Streng religieus en homo

Helaas geeft dat nog wel eens problemen.
Op de site van Wijdekerk lees je de verhalen uit zwaar-christelijke hoek, maar die zijn te schrijven vanuit alle fundamentalistische religieuze stromingen.

Dit is zo’n noodkreet uit de biblebelt:

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/08/15/In-liefde-samenleven

Wanhoop

Ik wil op de barricades gaan, het van de daken schreeuwen.
Want het doet zo’n pijn.
Ik wil billboards op het centraal station
en zweefvliegtuigjes met lappen tekst over Werkendam.
Want het is niet eerlijk.
Ik wil springen zodat de veengrond onder Staphorst beeft.
Ik zou nachten kunnen schreeuwen in de straten van Genemuiden
dat ze gemeen zijn,
dat het niet mijn schuld is,
dat ik er niets aan kan doen, dat ik homo ben.

Maar ik weet dat het niets zou uitmaken.
Dat ze het niet zullen begrijpen.

Herkenbaar?

Heb je hier zelf mee te maken?
Dan zul je dit herkennen.
Je voelt dezelfde pijn, je zou hetzelfde willen uitschreeuwen.
Maar je weet dat het zinloos is.
Je zult nooit kunnen voldoen aan de normen van die omgeving,
nooit passen in hun ideaalbeeld van hoe jongens behoren te zijn.
Want je bent homo, zo geboren
en dat zal nooit veranderen.

Niet jouw leven?

Wees blij! Die jongens hebben het niet gemakkelijk!
Besef dat ze knel zitten.
Maak ze niet belachelijk.
Erken dat je ook niet weet wat ze het beste kunnen doen,
maar bied ze je vriendschap aan.
Laat hen merken dat ze er niet alleen voor staan.
Eenzaamheid is een van hun grootste problemen,
het idee hebben dat niemand je begrijpt…

Adviseer hen te bellen met de kindertelefoon,
te praten met mensen búiten die gemeenschap,
niet te zwichten voor de druk dan toch maar te trouwen in de hoop dat ‘het’ wel over zal gaan.

Ze zullen moeten volhouden,
tot ze oud genoeg zijn om hun eigen weg te gaan…

Dan moet je 113 bellen…

zelfmoordpreventie

Heftig onderwerp, zelfmoord, zelf een einde maken aan je leven
omdat je niet meer weet hoe je verder moet.
Moet daar een blog over komen?
Ja dus!
Onderstaande link is gekopieerd toen de 113 preventieboot mee voer bij de canalparade van Pride Amsterdam deze zomer.

http://nos.nl/nieuwsuur/artikel/2186453-zelfmoordpreventieboot-moet-suicidaliteit-onder-lhbt-ers-bespreekbaar-maken.html

In dat stuk vertelt een jongen over zijn tijd op de middelbare school,
dat hij zich een enorme sukkel voelde, niets waard,
dat niemand het voor hem op nam…
Vanuit wanhoop ontstaat vanzelf de gedachte:
ik wil hier weg, ik kan beter dood zijn.
Bijna de helft van de homo jongeren heeft dat wel eens gedacht?
Jij ook?
Ik wel, en niet alleen toen ik jong was…

alleen

Je verlangt er naar dat ouders en vrienden je accepteren.
Maar ouders durven er vaak niet uit zichzelf over te beginnen,
je vrienden ook niet.
En jongeren durven het niet te zeggen thuis.
Bij vrienden doe je ook liever ‘gewoon’ mee met de anderen.
En dus blijf je alleen worstelen…

Maar… als je niet praat kun je ook geen steun krijgen,
niet geholpen worden…

Dan kun je je zo hopeloos en ellendig voelen dat je de (levens)moed op geeft.
Dan ben je niet gek, maar dan heb je iemand nodig om tegenaan te praten, iemand die je begrijpt.
Laat jezelf niet zó ver weg zakken dat je serieuze plannen gaat maken uit het leven te stappen.

Dan moet je 113 bellen…

Ook wel slim om van tevoren op déze site te kijken,
ook als het nu best goed gaat met je…

https://www.113.nl/