Hoopvol leven

Waar hoop je op?
Dat je (eindelijk) de moed op kunt brengen uit de kast te komen?
Dat je ouders, je familie, je school, je vrienden je zullen accepteren als je dat doet?
Dat je kerk en je jeugdgroep daar niet moeilijk over gaan doen?
Blog naar aanleiding van het boek van Wesley Hill met die titel…

Herkenbaar en schrik

Als tiener wist Wesley twee dingen absoluut zeker: dat hij christen én homo is.
In sommige kerken is dat onmogelijk, in de meesten kan dat.

In ‘genezing’ van homoseksualiteit gelooft hij niet.
Dat is ook de visie van verreweg de meeste kerken.

en evenmin dat God seksuele relaties tussen mensen van hetzelfde geslacht goedkeurt.
Eh… Hij gelooft dat, maar ís dat zo?

Daarom kiest hij voor de zware, maar naar eigen zeggen toch ook hoopvolle weg van een celibatair leven.
Hij zegt dat te ervaren dat als een ‘hoopvol leven.’
Moet jij dat dan ook?
Zit je helemaal fout als je dat níét kan of wil?

https://visie.eo.nl/2019/01/wesley-hill-is-christen-homo-en-bewust-celibatair/

Waarom die keuze?

Wesley stelt dat
Voor wie de Bijbelse gegevens serieus neemt, er uiteindelijk slechts twee opties mogelijk zijn: het huwelijk, als een verbond tussen een man en een vrouw, of het celibaat.
En dáár zit hem de kneep!
Is dat zo?
Neem je je geloof en de Bijbel níét serieus als je daar anders over denkt?
De kerken van de Nashville-verklaring vinden van niet.
Die zijn overtuigd van hun eigen gelijk
en ieder die daar anders over denkt leeft in zonde.
Maar ís dat zo?

 Durf eens iets anders

Zit je in zo’n kerk en loop je daar vast, durf dan ook eens te googelen op Justin Lee en zijn boek ‘Verscheurd.’
Die is ook christen en wil zich ook houden aan wat de Bijbel zegt.
Toch komt hij tot heel ándere conclusies.
Een stuk meer hoopvol!

https://verscheurd.nl/over-het-boek/over-justin/

https://verscheurd.nl/

 

 

Love, Simon

Film

De film is uit, het boek al eerder.
Echt rijk-Amerikaans: 17 jarigen die in grote auto’s rijden
en voor schooltijd nog even bij Starbucks langs gaan voor koffie.
Toch is de situatie herkenbaar: homo zijn en dat verbergen.
Je bent normaal, je leeft normaal, je doet normaal,
net zoals iedereen, behalve… je bent gay.
Op je dertiende weet je het zelf, maar je zwijgt er over.
Niemand mag het weten.
Hoe lang houd je dat vol?
Hoe lang wíl je dat volhouden?
Via Youtube kun je iets van de sfeer proeven…

https://www.youtube.com/watch?v=JPBe9CQfxpQ

https://www.youtube.com/watch?v=NWYcWJ75NH8

Verboden

Ook even wat van de commentaren lezen…
Er zijn landen waar de film verboden is,
waar je geen homo mag zijn,
waar je in de gevangenis terecht komt, of nog erger.
Moeilijk en verdrietig als je gay-geboren in die cultuur opgroeit.
In die reacties proef je het verdriet van die jongens.
Je boft dat je in Nederland woont.

Nog zo’n trieste noodkreet

“AHH AHHH GOD HELP ME JESUS”
Wat doet die met je?
Boos? Verdrietig?
Belachelijk? Stom!
Medelijden? Arme goser!
Waarschijnlijk herkent hij zichzelf in Simon,
is hij, denkt hij, voelt hij, verlangt hij hetzelfde.
Maar thuis, in zijn kerkelijke cultuur mag dat niet,
kan dat niet, is dat slecht, verkeerd, zonde,
moet hij daartegen vechten,
die neiging onderdrukken en vooral niet aan toegeven.

Belachelijk en stom?
Tja, je zal maar in zo’n gezin opgroeien,
naar een school en een kerk gaan waar zo gedacht wordt,
met zo’n godsbeeld, zo’n besef van goed en kwaad.
Daar kies je ook niet voor, daar word je geboren.
In Nederland net zo als in Amerika.

En dus?

Als jouw reactie ook is God help me Jezus:
lees de blogs uit de categorie GELOVEN van deze site.
Googel op christen en homo
en ontdek dat die combinatie wél mogelijk is.
Zoek hulp, contact, mail, chat, bel: praat erover!

Is jouw omgeving positiever,
zijn jouw omstandigheden gemakkelijker?
Dan heb je mazzel,
dan kun je gemakkelijker open zijn over wie en hoe je bent.
Maar dat zul je wel zélf moeten doen…

Graag een beetje begrip voor jongens die het thuis moeilijker hebben.