat jij denkt dat ik…

Omdat ik iets stom vind van mezelf,
ga ik er vanuit dat jij dat ook wel zal vinden.
Omdat ik iets raar vind van mezelf,
veronderstel ik dat jij dat ook wel gek zal vinden van me.
Omdat ik onzeker over iets ben,
neem ik aan dat jij dat ook wel zal zijn.
Ik heb voor jou al ingevuld wat ik denk dat jij denkt dat ik…

Projectie

Over homoseksualiteit heb ik dat ook gedaan.
Ik vond mijn eigen dromen over jongens stom
en dacht iedereen dat zou vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik vond het raar van mezelf dat ik jongens leuker vond dan meisjes
en dacht dat iedereen dat gek van me zou vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik had mijn gedachten over seks niet onder controle en schaamde me dood.
Stel je voor dat iemand daar achter zou komen.
Dat wilde ik niet. Dat zou iedereen schandalig vinden.
Dus hield ik mijn mond.
Ik betrapte mezelf op fantasieën over aardige jongens
die soms verder gingen dan alleen maar ‘aardig.’
Dat kon ik niet maken!
Dat mocht niemand weten.
Ze zouden kunnen denken dat ik homo was!
Dus hield ik mijn mond.

Allemaal voorbeelden van NIVEA:
ik vul in wat anderen denken…
En omdat je jezelf afwijst, niet accepteert, gek vindt, schuldig vindt, neem je aan dat ánderen dat ook doen.
Veel mensen doen dat, veel jongeren ook.
Zeker als je je afvraagt of je homo bent.
Maar je weet niet zeker wat een ander denkt!
Want dáár vraag je niet naar.
Dat durf je niet.
Je schaamt je voor je eigen gedachten.
Je houdt je mond…

Achteraf

Nu achteraf denk ik: had ik maar wel gepraat met een wijzer iemand die ik vertrouwen kon.
Die had hopelijk al gauw doorgehad dat ik ‘gewoon’ homo ben.
En dat het dus niet gek is dat ik jongens leuker vind dan meisjes,
dat ik eerder van jongens droom dan van mooie meisjes,
dat ik eerder fantaseer over aardige jongens dan over lieve meisjes.
Die zou zeggen dat dat helemaal niet iets is om je over te schamen.
Die zou zeggen: Er is niks mis met je: je bent alleen maar homo.