Vreemd

Je mag wel homo zijn, maar het niet laten merken.
Dat is zo’n beetje de strekking van het laatste onderzoek naar de acceptatie van lhbti-ers in Nederland dat 18 mei verscheen.

Citaten uit een column in de Gaykrant…

http://www.degaykrant.nl/2018/05/18/vreemd/

Wat hebben mensen tegen ons?

Wij zijn geen hooligans die na een wedstrijdje gay-voetbal de binnenstad kort en klein slaan.
Wij slaan geen heteroseksuelen in elkaar omdat wij ze bekrompen vinden.
Wij gaan niet langs de deuren om zieltjes voor onze roze kerk te winnen.
Wie niet langer bij ons groepje wil horen, mag ons verlaten zonder dat daar doodstraf, uitsluiting of verkettering op staat.

Voor homo’s geldt juist vaak

dat wij trendsetters zijn,
dat we uitmunten in kunst, cultuur, letteren en communicatieve vaardigheden,
dat we tolerant, vooruitstrevend en liefdevol zijn,
kortom, dat we vredelievend zijn
en dat wij alleen maar het beste met iedereen en met heel de wereld voorhebben.

Laten we de boel eens omdraaien:

Alle ouders, opvoeders, docenten, alle weldenkende wezens zouden apetrots moeten zijn als een jongere haar of zijn coming-out heeft.

De regenboogvlag zou uitgestoken moeten worden en iedere burgemeester zou de nieuwkomer een hand moeten komen geven.

“Hoera,” zou hij moeten zeggen, “Weer geen opruier, geen hooligan, geen hangjongere, geen treitervlogger, geen mocromaffioso, geen draaideurcrimineel, geen aso in onze gemeente.

Van harte gefeliciteerd,
hier heb je een bos roze rozen en een dikke zoen.”

Dát zou toch leuk zijn
mooi, goed en herkenbaar…
Jij bent jij
en daar hoef je je niet voor te schamen!

Je moeder uit de kast

uit het verhaal van een vrouw die je moeder had kunnen zijn:

Ik was 17 toen ik voor het eerst verliefd werd.
Alleen kende ik het woord homoseksualiteit toen nog helemaal niet.
Ik weet nog goed dat ik in bed lag en dacht:
waarom krijg ik dat meisje niet uit mijn hoofd?
Later, op een verjaardag, kwam dat meisje uit de kast…

https://verscheurd.nl/als-je-moeder-uit-de-kast-komt/

Ik kreeg het gevoel dat ik heel slecht was van binnen.
De angst sloeg om zich heen, ik werd bang voor mezelf,
bang om te leven
Ik probeerde zo hard mogelijk om de gevoelens er niet te laten zijn.
Je kan ook best leven met een man, dacht ik …

Ze trouwt en krijgt kinderen, wordt depressief,
na jaren huwelijk toch gescheiden, de kinderen bijgepraat.

Ik heb ze met name op het hart gedrukt dat het allerbelangrijkste is om dicht bij jezelf te komen.
Je mag als puber leren om van jezelf te leren houden zoals je bent.
Met alles wat je van binnen voelt en denkt.
Heb uw naaste lief als uzelf. Hou van jezelf!
En dan kun je van anderen houden.
Dat is het uitgangspunt om een stabiel leven te gaan leiden.

Aansluitend vertelt haar zoon hoe hij tegen zijn moeder aankijkt.

Herkenbaar?

Dat zijn de verhalen uit die tv-serie ‘Ouders uit de kast’ ook.
Daar hoor en zie je hetzelfde.

https://www.npo3.nl/ouders-uit-de-kast/KN_1698299

Ouders die op jouw leeftijd geen homo konden of durfden te zijn,
toch trouwden, kinderen kregen en volkomen vastliepen…

Laat het niet jouw verhaal worden over 20-30-40 jaar!