Niet altijd naar je ouders luisteren

Depressief

In een oud boek over depressiviteit staat een rijtje ‘verboden zinnen,’ die ouders nooit tegen hun kinderen zouden moeten zeggen:

–   Van jou kan niemand houden! (afwijzing)
–   Wat ben jij stom zeg! (neerhalen)
–   Hoe komt het dat je maar tweede bent? (perpectionisme)
–   Het wordt nooit iets met jou! (negatieve voorspelling)
–   Waarom ben je niet net zo als je broer? (negatieve vergelijking)
–   Het is jóúw schuld dat je vader en ik ruzie hebben (zwartepiet)
–   Kijk nou eens hoe kinderachtig je bent! (beschamen)
–   Wat een rotjoch ben jij! (schelden)
–   Ik dóé je nog eens wat! (bedreigen)
–   Wat dóé je me aan, na alles wat ik voor je gedaan heb! (schuld aanpraten)

Volgens dat boek kunnen te veel van dit soort opmerkingen leiden tot depressiviteit bij jongeren.
En dat staat niet eens in verband met iemands geaardheid.
Hetero-tieners krijgen dit net zo te horen van niet zo wijze ouders.
Maar als dit gekoppeld wordt aan je homo-zijn komt het harder aan.
Het zelfmoordpercentage bij jongeren ligt hoog;
bij homo-jongeren vijf keer zo hoog als bij hetero’s…

Het slaat nergens op

–  Waarom zou niemand van jou kunnen houden?
Alleen maar omdat je ouders daar (even) moeite mee hebben?
–  Hoezo ben jij stom?
Iedereen doet wel eens iets wat hij beter niet kan doen.
–  Waarom zou het niets worden met jou?
Alleen maar omdat je niet bent zoals je ouders hopen?
–  Jij bent je broer niet en dat zal je ook nooit worden; jij bent jij!
–  Dat je ouders ruzie maken doen ze zélf
–  Hoezo bén jij kinderachtig?
Misschien dóé je dat wel eens, maar dat is iets anders.
–  Jij bent geen rotjoch! Onzin, jij bent jij, uniek;
laat je dat niet afpakken.
–  Dreigen met geweld is een teken van onmacht.
–  Het is niet jouw schuld dat je niet kunt voldoen aan de wensen van je ouders.

En dus?

Niet geloven als je ouders dat soort opmerkingen tegen je maken.
Niet geloven als docenten dat doen, of andere boze volwassenen.
Ook niet fel tegenin gaan, dat maakt ze alleen maar bozer.
Probeer er later over te praten als hun ergste emotie voorbij is.
Zeg dat hun opmerking je pijn gedaan heeft.
Vraag om uitleg: waarop baseren ze hun mening?
Toon alleen je bereidheid je aan te passen als dat reëel is, anders niet.
Bied alleen je excuses aan als je iets fout gedaan hebt, anders niet.
Verwacht geen sorry van je ouders; ’t zou mooi zijn als ze dat zeggen,
maar vaak is dat voor hen een stap te ver.
Houd vast aan de waarheid over jezelf: ik ben oké!