Triest onderzoek

maar eigenlijk staat er niets nieuws in

Dak- en thuisloze LHBTI-jongeren (lesbische, homoseksuele, biseksuele, transgender en intersekse jongeren) zijn een dubbel kwetsbare doelgroep.
Ze hebben te maken met complexe, op elkaar in werkende problemen.
Aan de basis daarvan ligt meestal een complexe gezinssituatie met verwaarlozing, geweld, psychische problemen en verslaving.

https://www.movisie.nl/artikel/uniek-onderzoek-naar-dubbel-kwetsbare-groep-jongeren

In die zin lijkt de achtergrond van veel van deze jongeren op ‘de gemiddelde’ dak- of thuisloze jongere.
Alleen komt daar nog eens bij dat hun LHBTI-zijn wordt afgekeurd.
Dit speelt vooral bij religieuze ouders.
Bij een ander deel ontstaat escalatie thuis door de LHBTI-identiteit, waardoor ze niet langer thuis kunnen wonen.

Je kan vallen over dat woordje UNIEK.
Dit wisten we toch allang.
Ook die RELIGIEUZE ouders zijn niet nieuw, helaas.
Gelukkig zijn er veel kerken en gemeenschappen waar je wél welkom bent als homo en waar je wél de hulp en steun krijgt die je nodig hebt.

Hoe helpen?

Helaas constateert het onderzoek dat de hulp minimaal is.
Maar ook dát wisten we al.
Er zijn (te?) weinig hulpverleners
die begrijpen waar die jongeren mee zitten,
die kunnen of willen praten over de LHBT-problematiek,
die het mogelijke verband zien tussen LHBT en depressie en druggebruik
die geweld, discriminatie, gebrek aan zelfacceptatie zien als (mede)gevolg van hun LHBT-zijn.

Los hiervan blijft de lange wachtlijst áls je al hulp zoekt.
Plus de moeilijke overgang van jeugdhulp naar volwassen hulp.

De aanbevelingen uit het onderzoek zijn dan ook duidelijk.

https://www.movisie.nl/publicatie/out-streets-onderzoek-naar-hulp-aan-amsterdamse-lhbti-jongeren-die-thuisloos-zijn

Heb je daar zo’n duur wetenschappelijk verantwoord onderzoek voor nodig?
Misschien wel.
Misschien helpt het overheden en organisaties te zien wat anders en beter kan en moet.
Laten we daar maar op hopen.

En jij?

Probeer te voorkomen dat je zelf op straat komt.
De escape uit de moeilijke thuissituatie lijkt even goed, maar de ellende komt daarna.
Misschien kunnen goede buren of familie met je ouders praten,
of mensen uit het buurthuis, of ouders van vrienden.
Zoek zelf hulp bij het COC, bel de kindertelefoon,
praat op school, of met je huisarts.
De straat is geen oplossing.