Boer wordt nicht

Site van ‘Verscheurd’

‘Mama, ik heb al drie keer met het mes op m’n hart ’s nachts in de keuken gestaan, ik weet niet meer hoe ik verder moet.
I
k wil niet meer verder, ik wil dood …
Heftig verhaal op de site van Verscheurd.
Daar lees je sowieso verhalen die jij en ik hadden kunnen schrijven.

https://verscheurd.nl/category/bernard-hoe-een-boer-een-nicht-werd/

Mijn moeder schrok enorm maar bleef, gek genoeg, ook heel kalm.
‘Waarom wil je niet verder Bernard?’ was het eerste wat ze me vroeg.
‘Nou’, begon ik, ‘ik mis Yango, ik mis oma (zij was zo’n drie jaar daarvoor overleden) en ik weet gewoon niet meer hoe ik verder moet.
Maar ik weet ook niet wat ik nog doe op deze wereld.
We rennen en vliegen, gaan dood en that’s it.
Waarvoor doen we het eigenlijk allemaal?’
Herkenbaar? Dan zal de rest van deze blog dat ook wel zijn.
Ouders zijn niet altijd even wijs, deze wel.
Daar boft deze jongen bij,
net als met de psycholoog met wie hij gaat praten op school.

Jij bent homo hé

Die uitspraak van klasgenoten was te verwachten.
Ze hebben commentaar op zijn oorbel, zijn armbanden, zijn broek.
En dat stak me. Ik deed gewoon waar ik me goed bij voelde,
waarom waren er dan mensen die er zo’n stempel op plakten?
Ik was toch gewoon een normale jongen die normale keuzes maakte?
De rest moet je zelf maar lezen.

Wanneer

Wat moet er gebeuren voor iemand tegen je zegt dat het niet goed gaat met je?
Wanneer geloof je dat die persoon het beste met je voor heeft?
Hoe lang loopt je door met een masker voor omdat niemand mag zien hoe je je echt voelt?
De zelfmoordcijfers onder jonge homo’s liegen er niet om.
Die zijn vijf keer zo hoog als onder hetero leeftijdgenoten.

Het hoeft niet

Vrijwel alle jonge en oudere homo’s geven aan dat het achteraf mee viel toen ze er over begonnen te praten met iemand.
Vaak al vanaf het begin, maar zeker na een tijdje.
Ouders en familie hadden het al vermoed,
vrienden hadden het allang in de gaten
en op de meeste scholen wordt het ‘gewoon’ geaccepteerd.
Op streng-christelijke scholen ligt het moeilijker,
op scholen met veel allochtone leerlingen ook.
Moeilijk en verdrietig als je daar mee te maken hebt,
maar ook dan is het leven is nog steeds de moeite waard.
Jij kunt net zo goed gelukkig worden als ieder ander!