Muur om je hart

Soms kom je ergens een uitspraak tegen die je raakt,
een citaat van iemand, dat je een paar dagen  bezig houdt.
Zoals deze, van Jim Rohn (googel als je meer wilt weten.)

De muur die je om je heen bouwt om je te beschermen
tegen verdriet
verhindert ook dat vreugde je bereikt.

Hoe goed ben jij met muren?

In je afschermen tegen je gevoel van hopeloosheid en tekort schieten,
in het wegduwen van je angst dat je misschien toch homo bent?

Voor je familie die allang aanvoelt dat er ‘iets’ met je is,
voor je vrienden die vooral niet mogen weten dat je twijfelt aan jezelf?

In je hersenen die ieder gevoel wegredeneren,
die iedere gedachte aan ‘zou ik…’ direct de kop in drukken?

Die iedere droom over iets seksueels met jongens blokkeren,
die ieder verlangen daarnaar meteen de kop indrukken?

Muren

waarvan je diep van binnen weet
dat ze geen stand zullen houden omdat het leugens zijn,
niet bestand  tegen de constante druk van ontkenning.

Waarom trek je ze op, welke functie hebben ze?
Omdat je dan net zo bent als de andere jongens,
als de meerderheid?
Dat je dan niet bang hoeft  te zijn dat je eruit ligt,
dat dan je geheim veilig is bij jezelf?

Gemiste vreugde

Maar dan kan de vreugde je ook niet bereiken!
De vreugde van
eindelijk zijn wie je bent,
van ouders die je begrijpen en waarderen om wie je bent,
van echte vrienden die hetzelfde doen.

De vreugde van
geen verstoppertje meer hoeven spelen met jezelf,
de ruimte die je krijgt nu je de waarheid accepteert,
een lichaam dat passend reageert op wie je bent.

Muren…
je hebt ze zelf opgebouwd,
je kunt ze ook zelf weer afbreken.

Vraag hulp als je dat niet alleen kunt (of durft…)

Staak de strijd

Stop er mee, stop er mee je te verzetten tegen wie je bent

Je kunt de strijd tegen jezelf niet winnen
al vecht je door tot aan de dood.
Je kunt er niets tegen beginnen,
dus waarom houd jij je groot?

Een nummer van Mattijn Buwalda.
Geschreven voor jongens-mannen zoals jij en ik,
die niet willen (of wilden) toegeven dat ze homo zijn?
Zou kunnen, het staat er niet bij.
‘k Weet wel dat het mij nog steeds raakt.

https://www.youtube.com/watch?v=9ncKY8g3TLk

Staak de strijd,

Dit is niet langer jouw gevecht.
Verlies jezelf, dan win je echt.
Geef het aan mij, stop je verzet.
Staak de strijd…

Dit is een christelijk nummer,
dus je weet dat met die Mij God bedoeld wordt.
Als je iets hebt met God-geloof-kerk, heb je iets voor.
Dat zou kunnen tenminste…

Staak de strijd, die Ik gewonnen heb voor jou,
omdat je die nooit winnen zou…
Geef het aan Mij…

Laat het los en geef je last aan Mij.
Ik heb gevochten aan een kruis zodat je vrij kunt zijn…

Soorten kerken

Er zijn kerken waar je welkom bent met je verdriet en je moeite,
waar ze begrijpen dat je er ook niet zelf voor gekozen hebt om homo te zijn,
waar je ruimte krijgt om te zijn en te leven zoals je bent,
waar de combinatie van homo en christen geen enkel probleem is.
In zo’n kerk bof je.

Er zijn ook kerken waar ze geloven dat je wel homo mag zíjn,
maar niet als homo mag léven.
Dan heb je het dubbel moeilijk.

Op de site van wijdekerk vind je de ervaringen van mensen die dat meemaken en hoe ze daar mee om gaan.

https://www.wijdekerk.nl/

 

Als je uitgepunt bent, kom tot Mij,
als je moegestreden bent.
Ik sta aan jouw kant als je stil kunt zijn
en je Mij als God erkent.
Staak de strijd…

 

 

 

 

 

Accepteren dat je bent wie je bent

Transgenderkoor

Vorige week: roze viering waar het transgenderkoor zong.
Jongens en mannen die bezig zijn vrouw te worden,
meisjes en vrouwen die bezig zijn man te worden
omdat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn.

https://www.facebook.com/transsupportkoor/

Het was ontroerend en geweldig.
Diep respect voor deze mensen.
Je kiest er niet voor om zo geboren te worden.
Maar zij hebben er wél voor gekozen om zo te worden als ze zijn.
Daar hebben ze alles voor over.
Of de omgeving dat nou leuk vindt of niet: Dit is het en zó ben ik.
Voor het zover is moet er misschien nog heel wat gebeuren,
maar het eindresultaat zal zijn dat ik ook lichamelijk zal zijn wie ik ben!

Relativeren helpt

En daar stond ik met mijn moeite te accepteren dat ik homo ben.
Ik voelde me beschaamd.
Deze jongens/meiden/mannen/vrouwen moeten een veel moeilijker weg gaan dan ik.
Hun verdriet en pijn is veel groter
geweest, nu, en misschien in de toekomst ook nog wel.

Ik weet het, je moet je eigen pijn ook serieus nemen,
daarover praten en niet wegduwen.
Maar het helpt ook die te relativeren als je je beseft dat anderen het nog veel moeilijker hebben.

En die koorleden zouden achter die laatste zin zetten ‘gehad.’
Zij kijken naar de toekomst die voor hen ligt:
mooi, hoopvol: IK BEN DIE IK BEN!

Moet ik ook meer doen…