Het komt allemaal goed

‘Stil maar, niet huilen,

het komt allemaal goed.’
Hoe vaak heb je dat gehoord als kind?
Misschien nu nog wel.
Is dat waar?
Als kind denk je niet na over die vraag.
Je laat je troosten,
die arm om je heen voelt veilig
en zonder nadenken accepteer je die opmerking:
het komt allemaal goed.

Het is niet zo erg

Je was gevallen, je knie bloedt, je huilt
en de buurvrouw, of de juf, of je moeder zegt:
‘Stil maar, niet huilen, het is niet zo erg.’
Bedoeld als geruststelling, als troost:
dit vervelende is tijdelijk, het gaat voorbij,
zo meteen is het over.
En vaak is dat ook zo en klopt dat ‘het is niet zo erg.’

Maar als het wél erg is?

Als je na een ongeluk in het ziekenhuis terecht komt
en de rest van je leven in een rolstoel zit?
Of als de sfeer in huis steeds slechter wordt,
de situatie onhoudbaar en je ouders echt gaan scheiden?
Als je na lang aarzelen uit de kast komt
en dat in je omgeving niet geaccepteerd wordt?
Als je je wanhopig, alleen en onbegrepen voelt
en niet weet hoe je verder moet met je leven?
Komt het dan nog steeds allemaal vanzelf wel weer goed?
Was het maar waar!

De tijd heelt alle wonden

Dat zou je wel willen, heel graag willen…
Toch is het wel een beetje waar.
Na een poosje ontdek je in die rolstoel dat je kunt leren blij te zijn met de dingen die je nog wel kunt en ook dán gelukkig kunt zijn.
Het verdriet en de pijn van de scheiding van je ouders slijt,
wordt minder, je went aan de nieuwe situatie,
je gaat ook de voordelen zien voor je ouders,
hun nieuwe mogelijkheden om gelukkig te worden.
Jouw gevoel van wanhoop en machteloosheid wordt ook minder,
je leert accepteren dat je bent zoals je bent,
om te gaan met je niet-zijn-zoals-de-meerderheid om je heen.

Komt het allemaal goed?

Nee, niet altijd en ook niet van zelf!
Veel hang af van je eigen keuzes,
je eigen beslissingen,
je eigen reacties.
En littekens blijven, in je lijf en in je ziel,
net als de pijnlijke blauwe plekken daar…
Maar als je er goed mee om gaat,
kun je ook gelukkig zijn
en worden.

Dat gaat niet vanzelf,
maar je kunt het wel leren…