Flikker op!

Homo op school

Vaak durven homojongeren op school
niet te laten merken dat ze homo zijn.
Ze zijn bang dat ze eruit liggen,
dat hun vrienden hen niet meer moeten
en dat ze gepest gaan worden als dat uit komt.
Bang voor: Flikker op!
Die angst is terecht, want soms gebeurt dat.
Maar de praktijk is ook dat ze meestal wél
de hulp en steun krijgen die ze nodig hebben.

Dit Youtubefilmpje is bedoeld voor VMBO-leerlingen,
maar op andere scholen kan het net zo gaan.

https://www.youtube.com/watch?v=G8G0SQo7ZgI&t=615s

Vrienden-klasgenoten moeten vaak even wennen aan het idee
dat iemand die ze al jaren kennen ineens homo blijkt te zijn.
Het is ook niet zo gek dat ze zich bedonderd en
voor de gek gehouden voelen als dat zo lang verzwegen is.

Praat er eens over met je mentor, ouders, familie, vrienden
hoe je het beste uit de kast kunt komen.
Hoe langer je dat uit stelt, hoe moeilijker dat wordt…

Homootje pesten

Geweld

Citaat uit een uitzending van Spuiten & Slikken:
‘Zeven van de tien LHTB‘ers krijgt te maken met geweld, fysiek of verbaal.’

Je ziet het op

https://www.youtube.com/watch?v=SeFbX4pikkY

In begrijpelijker taal: Zeven van de tien lesbies, homo’s transgenders en biseksuelen krijgt welk eens rotopmerkingen naar zijn (haar) hoofd of wordt in elkaar geslagen.

Pesten heeft gevolgen

Heftig en verdrietig om te zien en te horen,
trieste realiteit voor jongeren die hier mee te maken krijgen.
Dit kan grote gevolgen hebben…

Het positieve van dit filmpje is dat iedereen in dit programma het belachelijk en onzinnig vindt dat dit gebeurt.
Dat zeggen ze ook duidelijk.
Het is echt maar een kleine minderheid die zo doet.
Gelukkig krijgt die steeds minder ruimte.

Leugen

Maar het gevaar is dat je bang en onzeker wordt,
dat je je terug trekt en je best doet vooral niet te laten merken
dat je ook zo bent.
Dat is jammer, want je bent niets minder dan een ander!

Niet gaan denken dat iedereen tegen je is,
dat ‘ze’ je niet meer moeten als ze doorhebben dat jij zo bent.
De grote meerderheid staat achter je,
leeftijdgenoten en volwassenen.
Zeker weten.

Dus: praat er over, zoek hulp, steun, troost.
Helemaal als je slachtoffer bent van pesterijen.

Maar ik wíl geen homo zijn!

Ik wil geen homo zijn!

Zou je het erg vinden als je homo zou zijn?
Ik wel vroeger, en dus wilde ik die vraag niet stellen aan mezelf.
Niet over nadenken.
Ik wíl geen homo zijn en dus bén ik geen homo!

Herkenbaar? Dan weet je ook dat het niet werkt.
Je hebt immers geen keus.
Je bent homo of je bent het niet.
Zo ben je geboren.
Als je geen homo bent, zul je het ook niet worden.
Als je wél homo bent, kun je proberen dat te ontkennen,
kun je je gaan gedragen alsóf je hetero bent,
maar vroeg of laat kom je er achter
dat je bezig bent jezelf kapot te maken.

Ik vond het vreselijk toe te moeten geven dat ik homo ben.
Het heeft lang geduurd voordat ik dat accepteerde van mezelf.
Ik had het idee dat ik iemand móést zijn, die ik niet wílde zijn.

Ik ben homo

Ja, als je zo tegen jezelf aankijkt is homo-zijn erg.
Dan maak je het voor jezelf heel moeilijk.
Ik had een psycholoog nodig om me duidelijk te maken waar mijn depressiviteit vandaan kwam.
Nu denk ik: was ik maar eerder eerlijk geweest tegen mezelf…
Ik weet het: beter laat dan nooit, maar toch…

Nog niet uitgegroeid

Hetero, of toch homo?

In Nederland wonen zo’n 200.000 jongeren tussen de 12 en de 15.
12% daarvan vraagt zich wel eens af of ze homo zijn.
Dus 24.000 zitten met de vraag: Ben ik hetero, of toch homo?
Maar… van de volwássenen is 6% homo.
De helft van die twijfelende tieners is dus uitgegroeid tot ‘gewone’
hetero mannen en vrouwen.
Hoe dat kan?
Omdat je nog midden in je puberteit zit!

Meer dan een lijf

Je bent geen kind meer, maar ook nog niet uitgegroeid,
nog niet volwassen.
Je lijf misschien al wel, maar je bent veel meer dan een lichaam.
Je hebt ook te maken met je verstand, je wil, je emoties,
met het groeien van je verantwoordelijkheidsbesef,
van mooi en lelijk, van goed en kwaad, van je smaak,
van wat je lekker vindt, leuk vindt en ga zo maar door.
Een van die groeipunten is je sociale ontwikkeling.
Toen je acht was speelde je als jongen liever met jongetjes dan met meisjes.
Voor toen was dat normaal.

Sociaal nog niet volwassen

De meeste jongens (94% dus, 100 – 6) krijgen ergens tussen hun 10e en 18e belangstelling voor meisjes.
Dat hangt af van het groeitempo van je sociale ontwikkeling.
Als jij op de 14e nog niets om meisje geeft,
wil dat dus niet automatisch zeggen dat je homo bent.
Het zou best kúnnen dat jij een van die 6% bent.
Maar het kan ook dat je sociaal nog niet uitgegroeid bent.

Praat erover

En dus… praat er over.
Praat met volwassenen die je vertrouwt, bel de kindertelefoon,
blijf niet in je uppie rondlopen met die gedachten in je kop.
Je hebt 50% kans dat ze waar zijn en dat je homo bent,
maar ook 50% dat ze niet waar zijn
en dat je over een paar jaar merkt dat je toch op meisjes valt.
Allebei is goed!!
Met allebei kun je heel gelukkig worden.
Gun jezelf de tijd om dat zeker te weten.
Laat je niet opjutten door wat ánderen vinden of zeggen over je.
De grootste schreeuwers zijn vaak de meest onzekere jongens…

Homojongeren maken zelf een eind aan hun leven

Zelfmoord

Volgens onderzoek vijf keer zo veel homo- als heterojongeren.
Homo-tieners die zelfmoord plegen…
Meisjes meer dan jongens, maar toch…
Het aantal dat zelfmoord overwogen heeft is nog veel groter.

Zelfmoord vinden we zo’n hard woord, zo cru, veroordelend.
Tegenwoordig noemen we het zelfdoding.
Maar het is precies hetzelfde
Meer homo- dan heterojongeren kunnen het leven niet aan.
Jongens en meiden die leugens geloven,
die denken dat ze geen toekomst hebben,
die niet weten wat ze moeten met hun anders-zijn,
die ervan overtuigd zijn dat ze nooit gelukkig kunnen worden.
Triest en heftig!

Waarom praten ze daar niet over?
Durven ze dat niet? Uit schaamte?
Vaak komt het daar wel op neer.
Want je droomt van andere leuke jongens.
Je lijf raakt opgewonden als je een aardige knul naar je lacht
Je stoeit niet met leeftijdgenoten uit angst dat die dat merken.
Dat kan niet, dat mag niet, dat hoort niet.
Je bent bang dat ze je belachelijk maken als ze dat weten.
Dat denk je tenminste…

Je hebt een geheim en dat draag je met je mee,
alleen, niemand mag het weten.
Jongens die aardig tegen je doen, die vriendschap zoeken,
houd je op een afstand.
Stel dat ze er achter komen dat je homo bent…

Praat er over

Hoe lang wil je dat volhouden?
Als je er niet over praat, glijd je hoe langer hoe verder naar beneden
en word je steeds eenzamer en depressiever.
Tot je geen uitweg meer ziet…

Laat het niet zo ver komen!
Praat er wél over!
Of in ieder geval: neem je voor dat te doen.
Blijf niet in je uppie in kringetjes ronddraaien in je hoofd.
Het leven is veel te mooi om er nu al uit te stappen.
En…het hóéft ook niet.

Gelukkige homo’s

Ook als homo kun je mooi, leuk, gezellig, gelukkig leven opbouwen!
Vraag maar aan die 5,99 % die dat wél lukt!

Je bent niet de enige gek!

De enige

Ik heb lang gedacht dat ik de enige ‘gek’ was die zo raar dacht
en fantaseerde en droomde over jongens.
Van klasgenoten hoorde ik dat die dat deden over meisjes.
In mijn tijd bekeken we seksboekjes in de pauze.
Jullie wisselen sites uit.
Ik had niks met die blote meiden, meer met de leuke jongens…
Maar ik was de enige, dacht ik…
Dat kon ik dus nooit laten merken.
Ik deed altijd een beetje lacherig en stoer mee,
maar van binnen voelde ik me doodongelukkig.
Ik was de enige idioot…

Er zijn er veel meer!

Nu weet ik dat er ook toen veel meer jongens geweest zijn als ik.
Googelend op het aantal homo’s kom je uit op zes procent:
zeven procent mannen en vijf procent vrouwen.
Dat was vroeger ook al zo, maar niemand wist dat van elkaar.

Van elke vijftien jongens die je kent er één homo.
In je voetbalelftal ben je misschien de enige, op je voetbalclub niet.
Misschien denk je in je klas de enige te zijn, op je school zeker niet.
Bij jou in de straat weet je het van niemand,
maar in je dorp, in je stad zijn er veel meer.

Troost

Als niemand mag weten dat je homo bent,
kan ook niemand je helpen en troosten.
Dan is er niemand bij wie je terecht kunt met je vragen en je twijfel.
Op internet kun je van alles opzoeken
en op forums anoniem al je vragen stellen,
maar een digitale arm om je schouder biedt weinig troost…
Ik had eerder open kaart moeten spelen.
Er waren best mensen die ik vertrouwde:
een leraar op school,
een tante,
mijn oudere zus…
Ik heb het niet gedaan, ik durfde niet.
Ik hoop dat jij meer lef hebt…

Waarom deze site?

Als opa

Waarom begin je als opa een site voor tienerjongens die zich afvragen of ze homo zijn?
Dat slaat toch nergens op? Of wel…?
Misschien heb jij iets aan mijn levenservaring.
Misschien voorkomt deze site dat je dezelfde fouten maakt als ik.
Daarom ben ik gaan schrijven!

Het klopt niet

Homo-jongens zijn gemiddeld 12 jaar en 6 maanden oud als ze
doorkrijgen en aanvoelen dat ze anders zijn dan hun leeftijdgenoten.
Gemiddeld! Dus een paar jaar jonger kan ook…
Zo’n vreemd gevoel van: het klopt niet.
Nog niet concreet, beetje eng, bedreigend.
Ik was een jaar of vijftien toen ik daar het kaartje ‘homo’ op plakte.
En toen sloeg ook de schrik toe: Help, wat moet ik hier mee? .
Niks dus! Mond dicht, wegduwen, negeren, niet aan denken,
net doen alsof je ‘normaal hetero’ bent.
In mijn geval: verkering nemen, trouwen,
kinderen krijgen, kleinkinderen krijgen.
En al die jaren zwijgen,
lichamelijk en geestelijk langzaam kapot gaan.

Het gaat niet over

Ik ben zo stom geweest te denken dat mijn verlangen naar jongens wel over zouden gaan.
Niet dus, nooit!
Dat ik homo ben stond al vast bij mijn geboorte.
Met 12 -13 -14 kreeg ik dat door, maar ik wou het niet accepteren.
Ik droomde van jongens, later van mannen.
Mijn lijf reageerde op jongens, later op mannen.
Dat is altijd zo gebleven.
Jammer dat ik er zó lang over gedaan heb om te accepteren,
dat ik ‘gewoon’ homo ben
Ik had een ander leven kunnen hebben:
leuker, gezelliger en gelukkiger…

Hopelijk helpt deze site je om wel je mond open te doen.
Het leven is veel te mooi om het te laten verknallen!