Vreemd

Je mag wel homo zijn, maar het niet laten merken.
Dat is zo’n beetje de strekking van het laatste onderzoek naar de acceptatie van lhbti-ers in Nederland dat 18 mei verscheen.

Citaten uit een column in de Gaykrant…

http://www.degaykrant.nl/2018/05/18/vreemd/

Wat hebben mensen tegen ons?

Wij zijn geen hooligans die na een wedstrijdje gay-voetbal de binnenstad kort en klein slaan.
Wij slaan geen heteroseksuelen in elkaar omdat wij ze bekrompen vinden.
Wij gaan niet langs de deuren om zieltjes voor onze roze kerk te winnen.
Wie niet langer bij ons groepje wil horen, mag ons verlaten zonder dat daar doodstraf, uitsluiting of verkettering op staat.

Voor homo’s geldt juist vaak

dat wij trendsetters zijn,
dat we uitmunten in kunst, cultuur, letteren en communicatieve vaardigheden,
dat we tolerant, vooruitstrevend en liefdevol zijn,
kortom, dat we vredelievend zijn
en dat wij alleen maar het beste met iedereen en met heel de wereld voorhebben.

Laten we de boel eens omdraaien:

Alle ouders, opvoeders, docenten, alle weldenkende wezens zouden apetrots moeten zijn als een jongere haar of zijn coming-out heeft.

De regenboogvlag zou uitgestoken moeten worden en iedere burgemeester zou de nieuwkomer een hand moeten komen geven.

“Hoera,” zou hij moeten zeggen, “Weer geen opruier, geen hooligan, geen hangjongere, geen treitervlogger, geen mocromaffioso, geen draaideurcrimineel, geen aso in onze gemeente.

Van harte gefeliciteerd,
hier heb je een bos roze rozen en een dikke zoen.”

Dát zou toch leuk zijn
mooi, goed en herkenbaar…
Jij bent jij
en daar hoef je je niet voor te schamen!

Hockey-homo

Een link uit de Gaykrant…

Gewoon lezen.
Bemoedigend, verhalen als de jouwe en de mijne…
    ‘Hockey was alles voor me. Tot dat ene moment.
Ik besefte dat ik een groot geheim had.
Een geheim dat niemand mocht weten en alleen van mij was.
Juist daarom verloor ik mijn plezier.
En ik was nog geen 16 jaar oud.’’  

Wat dat geheim was, kun je wel raden: hij is homo.
Hockey-homo… kan niet!

http://www.degaykrant.nl/2017/12/03/mijn-verhaal/

 Angst

Uit angst dat zijn geheim ontdekt wordt, stopt hij met hockey.
Was dat nodig.
Of heeft hij het zichzelf nodeloos moeilijk gemaakt?
Terugkijkend op die periode zegt hij nu:
   ‘…  er was op dat moment niemand die me kon helpen.
Niet omdat ze dat niet wilden.
Wel omdat ze niet wisten wat er aan de hand was.
Of omdat geen coach de situatie creëerde waarin jezelf zijn
minstens zo belangrijk was als hoe hard je kon rennen.’

Uit de kast

Tja… je omgeving heeft vaak wel door dat er ‘iets’ is met je.
Maar als jij vol houdt dat er ‘niets’ is, kan niemand je helpen.
Er zijn steeds meer sportverenigingen die bewust beleid maken om te voorkomen dat je je als homo niet op je gemak zou voelen in je team.
Maar dan zal je wel uit die kast moeten…

https://www.hdmonline.nl/index.php?page=4399&sid=4

http://www.omroepwest.nl/nieuws/3518340/Hockeyclub-hdm-We-schelden-niet-meer-met-het-woord-homo

De slotopmerking van die blog is een bemoediging:
    ‘Mijn geheim bleek minder zwaar te zijn dan ik dacht.
Alsof je een pak drinken optilt waarvan je denkt dat het vol zit,
maar eigenlijk nog maar een slok in te vinden is’