Brief aan je kerkelijke ouders

Bijgevoegd artikel is geen brief van een leeftijdgenoot.
Zo schrijven jullie niet,
zo kunnen jullie (nog) niet onder woorden brengen wat je voelt.
Maar je zal wel herkennen wat deze man schrijft.

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/09/04/Brief-als-homo-aan-gelovige-ouders

Geen keuze

Omgezet in de ik-vorm:
Mijn homoseksualiteit voelt voor mij niet als een keuze.
Het is wie ik ben en dus zit er geen aan- of uitknop op.
Ik weet niet beter dan dat dit bij mij hoort als mens.
Misschien komt dat niet overeen met jullie verwachtingen
toen ik op deze wereld werd verwelkomd.

Geen enkele ouder verwacht een homo-zoon.
Realiseer je dat de schok en de schrik dat jij homo blijkt te zijn
voor hen minstens net zo groot was als voor jou.
Waarschijnlijk hadden zij het al eerder door…
Jij hebt er niet voor gekozen homo te zijn,
je ouders hebben er niet voor gekozen een homo-zoon te krijgen.

Ouders

Wellicht voldoe ik daarmee niet aan dat wat ons is geleerd in de kerk.
In bepaalde kringen is dat zo, maar daar heb jij niet voor gekozen.
Je ouders wel…?
Die zijn daar opgegroeid, maar was dat echt hun keuze?
Wat moeten ze nu?
Ze houden van jou, maar ook van hun kerk…

Kerk

Meerdere keren heb ik vernomen dat ik onnatuurlijk ben,
dat mijn leven zich kenmerkt door een zondig bestaan,
dat ik vol zit met demonen
en dat ik toch vooral volgens bepaalde richtlijn moeten leven.

Er zijn steeds minder kerken waar zo over je gedacht wordt,
maar dat zal maar net de jouwe zijn,
die waar je hele familie kerkt…
Dan zitten je ouders klem, je opa en oma ook,
jij ook.

Eigen weg

Mijn leven wordt ingekleurd, zonder dat ik daarin zelf de regie heb.
Maar ik maak liever mijn eigen keuzes, die mij gelukkig maken.
Met of zonder de God waarmee ik ben grootgebracht.
Dat doe ik niet om jullie dwars te zitten, maar omdat ik net zoveel behoefte heb aan onvoorwaardelijke liefde als ieder ander.

Zie je wat er gebeurt?
Die schrijver gaat zijn éígen weg.
Hij moet wel, hij heeft geen andere keus.
Aan de leer van zijn kerk gaat hij kapot.
Geen mens kan leven zonder liefde.
Hij niet en jij ook niet.

Houd van me!

Daar gaat de rest van die brief over.
Je wil graag dat je ouders van je houden,
dat ze je accepteren zoals je bent,
dat ze begrijpen hoe rot je je soms voelt,
dat je thuis kunt komen met een vriend,
dat je ze nodig hebt omdat ze je ouders zijn.

Vertel ze dat dan…

 

 

Ik ben gelukkig!

Mooi als je dat kunt zeggen van jezelf.
Bemoedigend om dat te lezen.
Dat kán dus, ook als je homo bent.

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/09/12/Ik-ben-gelukkig

Precies drie jaar geleden was het een willekeurige dinsdagavond in september. Nu is het elk jaar een bijzondere datum, waarop ik me herinner dat ik hem ontmoette.
Ik had nooit verwacht de ware op een verenigingsavond van mijn christelijke studentenvereniging tegen te komen.
En juist doordat ik hem daar tegenkwam hadden we snel een klik. We hebben allebei uit de kast moeten komen in een conservatieve christelijke omgeving. Het was toen een van de eerste keren dat ik met lotgenoten, of beter gezegd ervaringsgenoten sprak.
We voelden dezelfde pijn en kenden dezelfde afwijzing en teleurstellingen.
Een week later hadden we als een puberaal stelletje ‘verkering’.

Zo kan het lopen

voor jou, voor mij, voor iedereen.
ook als je 15 of 17 bent, of 51 of 71!
Geloof je dat?
Waarom zou je het níét geloven?
Waarom zouden alleen anderen gelukkig zijn?
Zij wel… jij niet?  Onzin!

Geloof je het niet?

Moeite te geloven dat zo’n verhaal echt waar is?
Dan stuur je toch een berichtje naar die site!
Wedden dat ze bereid zijn je te laten delen in hun geluk?

Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest als ik nu ben met hem.
Ik ben nog elke dag dankbaar dat ik hem heb ontmoet
.

Zij wel…
Jij ook!

 

 

Je zal moeten kiezen…

Commentaar op de vorige blog was te verwachten…
Die komt neer op: de kerk is God niet
en: niet alle evangelische kerken over één kam scheren.

De kerk is God niet

Dat hebben  vrijwel alle kerkgenootschappen ook wel door.
Volgens het Handboek Christelijk Nederland zijn er in ons land 648.
https://www.vergadering.nu/boekhoekstra-handboekchristelijknederland.htm

Waarom hoor jij bij kerk nummer 234 en niet bij 567?
Meestal een kwestie van geboorte en opvoeding,
veel minder van een eigen bewuste keuze.

Heeft jouw kerk de enige juiste visie op… in dit geval homoseksualiteit?
Hoe kun jij dat bepalen?
Grote en beroemde theologen lukt het niet eens tot een gezamenlijk oordeel te komen.
Objectief bekeken kun jij dat dus ook niet.

Jouw homo-zijn is geen keuze, zo ben je geboren.
Jouw wel of niet christen-zijn wél.
Bij welke kerk je hoort hebben je ouders bepaald.
Of je daar blijft is jouw keuze…
Als jonge tiener heb je voor je gevoel niet veel keus.
Maar naarmate je ouder wordt is dat steeds meer je eigen verantwoordelijkheid.

Kerken bestaan uit mensen

Niet in iedere kerk van een bepaalde richting wordt gelijk gedacht over alles.
Dat geldt voor alle kerkgenootschappen.
Kerken bestaan uit mensen en mensen verschillen.
In grote lijnen zullen de leden van een kerk dezelfde overtuiging hebben, maar op onderdelen kan die verschillen.
Soms is daar bewust ruimte voor gemaakt en is het een keuze om van een bepaalde mening (visie op homoseksualiteit bijvoorbeeld) geen issue te maken.
Soms kiezen mensen met een andere mening dan de in hun kerk overheersende er toch voor daar te blijven.

En dus…

De term ‘evangelisch depressief’ van het vorige blog kwam uit het daar genoemde onderzoek.
Weet dat er ook evangelische gemeenten zijn waar homoseksualiteit geen issue is.
Weet dat er in evangelische gemeenten mensen zijn die anders denken dan de heersende opvatting in hun kerk.
Zij zijn er van overtuigd dat je ook als homo-tiener bij God altijd welkom bent, dat Hij van je houdt en je accepteert je zoals je bent.
Want dat is wat ze daar (en in veel andere kerken) geloven.

Dus als je dan toch moet kiezen…

Evangelisch depressief

Nog even een vervolg op de vorige blogs.
Niet gek dat je depressief wordt als je als homo-tiener opgroeit in een omgeving waar je niet kan en mag zijn wie je bent.
Dat is ook de conclusie van onderstaand objectief onderzoek door een niet-kerkelijke onderzoeker:

http://www.lc.nl/friesland/Evangelische-homoseksuelen-depressief-door-bejegening-kerk-23333023.html

Uit het artikel:

Aanleiding was de constatering dat de emancipatie van homoseksuelen in evangelische gemeenten moeizaam verloopt…
Op het moment dat ze uit de kast kwamen, kregen ze nogal eens te horen: je kunt het wel zijn, maar je hoeft er nog niks meer te doen.
Op dat moment ontstaat er een conflict tussen je homoseksualiteit en je geloof.

Wel zijn niet doen…

In vorige blogs is al uitgelegd dat dat niet kán zonder kwalijke gevolgen.
Dat blijkt ook uit dit onderzoek: Alle tien geïnterviewden waren door periodes van depressies gegaan die ze in grote mate toeschreven aan de manier waarop de kerk omging met hun geaardheid.

Dat jij depressief wordt omdat je niet kunt leven zoals je bent, wordt in jouw kerk gezien als een logisch gevolg van je ongehoorzaamheid.
Die heeft immers een duidelijk, door God ingegeven(?) bijbels(?) standpunt.
Jouw dips zijn dus je eigen schuld, gevolg van je eigenwijsheid niet te willen buigen voor Gods geboden.
Zeggen ze…

Wat moet je dan?

De onderzoeker stelt: kerken zouden zich veel meer bewust moeten zijn van de impact van hun bejegening.
Mooi gezegd, maar wat als jouw kerk zich dat heel goed bewust is, maar vasthoudt aan de in hun ogen enig juiste visie?
Sommigen net als jij nemen dan maar verkering in de hoop dat ‘het’ dan wel over gaat.
Sommigen trouwen zelfs en proberen als hetero te leven.

Alsof je dáár gelukkig van wordt…

Nee, dat weet je zelf ook wel, maar dat is het uitgangspunt niet van je kerk.
Het gaat niet om jouw geluk, het gaat om de eer van God.
En die wordt door jou bezoedeld als je toegeeft aan je verlangen als homo te leven.
Zeggen ze…

En dus?
Moeilijk he… je zou zo graag anders willen.
Maar dat kan niet.
Jij bent jij en je kerk is je kerk.
Jij kunt niet anders, je kerk wil niet anders.

Er komt een moment dat je zult moeten kiezen…

 

 

 

In Jezus’ Naam…!

Extreem?

Je gelooft dat het goede van God komt en het slechte van de duivel.
Homoseksualiteit is slecht, dus van de duivel.
Tegen de duivel moet je vechten, zijn aanvallen moet je weerstaan.
Dat kun je in Jezus’ Naam.
Dat mag en dat moet je geloven.
Extreem? Nou nee, als je zó gelooft eigenlijk wel logisch.

Niet alleen

Als je de strijd tegen je homoseksuele verlangens niet zelf kunt overwinnen, mag/moet je hulp inroepen van medegelovigen, van mensen in je kerk.
Die gaan dan samen met jou bidden.
De duivel in jou kan zó sterk zijn dat je hem alleen niet aan kunt.
Dan ben je bezeten en heb je bevrijding nodig.
In sommige kerken bestaat bevrijdingspastoraat,
mensen die ‘gespecialiseerd zijn’ in de geestelijke strijd
en je kunnen bevrijden van die demonische overheersing,
in Jezus’ Naam…

Niet extreem

In de bijbel kom je dit vaker tegen,
dus zó extreem of sektarisch is het niet.
Als je dit niet gewend bent, kan deze manier van denken en geloven vreemd over komen.
Maar voor wie opgroeit in zo’n kerk is dit ‘gewoon.’

Het werkt niet

Het trieste alleen is dat dit niet helpt om van je verlangen naar jongens af te komen.
Soms even, omdat je hart helemaal vol is van je geloof dat het nu voorbij is, maar na een poosje komt het toch weer terug.
Daar schrik je enorm van, want dat wil je niet.
Daar schaam je je voor en dat durf je niet te zeggen.
Dat wordt namelijk gezien als een teken van jouw ongeloof.
Jouw geloof is niet sterk genoeg en dáárom blijf je er mee worstelen.
Je gaat méér bidden, méér bijbellezen,
méér christelijke muziek luisteren.
Maar hoe krampachtiger je er tegen vecht,
hoe heviger blijven je dromen en verlangens.
Het werkt niet bij jou.

En dus?

De kans dat je daardoor depressief wordt is heel groot.
Het ligt immers aan jou?
JIJ deugt niet,
JOUW geloof is te klein,
JIJ doet het verkeerd,
JIJ faalt, JIJ schiet te kort,
JIJ bent de grote zondaar!
Hoe kun je negenennegentig keer vergeving vragen voor hetzelfde
als je nu al weet dat de honderdste keer al in je hoofd en je lijf zit?
Logisch toch dat God je ook niet meer moet…
Geloof je dit echt?

Die vijf keer zoveel zelfmoorden onder homojongeren…

Toch anders!

Er zijn steeds minder kerken waar op deze manier omgegaan wordt met homoseksualiteit.
Dat je als homo-tiener bevrijd zou moeten worden van demonische machten wordt steeds minder gelooft.
Jammer als je in een gemeenschap opgroeit waar zó over je gedacht wordt.
Daar zal je nooit jezelf kunnen zijn.
Lees meer blogs van deze site en besef dat het ook anders kan…

‘Wordt hervormd door de vernieuwing van je denken!’

https://www.schrijfwoede.nl/2018/11/01/bevrijding-homoseksualiteit-of-toch-niet/?fbclid=IwAR07pdHr2cgqMXKdJnX2oSoyhFS_SBWYZZeIiXtHJOFDHoIj_xzeVUujA8I

 

Ik hou van jou…

Kip met appelmoes

‘Liefde is niet houden van
je kunt van zoveel vrouwen houwen,
je kunt met zoveel vrouwen trouwen,
maar liefde is dat niet.
Je houdt van kip met appelmoes…’

Een oud nummer uit de tijd van je opa en oma.
Maar de vraag is nog steeds actueel:
Wat bedoelt die leuke knul als hij zegt dat hij van je houdt?
Als hij op internet geld van je vraagt weet je het nu wel…
Maar als jullie skypen, of elkaar ontmoeten?
Is zijn liefde op het niveau van kip met appelmoes,
of bedoelt hij toch meer…?

Liefde is

Liefde is: geduldig en vriendelijk zijn,
niet jaloers zijn,
niet vertellen hoe goed je bent,
jezelf niet belangrijker vinden dan een ander.

Liefde is:  een ander niet beledigen,
niet alleen aan jezelf denken,
geen ruzie maken en geen wraak willen nemen.

Liefde is: blij worden van het goede
en een hekel hebben aan het kwaad.

Door de liefde verdraag je alles wat er met je gebeurt.
Door de liefde blijf je geloven en vertrouwen.
Door de liefde blijf je altijd volhouden.

Wie christelijk opgevoed is herkent de woorden uit de bijbel.

Ik hou van jou…

Wat bedoelt een leuke jongen die dit tegen je zegt?
Wat bedoel jíj als je dat zegt tégen een leuke jongen?
Gaat het om willen hébben of om willen géven?
Verliefd zijn is ook leuk voor jezelf, natuurlijk!
Maar is er balans, evenwicht?
Zoek je elkáárs geluk?
Hij het jouwe, jij het zijne?
Liefde is mooi, liefde is leuk, liefde is kostbaar.
Terecht en logisch dat je daar naar verlangt,
om te geven én om te ontvangen.

Voor verliefde hetero’s geldt trouwens precies hetzelfde.
Wat liefde betreft zijn ze net zo!

https://www.artfulaspreycartoons.co.uk/love-isdaily-cartoon

Ken je de cartoons van Liefde is…?
Dan krijg je beter door wat liefde is.
De homo-variant moet je helaas zelf maken

Homo seks en kerk

Uit een vorige blog: Jouw mening over God en seks en homo heeft alles te maken met de kerkelijke omgeving waarin je opgroeit.
Daar wordt één bepaalde uitleg van de paar bijbelteksten over homoseksualiteit gezien als DE (enige) waarheid.

Wel zijn, niet doen

Bekende woorden in die richting:
je mag wel homo zijn, maar niet léven als homo,
wel goede vriendschap hebben met een jongen,
maar niet verliefde zijn op een jongen
en zeker geen seks.
Het verlángen daar naar alleen al is zonde.
En dus loop je vast, want dat kán niet!

Voorbeeld

Je zit met een stel vrienden naar een film te kijken.
De jongen waar je in stilte verliefd op bent zit naast je op de bank.
Die film raakt je, er zit een liefdesscène in…
Je realiseert je dat jij nooit zo je liefde zal mogen uiten,
nooit je armen om die jongen naast je heen zal mogen slaan,
hem nooit zal mogen zoenen, zijn mooi lichaam liefkozen
en jullie samen nooit van seks zullen mogen genieten zoals daar.
De tranen springen in je ogen…
Wat moet je?
De jongen naast je ziet dat en slaat troostend zijn arm om je schouder.
‘Hé, ik zie dat je verdrietig bent…’
Je bent een knul, homo, verliefd, je lijf reageert op die aanraking…
Is dat slecht, verkeerd, zondig?
Ben jíj dan verkeerd, slecht zondig?
Geloof je het zelf?

Als je dat gelooft

moet je dus nooit met vrienden een film bekijken,
moet je jezelf niet toestaan dat je verliefd wordt,
moet je direct opstaan en weggaan als je lichaam op een jongen reageert.
Als je dat gelooft zul je je altijd schuldig voelen,
zul je altijd falen, altijd tekort schieten in zelfbeheersing.
Want dat lukt je niet! Dan kan niet!

Een heteroknul die verliefd is op een meisje kan dat ook niet.
Maar dát verwacht ook niemand van hem.

En God?

God ook niet!
Je maakt jezelf kapot als je zo denkt, zo gelooft.
Die vijf keer zoveel zelfmoorden van homojongens…
Durf je te verdiepen in ándere meningen dan die van je kerk.
‘Onderzoekt alle dingen en behoudt het goede…’

 

https://beam.eo.nl/artikel/2018/10/jacob-willem-is-homo-ik-weet-dat-de-bijbel-mij-niet-afkeurt/

 

 

 

 

 

Homo seks en God…

Vorige blog:
Vrij logisch dat je gauw met seks te maken krijgt als je verliefd bent,
maar probeer het verschil te zien tussen liefde en lust.

Kerkelijk

Wie streng kerkelijk opgroeit krijgt het dan moeilijk.
Die heeft immers geleerd: dat mag niet, dat is niet goed,
dat wil God niet.
Dan kom je klem te zitten tussen je liefde voor je vriend (en de seks die daar bij komt) en je overtuiging dat God daar op tegen is.
Kies je voor je vriend krijg je problemen in je omgeving:
thuis, vrienden, kerk, school.
Kies je voor je geloof kan dat het einde zijn van je liefde.
Beide wil je niet.

En dus…?
Schipperen, polderen, van allebei een beetje?
Jullie vriendschap en liefde vast houden, maar zonder seks?
Dat zou dan moeten voor de rest van je leven…
Vraagt God dat van je?
De mensen van je kerk zeggen van wel…

Schepping

Je kent het paradijsverhaal uit de bijbel (zo nodig googelen).
Adam is alleen en verlangt naar een maatje: God geeft hem Eva.
Man en vrouw, alleen in die relatie past seks.
Eh… dat is interpretatie, uitleg, een mening…
Het kan ook anders:
God geeft Adam ‘de hulp die bij hem past.’
Adam is hetero, dus krijgt hij een vrouw.
Logisch, er moeten kinderen komen, nageslacht.
Maar als jij en ik daar geweest waren:
had God ons een leuke vent gegeven?
Dát is toch de hulp die bij óns past…
Ook interpretatie, een mening, maar waarom minder, of slecht?
Het is niet zo moeilijk de paar teksten die in de bijbel staan over homoseksualiteit anders uit te leggen dan bij jou in de kerk geleerd wordt.

Keuze

Wie je gelooft en wat je gelooft is een keuze.
Best moeilijk om anders te kiezen dan je ouders en je omgeving.
Maar het is aan jou wat je doet.
Veel hangt af van je godsbeeld, van hoe je God ziet.
Durf daar eens over te praten.

 

 

 

Er zullen altijd mensen zijn die…

Kun je het nog bijhouden, al dat nieuws over homo’s in de media?
–  In India is het verbod op homoseksualiteit in de wet geschrapt.
–  Een zwaar christelijke predikant vindt dat homo’s moeten kunnen trouwen.
–  De pastoor van een Rooms Katholieke kerk in Amsterdam is homo.
(daarvan even de link, goed om te lezen)

http://www.degaykrant.nl/2018/08/29/pastor-valkering-vredeskerk-amsterdam-kwalijk-dat-homos-worden-gediskwalificeerd/

Tja…

Er zullen altijd mensen zijn die
iets hebben tegen iedereen die niet ‘gewoon hetero’ is,
die dat zien als een afwijking, een ziekte,
een zwakheid, een misplaatste maatschappelijke hype,
een verkeerde keuze, een persoonlijke fout,
enz. enz.

Ze doen dit op grond van
bepaalde interpretaties van hun religieuze boeken,
ongeloof in de huidige wetenschap,
hun overtuiging van wat natuurlijk en onnatuurlijk is,
de mening van hun directe omgeving.

Maar je kunt niet zeggen

dat alle kerken anti-homo zijn
alle moskeeën dat zijn,
alle synagogen, alle tempels,
alle religies.

Ja, er zijn mensen die dat geloven,
die dat uitdragen in hun gebouwen en de media.
En soms is de officiële leer van die groepen ook zo.
Maar staan hun volgelingen daar nog achter?
Heel vaak niet.

Het valt best mee

In Nederland zijn zulke mensen een minderheid,
in West-Europa ook.
Terecht dat er wordt geprotesteerd
als homo’s worden uitgescholden,
gepest, gediscrimineerd, in elkaar geslagen…
Terecht dat je daar boos over bent en verdrietig,
dat je daar soms bang voor wordt.
Regelmatig hoor en lees je dat in de media
en daardoor kun je denken dat het váák voor komt.

Dat valt best mee.
Je mag ook niet stelen, niet frauderen,
niet te hard rijden, wildplassen, bramen plukken…
Toch gebeurt dat.
Zulke mensen zullen er altijd zijn.
Maar de meesten willen, bedoelen en doen het goed,
ook voor ons als homo’s.
Dat merk je als je uit die kast komt…

Laat je niet bang maken!

 

Streng religieus en homo

Helaas geeft dat nog wel eens problemen.
Op de site van Wijdekerk lees je de verhalen uit zwaar-christelijke hoek, maar die zijn te schrijven vanuit alle fundamentalistische religieuze stromingen.

Dit is zo’n noodkreet uit de biblebelt:

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/08/15/In-liefde-samenleven

Wanhoop

Ik wil op de barricades gaan, het van de daken schreeuwen.
Want het doet zo’n pijn.
Ik wil billboards op het centraal station
en zweefvliegtuigjes met lappen tekst over Werkendam.
Want het is niet eerlijk.
Ik wil springen zodat de veengrond onder Staphorst beeft.
Ik zou nachten kunnen schreeuwen in de straten van Genemuiden
dat ze gemeen zijn,
dat het niet mijn schuld is,
dat ik er niets aan kan doen, dat ik homo ben.

Maar ik weet dat het niets zou uitmaken.
Dat ze het niet zullen begrijpen.

Herkenbaar?

Heb je hier zelf mee te maken?
Dan zul je dit herkennen.
Je voelt dezelfde pijn, je zou hetzelfde willen uitschreeuwen.
Maar je weet dat het zinloos is.
Je zult nooit kunnen voldoen aan de normen van die omgeving,
nooit passen in hun ideaalbeeld van hoe jongens behoren te zijn.
Want je bent homo, zo geboren
en dat zal nooit veranderen.

Niet jouw leven?

Wees blij! Die jongens hebben het niet gemakkelijk!
Besef dat ze knel zitten.
Maak ze niet belachelijk.
Erken dat je ook niet weet wat ze het beste kunnen doen,
maar bied ze je vriendschap aan.
Laat hen merken dat ze er niet alleen voor staan.
Eenzaamheid is een van hun grootste problemen,
het idee hebben dat niemand je begrijpt…

Adviseer hen te bellen met de kindertelefoon,
te praten met mensen búiten die gemeenschap,
niet te zwichten voor de druk dan toch maar te trouwen in de hoop dat ‘het’ wel over zal gaan.

Ze zullen moeten volhouden,
tot ze oud genoeg zijn om hun eigen weg te gaan…