Brief aan je kerkelijke ouders

Bijgevoegd artikel is geen brief van een leeftijdgenoot.
Zo schrijven jullie niet,
zo kunnen jullie (nog) niet onder woorden brengen wat je voelt.
Maar je zal wel herkennen wat deze man schrijft.

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/09/04/Brief-als-homo-aan-gelovige-ouders

Geen keuze

Omgezet in de ik-vorm:
Mijn homoseksualiteit voelt voor mij niet als een keuze.
Het is wie ik ben en dus zit er geen aan- of uitknop op.
Ik weet niet beter dan dat dit bij mij hoort als mens.
Misschien komt dat niet overeen met jullie verwachtingen
toen ik op deze wereld werd verwelkomd.

Geen enkele ouder verwacht een homo-zoon.
Realiseer je dat de schok en de schrik dat jij homo blijkt te zijn
voor hen minstens net zo groot was als voor jou.
Waarschijnlijk hadden zij het al eerder door…
Jij hebt er niet voor gekozen homo te zijn,
je ouders hebben er niet voor gekozen een homo-zoon te krijgen.

Ouders

Wellicht voldoe ik daarmee niet aan dat wat ons is geleerd in de kerk.
In bepaalde kringen is dat zo, maar daar heb jij niet voor gekozen.
Je ouders wel…?
Die zijn daar opgegroeid, maar was dat echt hun keuze?
Wat moeten ze nu?
Ze houden van jou, maar ook van hun kerk…

Kerk

Meerdere keren heb ik vernomen dat ik onnatuurlijk ben,
dat mijn leven zich kenmerkt door een zondig bestaan,
dat ik vol zit met demonen
en dat ik toch vooral volgens bepaalde richtlijn moeten leven.

Er zijn steeds minder kerken waar zo over je gedacht wordt,
maar dat zal maar net de jouwe zijn,
die waar je hele familie kerkt…
Dan zitten je ouders klem, je opa en oma ook,
jij ook.

Eigen weg

Mijn leven wordt ingekleurd, zonder dat ik daarin zelf de regie heb.
Maar ik maak liever mijn eigen keuzes, die mij gelukkig maken.
Met of zonder de God waarmee ik ben grootgebracht.
Dat doe ik niet om jullie dwars te zitten, maar omdat ik net zoveel behoefte heb aan onvoorwaardelijke liefde als ieder ander.

Zie je wat er gebeurt?
Die schrijver gaat zijn éígen weg.
Hij moet wel, hij heeft geen andere keus.
Aan de leer van zijn kerk gaat hij kapot.
Geen mens kan leven zonder liefde.
Hij niet en jij ook niet.

Houd van me!

Daar gaat de rest van die brief over.
Je wil graag dat je ouders van je houden,
dat ze je accepteren zoals je bent,
dat ze begrijpen hoe rot je je soms voelt,
dat je thuis kunt komen met een vriend,
dat je ze nodig hebt omdat ze je ouders zijn.

Vertel ze dat dan…