Als je het niet aan je ouders durft te vertellen…

Misschien helpt deze brief.
Herken je jezelf daar in?
Jij zou andere woorden gebruiken.
Maar je zou hetzelfde willen zeggen.

https://www.wijdekerk.nl/single-post/2018/09/04/Brief-als-homo-aan-gelovige-ouders

Ik ben ik

Onze homoseksualiteit voelt voor ons niet als een keuze.
Het is wie we zijn en dus zit er geen aan- of uitknop op.
Daarom voelt het voor ons niet onnatuurlijk,
maar iets waar we vertrouwd mee zijn.
We weten niet beter dan dat dit bij ons hoort als mens.
Misschien komt dat niet overeen met jullie verwachtingen toen we op deze wereld werden verwelkomd.

Niet gek dat het voor je ouders ook niet gemakkelijk is.
Niemand hoopt of verwacht een homo-zoon te krijgen.
Toen ze je in de wieg zagen liggen, dachten ze niet: Hoera, een homo!
Die ontdekking was voor jou een schok, maar voor hen ook…

Eigen keuzes

We maken liever onze eigen keuzes, op een manier die ons gelukkig maakt.
Dat doen we niet om jullie dwars te zitten, maar omdat we net zoveel behoefte hebben aan onvoorwaardelijke liefde als ieder ander.
We richten ons leven in op een manier die voor ons goed voelt,
zonder jullie daarin bewust te willen kwetsen.

Ouders

Dat laatste is wel belangrijk.
Hoe weet je of je ouders achter je staan als je ze niets vertelt?
Je dénkt, je vermóédt… ja, maar dat weet je niet zeker.
Vaak hebben ouders algemene meningen over homo’s,
tot ze daar ineens  mee te maken krijgen.
Bijvoorbeeld in hun eigen gezin…

Hou van me!

Wij vragen jullie niet om het in alles met ons eens te zijn.
Houd van ons om wie we zijn!
Ontken onze eenzaamheid niet,
het onbegrip waar we soms tegenaan lopen,
de strijd die we hebben gevoerd of dagelijks nog steeds voeren.
Wees dichtbij ons, houd van ons en omarm ons.

Geef je ouders de kans naast je te staan, achter je.
Zet ze niet automatisch tegenover je…

 

 

Je ouders

Mijn zoon is homo

De laatste zin van de vorige blog was: Heb jij je wel eens afgevraagd hoe het voor je ouders moet zijn om een homo-zoon te hebben?
Met aansluitend de opmerking: Goed om daar ook eens eerlijk over te praten.
Niet gek dat je zo vol bent van je éígen sores dat je nog geen moment stil gestaan hebt bij die van je ouders.
Maar hún wereld staat net zo op z’n kop als die van jou.

Fase

Wie onder de zestien bij zijn ouders uit de kast komt krijg vaak als reactie: Joh, dat is een fase, daar groei je wel over heen.
Dat denk je nu en zo voelt het nu, maar over een paar jaar krijg je heus wel belangstelling voor meisjes.

Dat zóu kunnen (lees het verhaal van Polly op deze site!), zeker als je nog twijfelt.
Maar als je er voor jezelf uit bent en eindelijk de moed genomen hebt dat te vertellen thuis, doet zo’n antwoord zeer van binnen.
Je voelt je niet begrepen, niet serieus genomen.
Logisch en terecht!

Maar probeer je ook eens te verplaatsen in je ouders.
Voor jou is het moeilijk dat te vertellen,
voor hen is het moeilijk daar goed op te reageren.
’t Is voor jullie allebei niet gemakkelijk…

Websites

Als je bij Googel intypt: ‘Mijn kind is homo’ vind je een heleboel verhalen.
Hopelijk doen je ouders dat en lezen ze die.
Ook goed voor jou om te doen…
Ook voor je opa en oma…

http://www.gezondopvoeden.be/content/wat-kan-ik-doen-als-mijn-kind-homoseksueel-is

https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20101005_125
(Vooral die tien tips voor ouders…)

Bang

Ze maken zich zorgen over je,
zijn bang dat jij gepest wordt op school,
dat de familie – omgeving niet meer aardig is tegen je,
dat je te maken krijgt met discriminatie.
Dat vinden ze erg voor je, dat willen ze niet.
Maar ze voelen zich machteloos…
Als je even nadenkt, snap je dat.
Jij zit met hetzelfde…

Erkenning

Het is goed dat van elkaar te weten.
Dan kunnen jullie daar rekening mee houden.
Dan hoef jij je minder gekwetst te voelen door hun houding
en kun je er eerlijk over praten.

Support van je ouders maakt alles gemakkelijker voor jou.
Jouw begrip voor hun situatie maakt het voor hén gemakkelijker.