Wat als…

Ik ben bezig een boek te lezen met die titel.
Wat als… Nederland was blijven vasthouden aan de gulden?
Wat als… de moordaanslag op Hitler niet mislukt was?
Wat als…
Het leven was anders geweest als…
Dit geldt voor de hele maatschappij.
Maar maak het eens persoonlijk:
Wat als ik… ?
Wat als jij…?

Wat als ik níét…?

zo lang in de kast was blijven zitten?
Dan…
had ik niet al die tijd met dat alles-gaat-goed-hoor-masker rond hoeven lopen
had ik me niet jarenlang alleen en onbegrepen gevoeld.
was ik nu vast al heel lang samen met de liefste man van de hele wereld
had ik veel minder stressklachten gehad al die jaren
was ik veel gezonder en vrolijker geweest.
Tja… met spijt achteraf schiet je niets op.
Hooguit dat je beseft dat je zó niet verder wilt.

Wat als je nu wél…?

gaat praten met mensen die je vertrouwt?
Als je úít je kast (cel, gevangenis) komt en eerlijk wordt over je gevoel,
over je dromen en je verborgen verlangens?
Als je toegeeft dat je meer hebt met jongens dan met meisjes,
dat je meer naar leuke jongens kijkt dan naar knappe meisjes?
Is wat er dan gaat gebeuren alleen negatief?
Daar ben je bang voor, daar zie je tegenop.
Maar is dat zo?
Ja, de káns bestaat dat je problemen krijgt thuis, op school,
op je sportvereniging, in je kerk.
Maar de kans dat je omgeving positief reageert op je is veel groter!

Toekomst

Hoe wil je dat je leven eruit ziet over tien jaar?
Wie wil je zijn? Wat zijn je dromen en idealen?
Wat denk je:
Bereik je dit eerder en gemakkelijker als je blijft zoals je nú bent,
of moet er iets veranderen?
Wordt je leven mooier, beter, leuker als je in ín die kast blijft
en je mond houdt,
of moet je er uit komen en gaan praten?

Vragen…
en de enige die antwoorden kan geven ben je zelf.
Weet wel dat de meeste oudere homo’s er achteraf spijt van hebben dat ze niet (veel) eerder open geweest zijn over wie en hoe ze zijn.